!این صفحه فعلن در وضعیت آزمایشی قرار دارد

2018/01/09

فراخوان به آکسیون در مخالفت به سفر ظریف نماینده‌ی حکومت چپاول و سرکوب جمهوری اسلامی به بروکسل

فراخوان به آکسیون
در مخالفت به سفر ظریف نماینده‌ی حکومت چپاول و سرکوب جمهوری اسلامی به بروکسل
و حمایت از مبارزات مردم ایران
پنج‌شنبه ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸

جواد ظریف وزیر امور خارجه‌ی ایران، نماینده­‌ی رژیمِ تئوکراتیک جمهوری اسلامی به بروکسل دعوت شده است تا با سفرای بریتانیا، فرانسه و آلمان دیدار و در مورد «توافقات هسته‌ای» صحبت کند؛ اما کیست که نداند هدف بحث بر سر تنظیم روابط بین‌المللی و سرکوب داخلی در شرایط زیر سوال رفتن مشروعیت کلیت نظام جمهوری اسلامی به قدرت و همت مبارزات مردم در خیابان‌های خونین سراسر ایران است.
کیست که نداند خشم و نارضایتی و مبارزات سراسری مردم و به چالش کشیدن کلیت نظام جمهوری اسلامی کلیه‌ی معادلات ملی و بین‌المللی جمهوری اسلامی را بر هم زده است. متحدین و مخالفین جمهوری اسلامی را وادار کرده است تا در روابط سیاسی – اقتصادی خود تجدید نظر کنند و راوابط جدیدی بر اساس منافع سرمایه‌دارانه‌ی خود اتخاذ نمایند.
بله! نماینده­‌ی جمهوری اسلامی در شرایطی به بروکسل می‌آید که کماکان و کمابیش مردم هر شب در خیابان‌ها مبارزه می‌کنند و شعار «جمهوری اسلامی، نمی‌خوایم نمی‌خوایم!» می‌دهند؛ بیش از ۲۵ نفر در خیابان‌ها کشته‌شده‌اند، هزاران معترض دستگیر شده در زندان هستند و هر ساعت خبر مرگ یکی از آن‌ها می‌رسد، صدها دانشجو و فعال سیاسی و کارگری و ... در خانه‌ و محل کارشان دستگیر شده‌اند، صدها نفر از خانواده‌ها در مقابل زندان‌ها تحصن کرده‌اند و خبری از عزیزان‌شان ندارند و ...
شما زنان و مردان آزادی‌خواه و مبارز را دعوت می‌کنیم که صدای خشم و اعتراض و مبارزات کارگران و زحمت‌کشان، جوانان بی‌کار و ملل ستمدیده­ را در پیوند با فرودستانِ جهان هر چه رساتر فریاد زنیم!
شما زنان و مردان آزادی‌خواه و مبارز را دعوت می‌کنیم که در رسا کردن صدای زنان ایران که از ستمدیده‌ترین اقشار جامعه هستند، با ما هم صدا شوید!
با ما همراه شوید تا اعلام کنیم که این پیوند ارتجاعی بین جمهوری اسلامی و دولت‌های غربی، به تقویت بنیادگرایی اسلامی و سرمایه‌داری در سرکوب و به بند کشیدن هر چه بیشتر مردم در ایران و جهان خدمت خواهد کرد.
با ما همراه شوید تا همراه هم بتوانیم دولت‌های غربی را که در تأمین منافع سیاسی و اقتصادی خود، با رژیم سرکوب‌گر جمهوری اسلامی عقد اتحاد می بندد، وسیعا افشا کنیم.
با ما همراه شوید تا در یک مبارزه­‌ی انترناسیونالیستی­، سرنگونیِ رژیم جمهوری اسلامی را تسریع کنیم.
زمین و زمان را به هم بدوزیم و هم­دستیِ پلیدِ دولت‌های غربی و رژیمِ جمهوری اسلامی ایران را افشا کنیم.

ما از تمامى شما مردم آزادی‌خواه، حق‌طلب و همچنين تمامى فعالین سیاسی و اجتماعی، سازمان‌ها، احزاب، تشكل‌هاى سياسی و اجتماعى، ایرانی و غیر ایرانی دعوت می‌کنیم که به این مبارزه‌ی متحد بپیوندند تا بتوانیم صفوف مبارزه‌ی مشترک‌مان را با قدرت بیاراییم.

مكان: میدان شومان در بروکسل
Rond-point Robert Schuman,1000 Bruxelles

زمان: روز پنجشنبه ۱۱ ژانویه ۲۰۱۸، ساعت ۱۲ تا ۱۴


شورای حمایت از مبارزات مردم در ایران - بلژیک
برای هرگونه هماهنگی، همکاری و طرح ابتکار عمل‌های مبارزاتی با برگزار کننده‌گان تماس حاصل نمایید:
۰۴۸۹۷۴۳۵۶۲
shora.hemayat.mardom.belgium@gmail.com

2018/01/01

فراخوان به آکسیون در حمایت از مبارزات مردم ایران - بروکسل «جمعه ۵ ژانویه ۲۰۱۸»


فراخوان به آکسیون در حمایت از مبارزات مردم ایران - بروکسل «جمعه ۵ ژانویه ۲۰۱۸»

در حمایت از مبارزات مردم در شهرهای مختلف ایران و در اعتراض به جنایات رژیم جمهوری اسلامی، آکسیون اعتراضی روز جمعه ۵ ژانویه ۲۰۱۸ در مقابل سفارت جمهوری اسلامی برگزار می شود.

از تمامى شما مردم آزادی‌خواه، حق‌طلب و همچنين تمامى فعالین سیاسی و اجتماعی، سازمان‌ها، احزاب، تشكل‌هاى سياسی و اجتماعى، سازمان‌های چپ و راديكال، ایرانی و غیرایرانی دعوت می‌شود كه در همبستگی با مبارزات مردم ایران در این آکسیون شرکت نمایید.

برای حمایت از مردم مبارز و به ستوه آمده به پا خیزید!

مكان: مقابل سفارت جمهوری اسلامی در بروکسل
Avenue Franklin Roosevelt 15, 1050 Ixelles
زمان: روز جمعه ۵ ژانویه از ساعت ۱۲:۳۰ تا ۱۴:۳۰

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان - بلژیک

برای هرگونه هماهنگی، همکاری و طرح ابتکار عمل‌های مبارزاتی با برگزار کننده‌گان تماس حاصل نمایید:
۰۴۸۹۷۴۳۵۶۲

2017/12/10

دانشگاه تریبون آگاهی و انعکاس مبارزات توده هاست!


بیانیه‌ی مشترک در رابطه با اعتراضاتِ اخیر جنبش دانشجویی

به مناسبت روز دانشجو و در روزهای پیش از آن شاهد برگزاری اعتراضاتِ دانشجویان در برخی از دانشگاه‌های کشور بودیم. شاهدِ فریادهای رسای دختران و پسران مبارزی بودیم که عدم رضایت خود از نظام اقتصادی - سیاسی و آموزشی کشور را اعلام کردند. دختران و پسران جسوری را دیدیم که با اجرای یک نمایش مترقی در دانشگاه تهران به بازخوانی تاریخ سرکوب در ایران پرداختند. برخی از واقعیت‌های در خون غلتیده‌ی تاریخ معاصر مانند انقلاب فرهنگی اسلامی در سال ۵۹، كشتار كارگران شهربابک خاتون‌آباد، اجباری شدن حجاب برای زنان و پولی شدن دانشگاه‌ها و ... برای نسل جوان دانشجو یک روایت و برای آگاهان به موضوع یک بازخوانی بود. بیانیه‌هایی نیز با تأکید بر همین مضامین از سوی شوراهای صنفی و نهادهای دیگر قرائت شد و در میان جمعیت توزیع گشت.

آری بازهم خواب سرکوب‌گران تا بنِ دندان مسلح و چکمه‌پوشانِ مسلط آشفته گشت و بازهم بخشی از جامعه که قرار بود صدایش خاموش شود، فضای دانشگاه را به تریبونی برای آگاهی توده‌ها تبدیل کرد و اعلام کرد که شرایط موجود را نمی‌پذیرد و در مقابل ستمی که روا می‌شود مقاومت می‌کند. دانشجویان فریاد زدند: «با تهديد با احضار، تسليم نمی‌شويم این بار!»، «دانشگاه پول‌گردان، تضعيف زحمتكشان!»، «دانشجو آگاه است با كارگر همراه است!»، «كارگر، معلم، دانشجو، اتحاد! اتحاد!»

این اعتراضات، این انرژی و این جنبه از مقاومت نسیمِ خوشی است که بازهم از دانشگاه وزیدن گرفته و باید تقویت شده و از آن دفاع کرد. جنبش دانشجویی به‌واسطه‌ی پویایی درونی خود یک جنبش سیاسی است که می‌تواند و باید تریبون توده‌ها باشد و ضمن افشاگری از ستم و استبداد موجود، به رهایی توده‌های ستمدیده فراخوان دهد. در بطن اعتراضات دانشجویی اخیر ما این وجه مهم از جنبش دانشجویی را به‌وضوح شاهد بوده و می‌خواهیم آن را برجسته کنیم. جنبش دانشجویی در شرایط عینی سیاسی متفاوتی نسبت به دهه‌ی ۷۰ و ۸۰ در حال اوج‌گیری است و نسل جدید دانشجویان در حالی وارد میدان مبارزه شده‌اند که شرایط اختناق داخلی در کشور و آشفتگی‌های جنگی در منطقه روزبه‌روز حادتر می‌شود. وضعیتی که تقریباً تمام جنبش‌های اجتماعی و اشکال گوناگون مبارزات توده‌ای با آن روبرو هستند. با درک این وضعیت به اهمیت مبارزه‌ای که انجام ‌شده بیشتر می‌توان پی برد و جنبه‌های درست آن را برجسته کرد و هم‌زمان کوشید تا به جدلی سازنده دامن زد که جنبه‌های دیگری که برای توقف وضعیت موجود و تغییر آن لازم است عمده شوند. مهم‌ترین جنبه قابل دفاع در حرکت اخیر تقابل آن با سیاست‌های نظم مسلط و عملکردِ‌ حاکمیتِ موجود است که با تمام کمبودها قابل دفاع است چون می‌تواند امکاناتی را فراهم سازد تا مبارزات آتی و کل جنبش دانشجویی تبدیل به چیزی شود که باید بشود، یعنی تریبون واقعیِ آگاهی و انعکاس مبارزات توده‌ها. اهمیت درک این موضوع نتیجه‌ی دیگری هم دارد و آن این‌که راه مبارزه واقعی را از بیراهه گرایشات اپورتونیستی جدا می‌کند. گرایشاتی که بدون درگیر شدن با واقعیت موجود خواهانِ تغییر آن هستند؛ بنابراین برای »تبدیل شدنِ» این جنبش به چیزی که باید بشود،‌ ترسیم چنین خط تمایزی ضروری است، یعنی از یک‌سو مبارزه با حاکمیت باید برجسته شود و از سوی دیگر بر اساس تغییر واقعیت موجود حرکت کرده و ذهنی‌گرایی را رد کنیم.

به نظر ما جنبش دانشجویی رسالت خود را دارد و اتخاذ هر موضعی به درگیر بودن آن در فضاهای سیاسی ـ تاریخی مشخص وابسته است. نقاط قوت و کمبودهای آن را هم باید در همین چارچوبه دید. در مورد مبارزات اخیر شاهد نقاط قوتی بودیم که قابل‌ذکر هستند. مثلاً همان‌گونه که این جنبش تاریخا در کنار زحمتکشان قرارگرفته بود، امسال هم توانست شعار اتحاد با کارگران، معلمان و اقشار تحتانی را اعلام کند. با تمام کمبودها اما به مسئله جنسیتی هم برخورد کرد و سیاست تفکیک جنسیتی را نفی کرد. رابطه خوبی میان وضعیت معیشتی توده‌ها و شرایط خاص دانشگاه در دورانِ تغییر و تحولات اقتصادی ایران برقرار کرد. در این مبارزات شاهد کمبودهای سیاسی مشخصی هم بودیم مثلاً همان‌گونه که این جنبش زمانی تریبون انقلاب رهایی‌بخش مردم ایران بود و‌ دیرزمانی است که با اهرم دین و چماق میزبان نماز جمعه است، شعار و بحثی از مبارزه با جهل و خرافات در میان نبود حتی در بیانیه‌های صادر و پخش‌شده. جای خالی مرزبندی با خرافاتِ مذهبی یکی از مواردی است که جنبش دانشجویی تاریخا به جامعه بدهکار است و امسال هم به هر دلیلی در این مبارزات جایی نداشت. اگر زمانی جنبش دانشجویی مدافع مبارزات ظفار و مخالف لشکرکشی شاه به عمان بود و در دهه‌ی هشتاد سیاست و شعار «نه به استبداد داخلی، نه به جنگ امپریالیستی!» را حمل می‌کرد اما امسال جای خالی مرزبندی با سیاست‌های جنگی حاکمیت در منطقه در کنار خطر برخوردهای نظامی فاجعه‌بار تعجب‌برانگیز بود. سیاست‌های جنگی که حاکمیت آن را به اشکال مختلف در جامعه ایدئولوژیزه کرده، مصیبت‌های فراوانی برای توده‌های خاورمیانه و ایران به وجود آورده و اتفاقاً دانشگاه مرکز مهمی برای این پمپاژ فکری توسط حاکمیت محسوب می‌شود. این سیاست باید قویا محکوم شود. عدم مرزبندی با جنگ یا تبارزات داخلی و بین‌المللی آن نه‌تنها یک جای خالی در میان شعارها بلکه بیش از آن حفره‌ای سیاسی در شانزده آذر امسال بود.

آن‌هایی که مستقیماً درگیر مبارزه هستند و آن‌هایی که به‌طور غیرمستقیم با این جنبش و مبارزات آن مرتبط هستند، وظیفه دارند که آگاهانه راه را برای تبدیل کردنِ سطح کنونی مبارزات به سطحی رهایی‌بخش هموار سازند، به سازمان‌دهی آگاهانه بدمند، به خط تمایز میانِ حاکمیت و نهادهای آن و جوانان جویای تغییر اهمیت داده تا این جنبش هر چه هوشیارتر و مبارزات آن بالنده‌تر شود و آن موقع است که رعد و برقش تکان‌دهنده خواهد بود و صدای مردم را منعکس خواهد کرد. بسیار بلندتر از چیزی که اکنون شاهد آن هستیم. ما با چنین رویکردی یعنی دفاع نقادانه، راه را برای جمع‌بندی از این مبارزات هموار کرده و مانند تمام نیروهای خواهان تغییر، بار چنین مسئولیتی را بر دوش خود نیز می‌بینیم چراکه بدون این کار مبارزات به نتایج رهایی‌بخش نخواهند رسید.

زنده باد مبارزات حق‌طلبانه و آگاهانه‌ی جنبش دانشجویی!

کمیته جوانان بلژیک
سازمان زنان هشت مارس (ایران ـ افغانستان) - بلژیک
۱۹ آذر ۱۳۹۶ ـ ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷

2017/10/12

گزارش جلسه بحث و گفتگو و آکسیون اعتراضی «به مناسبت ۲۹مین یادمان جان‌باختگان سال ۶۷ و دهه شصت»



جمعه شش اکتبر: جلسه بحث و گفتگو

عصر روز جمعه شش اکتبر ۲۰۱۷ با فراخوان «کمیته جوانان بلژیک» و «سازمان زنان هشت مارس» در مجتمع فرهنگی پیانوفابریک در بروکسل گرد آمدیم تا به مناسبت ۲۹مین یادمان جان‌باختگان سال ۶۷ و دهه‌ی شصت به بحث و گفتگو بپردازیم. هدف جمع برگزارکننده از برگزاری چنین نشستی این بود که علاوه بر برگزاری یادمان، موضوع قتل‌عام سال ۶۷ و دهه‌ی شصت را به موضوعی فراتر از یادمانی صرفاً تقویمی تبدیل نموده و از طریق بحث‌وجدل با حاضرین این موضوع را تبدیل به ضرورتی عمیق‌تر برای مبارزات جاری در برابر جمهوری اسلامی نموده و جایگاه و اهمیت این موضوع را در مبارزات جاری و آتی نشان دهد.

جلسه با خوانش قطعاتی از خاطرات زندانیان سیاسی و خانواده‌ها به شیوه‌ای خلاقانه آغاز شد. واژه‌هایی که تاریکی را می‌شکافت و روشنایی که بازتاب بخش کوچکی از مقاومت هزاران جان شیفته و نسلی آرمان‌گرا در برابر تسلیم، عقب‌گرد، شکنجه، کشتار و اعدام بود؛ برشی کوتاه از روایت مقاومت در جدال با تاریکی، سکوت، سکون، خاموشی و فراموشی.

بعد از آن با طرح سه سوال اصلی حاضرین وارد بحث جمعی شدند:
۱- جایگاه کشتار دهه‌ی ۶۰ و سال ۶۷ درصحنه‌ی سیاسی جاری در ایران؟
۲- معنای سیاسی و عملی شعار «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم!» چیست؟
۳- برخورد دستگاه قضایی آلترناتیو (انقلابیون) به مخالف سیاسی متشکل چیست؟

در یک بحث فعال هر یک از دوستان به جوانبی از موضوع پرداختند. هرچند برخی از دیدگاه‌ها زوایایی با یکدیگر داشتند اما مجموعاً به موضوعاتی مثل اهمیت تاریخ و تحلیل تاریخی تأکید شد. این‌که نگاه تاریخی نه صرفاً برای تصفیه‌حساب با گذشته بلکه برای درک حال و آفریدن آینده‌ای متفاوت ضروری است. خصوصاً در دوره‌ای که جمهوری اسلامی دست به یک یورش همه‌جانبه زده است تا با وارونه‌نماییِ تاریخیِ عظیم، بر تضادهای درونی این دوره خود فائق بیاید. دوستان به اشکال مختلف این موضوع را طرح کردند که خشونت، کشتار و سرکوب سیستماتیک حاکمیت جمهوری اسلامی را نمی‌توان به یک دوره محدود کرد و آن را باید جزئی انکارناپذیر از ساختار این رژیم دانست که در دوره‌های مختلف به اشکال متفاوت بروز می‌نماید اما برجستگی سرکوب و قتل‌عام دهه‌ی شصت در تحکیم حکومت بنیادگرای جمهوری اسلامی از ضرورت سرکوب تفکر انتقادی و انقلابی در همراهی و هم‌صدایی با موج شکست انقلابات در جهان برمی‌خاست. حذف فیزیکی نسلی از انقلابیون در خدمت به ایجاد یک گسست نسلی بود تا مانع امتداد مبارزه و انتقال جمع‌بندی‌ها و تجربیات مبارزاتی شود. در این بحث به موقعیت مردم در آن دوره و شوک ناشی از شکست انقلاب و عقب‌گرد جامعه هم اشاره شد و همچنین نقش خانواده‌های جان‌باختگان و جان‌بدر بردگان در شکستن سکوت و ایجاد جنبش دادخواهی (با وجود تفاوت درک‌هایی که جمع از موقعیت و ماهیت جنبش دادخواهی داشت).

در مورد اهمیت شعار «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم!» هم دوستان تأکید داشتند که باوجود جهت‌گیری و مرزبندی صحیح این شعار از زمانی که طرح شد تا به امروز و فراگیر شدنش در اپوزسیون و ... اما این شعار هنوز در ایران و درون جنبش به‌اندازه کافی فراگیر نشده است؛ و اتفاقا امروزه با کلید خوردن پروژه‌های جدید و جدی «جعل تاریخ» و «آشتی ملی» اهمیت فراگیر و ترویج کردن این شعار بیش از قبل شده است. برخی از رفقا به درستی معتقد بودند که موضوع دادخواهی اگرچه شامل خانواه‌ها و دادخواهی حقوقی هم می‌شود اما موضوع نبخشیدن و فراموش نکردن، فراتر از نسبت خانودگی است. ما نمی‌بخشیم چون کشتار نسل آرمان‌گرا و انقلابی در واقع تخریب آینده‌ای بود که با وجود نسل انقلابی دهه‌ی شصت می‌توانست به شکل دیگری رقم بخورد و سرنوشت میلیون‌ها نفر در ایران و چه بسا در منطقه و جهان را تغییر دهد. دوستان تأکید داشتند که موضوع نبخشیدن و فراموش نکردن نباید محدود به افراد و اشخاص باشد، بلکه باید این نظام را هدف قرار داد. باید منافع نظام سرمایه‌داری در شرایط ایران را هدف قرار داد که همیشه پتانسیل تکرار این جنایات به اشکال دیگری را هم دارد. این‌چنین درکی نشان می‌دهد که هدف ما نه‌تنها انتقام گرفتن نیست بلکه هدف پایان دادن به سیستمی است که بر اساس سرکوب و کشتار سیستماتیک بنا شده است. برای موفقیت در این کار ما باید مرزبندی روشنی با هر نوع تفکر واپس‌گرا داشته باشیم. یکی از این مرزبندی‌ها، در نحوه‌ی برخورد نیروی انقلابی به مخالف سیاسی‌اش نمایان می‌شود که موضوع سوال سوم بود و کمبود وقت مانع از پرداختن به آن شد و با تصدیق جمع به جلسه‌ی بعد موکول شد.



شنبه هفت اکتبر: آکسیون اعتراضی در مرکز شهر بروکسل (پلاس دو لامونه)

این آکسیون که با فراخوان «کارزار مبارزه با خشونت دولتی، اجتماعی و خانگی بر زنان» و «سازمان زنان هشت مارس» صورت می‌گرفت قرار بود ساعت ۱۳ در مرکز شهر بروکسل برگزار شود. خوشبختانه ما زودتر در محل حاضر بودیم و فرصت کمی داشتیم تا عکس‌ها و شعارهای خود را روی زمین ثابت کنیم چون به فاصله‌ی کمی باران بی‌رمق و باد شدیدی شروع شد، اما هیچ کدام از این‌ها مانع ادامه کار ما نشد. تمام دوستانی که در محل آکسیون حاضر بودند (زن و مرد) با جدیت و انرژی گوشه‌ای از کار را به عهده گرفتند و در دو ساعتی که در آن محل بودیم بیش از هزار بیانیه و اطلاعیه بین عابرین پخش شد. چون این میدان محل تردد مردم از ملیت‌های مختلف است. از طرف دیگر مردم شاهد بودند که عده‌ای در این هوای بد و بارانی در حال پیشبرد کاری هستند و همین باعث کنجکاوی آن‌ها هم می‌شد.

مثل سال قبل دائماً از بلندگوی ما متن افشاگرانه‌ی کوتاهی به زبان انگلیسی در ارتباط با کشتار سال ۶۷ و آمرین و عاملین آن، دادگاه‌های مرگ و سوالات و نحوه اعدام‌ها و ... پخش می‌شد و همین توجه را جلب می‌کرد. با وجود این‌که بارش باران عمدتاً مانع ایستادن افراد بود اما اکثراً برای گرفتن بیانیه تأمل می‌کردند. در فواصلی که بارندگی نبود به دیدن عکس‌ها می‌پرداختند و سوالاتی می‌کردند. ما که در کنار عکس جان‌باختگان دهه شصت و سال ۶۷ عکس‌هایی از جان‌باختگان ۸۸، قتل‌های زنجیره‌ای و سایر کشتارها، زندانیان و حتی ناپدیدشدگان را قرار داده بودیم، عکس‌هایی از آمار اعدام در ایران و معنای گسترش روابط جمهوری اسلامی با کشورهای سرمایه‌داری را هم در کنار آن قرار داده بودیم که برای بیننده‌ی اروپایی قابل‌درک‌تر بود. همچنین چون تمرکز مبارزات این دوره‌ی کارزار زنان روی مساله‌ی خشونت جنسیتی (دولتی) بر زنان زندانی سیاسی و غیرسیاسی بود، ما هم عکس‌هایی از زنان زندانی سیاسی امروز در ایران همراه با توضیحات آن را در کنار سایر عکس‌ها قرار داده بودیم که توجه برخی از عابرین را به خود جلب می‌کرد و بهتر می‌فهمیدند که موضوع ما صرفاً برخورد به گذشته و یادآوری قتل‌عامی مربوط به ۲۹ سال پیش نیست. همچنین عکس‌هایی مربوط به کشتارهای جمعی در فلسطین، آلمان، ترکیه، شیلی، کنگو و ... نشان می‌داد که هدف ما محدود به ایران هم نیست و ما با کلیت نظامی که چنین پتانسیلی را در خود دارد مرزبندی داریم. برخی از دوستان هم عکس‌ها و شعارهایی در حمایت از رضا شهابی و سایر زندانیان سیاسی و غیرسیاسی که در اعتصاب غذا یا زیر حکم اعدام هستند، به همراه آورده بودند.

وجود یک عکس از پادشاه استعمارگر و جنایت‌کار بلژیک در دوره‌ی اشغال کنگو در کنار هیتلر و شارون و ... باعث اعتراض یک مرد بلژیکی شد که معتقد بود ما اجازه نداریم عکس پادشاه بلژیک را آنجا بگذاریم. او حتی بعد از اعتراض به ما با پلیس تماس گرفت اما ما توضیح دادیم که جنایت و کشتار کشور بلژیک در کنگو از نظر ما برخاسته از همین نظام سرمایه‌داری است و ... اما در عوض یک مرد بلژیکی دیگر با دیدن شعار «نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم!» جلو آمد و گفت این شعار بسیار صحیح است و انتخاب شما هم صحیح است ما را در کنار مبارزات خود بدانید. یک دختر بلژیکی که با دقت توضیحات زیر عکس زنان را می‌خواند گفت باورش نمی‌شود که این‌ها مربوط به امروز است. یک پسر ترک با حرارت دوستانش را صدا می‌زد تا عکس دست دادن روحانی و رئیس‌جمهور فرانسه و آمار اعدام‌ها در همان سال را به آن‌ها نشان دهد. مردی می‌پرسید: «مگر در ایران هنوز با طناب اعدام می‌کنند؟» و از پاسخ ما متعجب شد که نه‌تنها با طناب بلکه در ملأعام اعدام می‌کنند. مرد جوانی از شعار بزرگ «سرنگون باد جمهوری اسلامی!» عکس گرفت و با لبخندی دوستانه گفت امیدوارم موفق شوید. برخی از کسانی که بیانیه‌ها را می‌گرفتند به فاصله‌ی کوتاهی می‌ایستادند و آن‌ را می‌خواندند و چندنفری برای عکس گرفتن و دادن کمک مالی دوباره برگشتند و ... به‌هرحال ما تمام تلاش‌مان را کردیم تا به حداکثر از این فرصت برای آگاهی دادن به مردم استفاده کنیم. همه این تلاش‌ها در آن هوای نامساعد بخش کوچکی از مبارزات ما برای دادخواهی و برای سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی بود و بعد از تمام شدن آکسیون همه با وجود خستگی جسمی که داشتیم اما در جمعی گرم و پرحرارت ایده‌های‌مان برای آکسیون‌ها و مبارزات بعدی را به اشتراک گذاشتیم تا دفعه بعد با طرح‌هایی خلاقانه‌تر بتوانیم این مبارزه را طرح کرده و به پیش ببریم.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران - افغانستان) - بلژیک
فعالین کارزار مبارزه با خشونت علیه زنان در ایران

تصاویر بیشتر و لینک مستقیم آلبوم تصویری

2017/09/29

جلسه بحث و گفتگو و آکسیون «به مناسبت یادمان کشتار زندانیان سیاسی» در بروکسل

نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم !

اعدام و تیرباران، قتل عام های دسته جمعی و شکنجه های قرون وسطایی، ابزارهای سلطه رژیم جمهوری اسلامی از ابتدای حاکمیت آن تا کنون بوده است. حذف فیزیکی در زندان پا به پای سرکوب توده ها در خیابان و تخدیر ایدیولوژیک در جامعه انجام گشت تا حاکمیت جمهوری اسلامــی تثبیت شده و در واقع زندان ها، فشرده تمامیت و ماهیت این رژیم بوده و هستند که با کارکرد این نظام و نام تمامی گردانندگان آن همراه شده است. دهه ۶۰ و نقطه اوج آن یعنی سـال ۶۷ دوره ای بود که جمهوری اسلامی برای زدودن ریشه هــای مقاومت در جامعه از مدارس و دانشگاه هـــا، کارخانه هــا و خیابان ها، کوه ها و جنگل ها و ... به زندان ها رسید و یکی از هولناک ترین جنایات تاریخ معاصر را رقم زد. این روند تا به امروز ادامه دارد.

امروز ما می‌خواهیم یکبار دیگر پرسش‌گرانه به این موضوع برخورد کنیم. می‌خواهیم افکار عمومی را در برابر دشمن و مسبب اصلی یعنی جمهــوری اسلامــی و همراهان جهانی‌اش قرار دهیم و این جنایت را در چارچوبه‌ی کارکرد سیستم ارعاب، شکنجه و کشتار جهانـــی بررسی کنیم. مــی‌خواهیــم دلایل مقاومت زندانیان در برابر شکنجه و دلایل دشمن برای حذف آن‌ها را بازخوانی کنیم. می‌خواهیم روند ادامه‌دار سرکوب، حذف و اعدام را تــــا به امروز دنبال کنیم و چارچوبه‌ی نظامی که چنین حاکمیت می‌کند را ترسیم نماییم تا راهی حقیقی به سوی آینده‌ای بدون سرکوب، شکنجه و اعدام باز کنیم.


شما را دعوت می‌کنیم تا در جلسه‌ای که روز جمعه ۶ اکتبر ۲۰۱۷، ساعت ۱۹ در مجتمع فرهنگی پیانوفابریک برگزار می‌شود، شرکت نمایید.

مکان: مجتمع فرهنگیِ پیانوفابریک، خیابان فورت شماره ۳۵، سنت-ژیل۱۰۶۰ (Rue du Fort 35, 1060 Saint-Gilles)

برگزار کنندگان: کمیته جوانان بلژیک – سازمان زنان هشت مارس(ایران-افغانستان) -واحد بلژیک

در این جلسه ضمن گرامی‌داشت یاد و خاطره‌ی جان‌باختگان دهه‌ی ۶۰ و سال ۶۷ به هدف و روش جمهوری اسلامی در سرکوب زندانیان سیاسی و غیرسیاسی در طول دوران حاکمیت‌اش و راه برون رفت از آن خواهیم پرداخت.

 برای بحث و تبادل نظر در این جلسه شرکت نمایید.

www.committeebe.org – www.8mars.com / E-mail: belgium@8mars.com 

آکسیون مبارزاتی به مناسبت ۲۹امين سالگرد کشتار زندانيان سياسی

تنها راه گرامی‌داشت زندانیان سیاسی دهه‌ی ۶۰، سرنگونی انقلابی رژیم جمهوری اسلامی است!

زمان: روز شنبه ۷ اکتبر ۲۰۱۷ ساعت ۱۳ تا ۱۵
مکان: بروکسل Place de la Monnaie

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
www.8mars.com
belgium@8mars.com
https://facebook.com/8Mars.org

کارزار مبارزه با خشونت دولتی، اجتماعی و خانگی بر زنان در ایران
karzar.zanan.2016@gmail.com
www.kaarzaar.org
www.facebook.com/kaarzaar
https://twitter.com/kaarzaar
https://t.me/kaarzaar