!این صفحه فعلن در وضعیت آزمایشی قرار دارد

2016/05/15

گزارش آکسیون «ضد تجاوز جنسی و مصونیت» در جیبوتی


شنبه بعد از ظهر، هفتم ماه می ۲۰۱۶ با فراخوان زنان جیبوتی برای اعتراض به «تجاوز به زنان و مصونیت» در آن کشور، مقابل سفارت جیبوتی در بروکسل جمع شدیم. این زنان ده روز تمام در «خانه خلق بروکسل» در اعتصاب غذا بودند تا توجه رسانه‌ها و نیروهای مترقی را به این موضوع جلب نمایند و در اصل این آکسیون اختتامیه‌ای برای این حرکت نمادین‌شان بود.

این زنان در اعتراض به تجاوز سیستماتیکِ ارتش به زنان دست به اعتصاب غذا زده‌ بودند. چون در جیبوتی تجاوز ارتشیان به زنان، در روستاها و شهرهایی که اعتراض صورت می‌گیرد یا مردم به مخالفین کمک‌های مالی و غذایی و ... می‌کنند، یکی از راه‌های سرکوب و ارعاب مردم است. بسیاری از این زنان سال‌ها در مقابل این روش جنایت‌کارانه سکوت کرده بودند، ولی وقتی که پس از سال‌ّها با شکستن سکوت به افشاگری پرداختند، دولت جیبوتی بی‌شرمانه و در کمال وقاحت آن‌ها را مغرض، دروغگو و عامل بیگانه و ... معرفی کرد. این در حالی است که چندین دکتر متخصص زنان در فرانسه و بلژیک در مصاحبه‌های مطبوعاتی اعلام کرده‌اند که نه تنها این زنان مورد تجاوز قرار گرفته‌اند، بلکه شدت این جراحات وحشیانه به قدری زیاد بوده که پس از سال‌ها هم قابل تشخیص است، چون بسیاری از این زنان پیش از این که مورد تجاوز قرار گیرند، قربانی ناقص‌سازی جنسی (ختنه‌ی زنان غلط مصطلح در مورد بریدن آلت جنسی زنان است) بوده‌اند و در زمان تجاوز واژن آن‌ها دوخته بوده است و به عبارتی «باکره» بوده‌اند، به همین دلیل شدت جراحات تجاوزهای وحشیانه به قدری است که پس از سال‌ها جراحات فیزیکی عمیقی بر بدن آن‌ها باقی مانده است.

این زنان بر تابوهای سنتی و فرهنگی و مذهبی، شرم، سکوت، صبر و... فایق آمده و این مبارزه را (با درک های سیاسی مختلف) دامن زده بودند، آن‌ها سعی کردند حمایت فعالین زن را نیز جلب نمایند، اما بسیاری از سازمان‌های زنانِ بلژیکی که رسمی و قانونی هم هستند و از بودجه و حمایت‌های دولتی و ... برخوردارند، این کار را انجام ندادند. هرچند بسیاری از این فعالین با امضا طومار و یا به شکل فردی اعلام حمایت کرده بودند، اما اکثر سازمان‌ّها به بهانه‌ی این که این فعالیت سیاسی است و آن‌ّها «فعالیت غیرسیاسی» می‌کنند، از این کار سر باز زدند و حتی از دادن محلی برای اعتصاب غذا به آن‌ها خودداری کردند و در نهایت به کمک برخی فعالین رادیکال جنبش زنان، زنان سوسیالیست ترکیه «خانه خلق» را با آغوش باز به روی آنان گشودند.

در مدت این ده روز افراد و سازمان‌های زیادی از جمله فعالین سازمان زنان هشت مارس در بلژیک به محل اعتصاب غذا رفته و با آن‌ها اعلام همبستگی نمودند و برخی از آن‌ها نیز در این آکسیون هم شرکت کردند، اما خبری از مدیا و دوربین رسانه‌ها نبود. زنان جیبوتی که ظاهرا از شهرهای مختلف این کشور بودند، با وجود این‌ که اعتصاب غذا به شدت آن‌ها را ضعیف کرده بود، اما با قدرت و خشمگین در این حرکت اعتراضی حضور داشتند، برخی نیز کودکان‌شان را هم به همراه داشتند و لحظه‌ای از شعار دادن باز نمی‌ایستادند. بعضی از آنان به زبانِ محلی جیبوتی، برخی فرانسه و بعضی عربی ... صحبت می‌کردند. جالب این‌جا بود که به نسبت مردان زیادی هم حضور داشتند که عمدتا جوان و نوجوان بودند و از هیچ کمکی چه در زمینه سازماندهی و چه شعار دادن و ... فروگذار نمی‌کردند. فعالین سازمان زنان هشت مارس و کمیته‌ی جوانان بلژیک، زنان سوسیالیست ترکیه و زنان کُرد به شکل متشکل در این آکسیون شرکت داشتند و در همبستگی با تظاهرکنندگان با حرارت همراهی می‌کردند.


شعارهای این آکسیون که در اعتراض به «تجاوز و مصونیت» بود: «نه به تجاوز!»، «تجاوز به زنان را در شهرهای جیبوتی متوقف کنید!»، «تجاوز به زنان را در تمام جهان متوقف کنید!»، «بدون عدالت، صلح وجود ندارد!»، «ارتش همه جا، عدالت هیچ جا!»، «جای متجاوز در زندان است!»، «جای شکنجه‌گر در زندان است!»، «زنده باد همبستگی جهانی زنان!» و ... یکی از زنان که از سازمان دهندگان اصلی این حرکت بود به قدری شعار «تجاوز را متوقف کنید!» را با خشم و حرارت تکرار کرد که دچار ضعف جسمی شد و دوستان‌اش او را به کناری بردند تا تجدید قوا نماید. دیگر زنان هم هر کدام پشت تریبون رفته و پیام همبستگی خود با زنان جیبوتی را اعلام نمودند، زنی از گینه گفت که خواهران ما شما را به خوبی می‌فهمیم و در کنار شما ایستاده‌ایم، دختر جوانی به زبان عربی صحبت کرد و گفت ما زنان از هر زبانی در جیبوتی باید علیه تجاوز جنسی متحد شویم، زنی از سازمان دمکراتیک زنان کرُد به ساختار نظام سرمایه‌داری اشاره کرد که روزانه همه زنان را در تمام جهان هدف قرار داده و با تجاوز می‌خواهد اراده و اعتماد به نفس زنان را از بین ببرد اما ما زنان قدرتمند هستیم، بسیار قدرتمندتر از آن‌چه که تصور می‌شود و این تجمع فقط بخش کوچکی از قدرت همبستگی و مبارزه‌ی متحد ماست، زنی از سازمان زنان سوسیالیست ترکیه گفت که امروزه ما هیچ راهی جز مبارزه‌ی متحد نداریم و تجاوز و خشونت بر زنان مرز و ملیت ندارد و همه ما زنان در هر جایی باشیم قربانی آن هستیم و نباید سکوت کنیم.


بخشی از پیام سازمان ما روی پلاکارها و تی‌شرت‌های یک شکل‌مان کاملا برجسته بود، تی‌شرت‌هایی که روی آن نوشته بود: «بدون مبارزه‌ی انقلابی زنان، هیچ تغییری امکان پذیر نیست!» و «اگر یک زن رها نباشد، هیچ کس رها نیست!» و پلاکاردی با این مضامین: «زنان، برای مبارزه علیه میلیتاریسم و تجاوز درون سیستم پدر/مردسالار متحد شوید!»، «زنان در مقابل دو واپس‌گرای پدر/مردسالار سرمایه‌داری امپریالیستی و بنیادگرایی مذهبی قرار دارند!»


اما پیام شفاهی ما هم به طور خلاصه این بود: «تجاوز و تجاوز سیستماتیک دولتی برای درهم شکستن و ارعاب زنان محصول یک سیستم مردسالارانه‌ی جهانی است که یک طرف سرمایه‌داری امپریالیستی و طرف دیگر بنیادگریان مذهبی هستند. اما استفاده‌ از تجاوز سیستماتیک آن هم با فرمان دولتی برای در هم شکستن زنان خصوصا به لحاظ ایدئولوژیک، برای ما زنان ایرانی بسیار آشناست، برای این ‌که جمهوری اسلامی ایران نیز بعد از گرفتن قدرت برای در هم شکستن و ارعاب زنان انقلابی و شورشی در زندان‌ها از همین روش خصوصا در مورد زنان «باکره» استفاده کرد و بسیاری از این زنان را بعد از تجاوز اعدام کرد و ... اما زنان عقبگرد نکردند، همان طور که زنان در هیچ کجا عقب‌گرد نکرده‌اند. امروز که بیش از هر زمان دیگر گلوبالیزاسیون سیستم پدر/مردسالار را جهانی کرده است ما نیز نیاز به یک مبارزه‌ی جهانی داریم و در کنار شما خواهران پرقدرت‌مان در جیبوتی می‌ایستیم تا متجاوزین را چه در درون و چه بیرون دولت و ارتش مجازات کنیم.»

زنان شرکت کننده در این آکسیون به راستی از یکدیگر نیرو گرفته و خود را در یک مبارزه مشترک متحد می‌دانستند. اگرچه حضور زنان بلژیکی و غیرمهاجر کم رنگ بود اما آن دسته از زنانی که شرکت داشتند با حرارت از خواسته‌های جهانی زنان حمایت می‌کردند و با شعار «همبستگی جهانی زنان!» برای فعالیت‌های مشترک بعدی اعلام آمادگی می‌کردند.

لینک آلبوم تصویری

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – واحد بلژیک
۱۱ مه ۲۰۱۶ 

2016/05/03

آلبوم تصویری مبارزات اول ماه مه ۲۰۱۶ - بروکسل

لینک مستقیم آلبوم تصویری

2016/04/30

راهپیمایی اول ماه مه ۲۰۱۶ - بروکسل

اول ماه مه ۲۰۱۶ در بروکسل.
امسال راهپیمایی اول ماه مه در بروکسل برگزار خواهد شد. فعالین چپ و کمونیست و آنارشیست ها برگزار کننده این راهپیمایی هستند و می خواهند فضای رعب و وحشتی که بعد از حملات تروریستیِ ماه مارس بر شهر حاکم شده بود را تغییر دهند. هدف دیگر راهپیمایی این است که روز سمبلیکِ مبارزه کارگران جهان را متحدانه برگزار کرده و اعلام کنیم که اول ماه مه روز جشن کارگران نیست بلکه روز مبارزه آنها است.
راهپیمایی اول ماه مه با کشمکش زیادی میانِ نیروهای سیاسی از یکسو و سندیکاهای کارگری و دولت از طرف دیگر انجام می شود. فعالینِ کمیته جوانان بلژیک نیز مانند هر سال با شعارهای خود در این راهپیمایی حاضر خواهند بود. 
راهپیمایی از تقاطع مسکو در سنت ژیل آغاز و به سمت پلاس سنت ژان حرکت خواهد کرد. در آنجا صف دیگری به راهپیمایی خواهد پیوست و به سمت پلاس روپ حرکت کرده و در آنجا خاتمه می پذیرد.

Manifestation :
Toutes et toutes au Carré de Moscou à 11 heures!
Rendez-vous à 11 heures au Carré de Moscou - A la Place St-Jean, Place Rouppe

2016/04/18

گزارش کوتاه از تقابل "پروچویس" ها و "پرولایف" ها در بروکسل

یکشنبه ۱۷ آوریل از ساعت ۱۵ یک راهپیمایی نمادین توسط مخالفین حق سقط جنین معروف به "پرولایف"ها در بروکسل برگزار شد. در شرایطی که به دلایل امنیتی اجازه کوچکترین تجمع و آکسیونی در بروکسل صادر نمی شود، این برنامه با اجازه و طبق معمول با حفاظت گسترده نیروهای پلیس برگزار می شد. پرولایف ها تصمیم داشتند که راهپیمایی خود را از نزدیکیِ ایستگاه قطار شمالی تا کاخ دادگستری برگزار کنند و پیش از برگزاری نیز هیچ اطلاع رسانی و تبلیغی نکرده بودند. ظاهرا برنامه آنها هفتمین راهپیمایی در بلژیک از مجموعه برنامه ها و کمپین های جهانیِ ضد حق سقط جنین بود. این برنامه از اولین دوره آن یعنی هفت سال پیش با حمایت کامل کلیسای کاتولیکِ بلژیک، حزب دموکرات مسیحی، حزب اومانیست و حزب ناسیونالیست (شامل فاشیست های فلامز بلانگ و امروزه حزب بزرگِ اِن وِ آ) برگزار شده و تا کنون ادامه دارد.

برنامه آنها توسط تنی چند از فعالینِ فمینیست شناسایی و به سرعت توسط اس ام اس و تلفن خبررسانی شد و در فاصله زمانی کوتاهی، عده ای از فعالینِ رادیکال و عمدتا فمینیست ها به سوی محل برگزاری برنامه حرکت کردند. پلیس از مقابل ایستگاه قطار مرکزی (سنترال) مانع نزدیک شدنِ فعالین مدافع حق سقط جنین یا "پروچویس" ها به صف پرولایف ها شد. از همین جا درگیری کلامی میان دو صف بالا گرفت و پلیس به سرعت وارد عمل شد. صف پرولایف ها با بیش از ۱۵۰۰ نفر سازماندهی شده بود و البته باید حمایت پلیس و مقامات را نیز به آن اضافه کرد. رئیس پلیس منطقه خطاب به پروچویس ها اعلام کرد که به هیچ عنوان حق ایستادن یا تجمع در شهر را ندارند چون مجوزی برای اینکار نگرفته اند و پرولایف ها دارای اجازه قانونی هستند! فعالینِ مدافع حق سقط جنین که به زحمت به ۱۰۰۰ نفر می رسیدند با این حرف پلیس خشمگین و به سمت صف پرولایف ها حمله کردند. در همین زمان، یکی از مسئولین برگزار کننده برنامه پرولایف ها در حال قرائت نامه ای بود که از شهرهای دیگر جهان -عمدتا آمریکا- رسیده بود که به فعالیت ها مشابهی اشاره داشت و جمعیت حاضر از موفقیت در بستن چندین مرکز سقط جنین در آمریکا هوراکشان دست می زدند.

با فشاری که از جانب فعالین پروچویس وارد آمد، پلیس به خشونت متوسل شده و آنها را مورد ضرب و شتم شدید قرار داد. تعداد زیادی دستبند زده بر زمین نشانده یا خوابانده شدند. ۳۳ نفر توسط ماشین های پلیس دستگیر و روانه بازداشتگاه شدند که تا پایان شب، همه آنها به غیر از یکی از فمینیست ها آزاد گشتند.

این مساله بحث دوباره ای در میان فعالین جنبش زنان و دیگر نیروهای رادیکال دامن خواهد زد مبنی بر یورش سازمان یافته نیروهای راست و مذهبی به دستاوردهای مبارزاتی زنان و سایر جنبش های اجتماعی.

کمیته جوانان بلژیک
 

2016/04/14

پاریس بیدار می شود

پاریس بیدار می شود