!این صفحه فعلن در وضعیت آزمایشی قرار دارد

2018/07/09

گزارش تظاهرات اعتراضی علیه سفر ترامپ به بروکسل و شرکت او در نشست سران ناتو

شنبه ۷ ژوئیه‌‌ی ۲۰۱۸- در یک روز گرم تابستانی بیش از دو هزار نفر در تظاهرات «ضد ترامپ» به بهانه‌ی سفر ترامپ به بروکسل با فراخوان ائتلاف «Trump Not Welcome: Make peace great again» شرکت کردند و پیام روشن خودشان را به رئیس‌جمهوری آمریکا و نخست‌وزیر بلژیک و رهبران اروپایی رساندند: نه به جنگ! هر هزینه­‌ای برای جنگ ممنوع!

دونالد ترامپ عازم بروکسل است تا هفته‌ی آینده در گرد هم‌آیی ناتو شرکت کند. او از ابتدای به قدرت رسیدنش خواهان افزایش بودجه‌ی نظامی کشورهای عضو ناتو شده بود و این بار به بروکسل می‌آید که اختصاص دو درصد از تولید ناخالص داخلی به بودجه‌ی نظامی ناتو را تصویب کند. امری که در میان کشورهای مختلف اروپایی به موضع‌گیری‌های متفاوت و ناهمگونی دامن زده است. ائتلاف «Trump Not Welcome: Make peace great again» که پلتفرم توسط بیش از ۷۰ حزب، سازمان و گروه سیاسی امضا شده است زمینه‌ی حرکتی منسجم و متحدانه در برابر سیاست‌های دونالد ترامپ و مشخصاً سیاست‌های جنگ‌طلبانه و نظامی او را فراهم ساخته بود. جمعیتِ خشمگین طیف گسترده‌ای از مردم را شامل می‌شد: از مردم عادی گرفته تا فعالین سیاسی، فعالین سندیکایی، اعضا و هواداران احزاب مختلف از چپ و سبزها گرفته تا برخی گرایش‌های سیاسی در کمیسیون اروپا، دانشجویان و جوانان،‌ فعالین مهاجرین بدون برگه اقامت، گروه صلح، فمینیست‌ها و ... در این تظاهرات شرکت داشتند. فعالین سازمان زنان هشت مارس (افغانستان ـ ایران) در بلژیک و کمیته‌ی جوانان بلژیک ضمن اعلام همبستگی و حضور در این ائتلاف، به‌طور فعال در این تظاهرات شرکت داشتند.

تظاهرات از ایستگاه قطار نورد شروع می‌شد. به همین دلیل از ساعتی قبل تظاهرکننده‌گان و رسانه‌ها در محل حاضر بودند و فرصت مناسبی برای بحث‌های سیاسی بین شرکت‌کننده‌گان، انجام مصاحبه و پخش بیانیه و ... بود. ما هم با پخش وسیع بیانیه‌های‌مان در مورد سفر ترامپ به زبان انگلیسی و بیانیه‌های کارزار زنان به زبان فرانسه کارمان را شروع کردیم. بنر بزرگ ما که شعار کارزار «رفیوز فاشیسم!» (در آمریکا) را در یک‌طرف بر خود داشت، برجسته بود:


“No! In the name of humanity, we refuse to accept a fascist America”
نه! به‌نام بشریت، تن به یک آمریکای فاشیست نخواهیم داد!
در طرف دیگر بنر نوشته‌شده بود:
مردم جهان علیه امپریالیسم و بنیادگرایی مذهبی متحد شوید! 


سال گذشته در اعتراض به سفر ترامپ و در همبستگی با کارزار «رفیوز فاشیسم!» ما تعداد زیادی از شعار مرکزی این کارزار به زبان انگلیسی را در اختیار تظاهرکننده‌گان قرار داده بودیم و همه از این حرکت استقبال کردند، امسال نیز تصمیم گرفتیم در حد توان‌مان این کار را انجام دهیم با این تفاوت که امسال همین شعار را به زبان‌های مختلف تهیه کردیم: از فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی گرفته تا عبری، عربی، چینی، روسی، هندی، اردو، فارسی، ترکی و ... این حرکت نیز با استقبال روبه‌رو شد، از آن عکس و فیلم می‌گرفتند و بر سر آن‌ها شروع به بحث با مردم کردیم و در صورت تمایل پلاکاردی را در اختیارشان قرار می‌دادیم که تا انتهای تظاهرات در دست افراد در نقاط مختلف صف تظاهرات دیده‌ می‌شد. برخی از مردم این شعار را به زبان خودشان انتخاب می‌کردند و برخی هم - در همبستگی - شعارها به زبان‌های دیگر را برمی‌داشتند. مردی گفت من مجبورم انگلیسی را انتخاب کنم چون ترامپ این‌قدر احمق است که هیچ زبان دیگری را نمی‌فهمد. چند نفر از فعالین جنبش فلسطین پلاکاردهای عربی و عبری را انتخاب کردند. پلاکارد علیه فاشیسم، به زبان عبری در دست یک دختر عرب فلسطینی تضاد و توجه زیادی ایجاد کرده بود. یک رهگذر چینی، پلاکارد یک تظاهرکننده به زبان چینی را گرفت و با اشتیاق آن را به دوستانش نشان داد و با آن عکس انداخت و ... این‌ها صحنه‌هایی کوچک اما مهم از همبستگی مردم از ملیت‌های مختلف با هدف مشترک بود.

علاوه بر ساختن این پلاکاردها ما استیکرهایی با همین شعار تهیه کرده بودیم که تظاهرکننده‌گان از آن استقبال می‌کردند؛ و البته استیکر دیگری که می‌گفت: «بدن من متعلق به من است، نه هیچ دولت، نه هیچ مذهب و نه هیچ فردی!» و خیلی از زنان از این استیکر هم استقبال کردند. زن مسنی می‌گفت آیا منظور شما کشور خودتان است یا همه‌جا و ما توضیح دادیم نه‌تنها در کشور خودمان که در همین بلژیک و آمریکا این‌یکی از موضوعات مرکزی مبارزات زنان است. ما هم استیکرها را روی تی‌شرت‌های مبارزاتی و لباسهای‌مان چسبانده بودیم.

علاوه بر شعار اصلی‌مان علیه فاشیسم، پلاکاردهایی داشتیم که سیاست‌های جنگ‌طلبانه،‌ ضد زن، ضد مهاجرت و ضد بشری ترامپ و امپریالیست‌ها را افشا می‌کرد. امسال ما تأکید داشتیم که باید سیاست جنگ‌طلبانه‌ی ترامپ علیه ایران را هم با قدرت افشا کرد، بدون این‌که ذره‌ای به جمهوری اسلامی امتیاز بدهیم چون سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی کاری است که باید توسط مردم ایران انجام شود و نه هیچ نیروی دیگری. به همین دلیل برخی از پلاکاردهای‌ ما مشخصاً ضد جنگ بود:

- مردم جهان! علیه جنگ متحد شوید!
- نه به نام ما، دونالد ترامپ!
- نه! به دستور کار ترامپ!
- نه! به جنگ!
- به نام بشریت، کشتار و وحشیگری پلیس مهاجرت علیه مهاجران را متوقف کنید!
- به نام بشریت، به پناه‌جویان و پناهنده‌گان اجازه‌ی ورود بدهید!
- به نام بشریت، تهدید و ارعاب کودکان مهاجران را متوقف کنید!
- این کابوس باید تمام شود: رژیم ترامپ/پنس باید برود!
- منطقه‌ی بدون فاشیسم! بدونِ راسیسم، سکسیسم، بیگانه‌هراسی، هم‌جنس‌گرا‌هراسی، اسلام‌هراسی، pussy grabbing، نفرت از مسلمانان، انکار علم، یهودی‌ستیزی، فاشیسم!

تمام پلاکاردها، تراکت‌ها و استیکرهای تهیه‌شده در همان ابتدای گرد هم‌آیی پخش شد. هم‌زمان پلاکاردها و شعارهای بسیار جالبی در دست مردم می‌دیدیم و انواع خلاقیت‌هایی که برای حضور در تظاهرات به خرج داده بودند.

یک مرد که دختر کوچکی را در قفس کوچک سیاری (همراه اسباب‌بازی‌هایش) به تظاهرات آورده بود، می‌گفت: «من می‌خواهم خیلی واضح بگویم، نه‌تنها جای هیچ کودکی در زندان نیست بلکه راه‌حل هم این نیست که با پدر و مادرهای‌شان مشترکا زندانی شوند!» او این شعار را در دست داشت: «بمباران برای صلح، مانند تجاوز برای بکارت است!»، زن دیگری روی یک جاروی گردگیری نوشته بود: «ترامپ را بروبیم!»، برخی از زنان کلاه‌های صورتی به سر داشتند و برخی از فعالین جنبش LGBT هم شعار: “Make America Gay Again!” را به همراه داشتند. زنی هم علیه ناتو نوشته بود:«ناتو: سازمان تروریستی شمال-آتلانتیک است!»، یکی دیگر از شعار هم خواستار آزادی زندانیان سیاسی انقلابی در آمریکا بود و برخی از فعالین محیط‌زیست و صلح نیز ماکت موشک‌های بزرگ اتمی را به نشانه‌ی اعتراض با خود حمل می‌کردند...

بخش مهمی از هدف تظاهرات در سخنرانی‌های ابتدای آن مشخص بود. سخنرانان از زوایای مختلف به موضوع پرداختند اما محوری‌ترین نکته‌ای که در صحبت‌های همه‌ی آن‌ها برجسته بود عدم اختصاص بودجه‌ی اضافی به ناتو بود که به شکل‌های مختلفی بیان شد. از این‌که این بودجه باید صرف آموزش و تحصیل ارزان و رایگان شود گرفته تا این‌که باید صرف هزینه‌های بهداشت و درمان گردد، یا این‌که باید به اشتغال‌زایی در کشور بیانجامد. بحث‌هایی نیز از جنایات بی‌پایانی که طی سال‌های متمادی در افغانستان، عراق و لیبی شد و ناتو در آن نقش داشت و یا سرنوشت نامشخص فلسطین و مسأله‌ی خروج آمریکا از برجام نیز مطرح گشت. یکی از سخنرانان فمینیست ضمن برشمردن سیاست‌های ضدزن و ضدمهاجرتِ ترامپ،‌ به افشاگری از معاملات کلان نظامی کشورهای اروپایی با کشورهایی مانند عربستان و امارات نیز پرداخت.

پس از صحبت‌های سخنرانان جمعیت به حرکت درآمد. از همان ابتدا پخش چند موزیک ریتمیک و رزمنده انرژی تازه‌ای به جمعیت داد و بخشا بلوک کوچکی که حول ما شکل‌گرفته بود را منسجم کرد؛ گروه کمک سرخ بلژیک، برخی از فمینیست‌ها، یک بلوک از یهودیان ضد جنگ و ضد صهیونیسم، یک کلکتیو از فعالین ضد جنگ که از آلمان آمده بودند با ما همراه شدند و مشترکا در دادن شعارها همراهی می‌کردیم. شعارهای‌مان نقش تعیین‌کننده‌ای در طول مسیر داشت و استقبال خوب شرکت‌کنندگان و همراهی آن‌ها نشانه خوبی بود؛ ازجمله این شعارها:

«هی هی! هو هو! ترامپ و پنس باید بروند!»، «چگونه می‌توان فاشیسم را متوقف کرد؟! انقلاب و نه چیزی کمتر!؟»، «انقلاب! تنها راه‌حل!»، «نه مرز، نه ملیت، اخراج پناه‌جویان را متوقف کنید!»، «آ آنتی آنتی کاپیتالیستا!»، «دونالد ترامپ! گمشو! گمشو! مارین لوپن! گمشو! گمشو! اردوغان! ... تئوفرانکین! ... بشاراسد!... جمهوری اسلامی ... نتانیاهو ... اسرائیل ... ولادمیرپوتین ... فلامس‌بلانگ ... گیرت ویلدرز ... خامنه‌ای ...ان‌وآ ... داعش...»، «آیا آماده مبارزه با سکسیسم، راسیسم، پدرسالاری، همجنس‌گرا هراسی، دیگرهراسی، اسلام‌هراسی، یهودی‌هراسی و ... سرمایه‌داری هستید؟! به‌پیش!»، «آمریکا همین حالا از خاورمیانه خارج شو!»، «آمریکا! ترکیه! ایران! روسیه! همین الان از سوریه خارج شوید!»، «هی! هی! آمریکا چندین کودک را تا همین امروز کشته‌ای؟!»

علاوه بر همراهی خوب شرکت‌کنندگان حول این بلوک کوچک و همراهی در تکرار شعارهای انقلابی و ... دیدن پلاکاردهای تهیه‌شده در طول مسیر در دست مردم دیدنی بود. زنانی بودند که به دنبال پلاکاردهایی در افشای زن‌ستیزی ترامپ بودند، دختران و پسران جوانی که پلاکاردهایی با شعار اصلی را بر دست داشتند و با انرژی شعارها را تکرار می‌کردند. طبق برنامه جمعیت با عبور از کنار کانال و کمپ پناهندگان وارد مرکز شهر شد و سپس به سمت نقطه‌ی آغاز راهپیمایی به‌عنوان نقطه‌ی پایان بازگشت.

حضور ما در تظاهرات امسال از جوانب مهمی اهمیت داشت؛ ازیک‌طرف مبارزه‌ی انترناسیونالیستی که علیه عروج فاشیسم و راست افراطی در آمریکا و اروپا ضرورت دارد را تقویت کردیم، تلاش کردیم مبارزات مردم و زنان آمریکا علیه ترامپ را تنها نگذاریم، تلاش کردیم سیاست‌های داخلی و بین‌المللی ترامپ را افشا کنیم و از طرف دیگر به‌عنوان بخشی از نیروهای انقلابی از ایران تلاش کردیم بگویم چرا امروز که جمهوری اسلامی در بحران عدم مشروعیت و بحران اقتصادی، سیاسی و اجتماعی قرار دارد، بیشتر از هرزمانی مسأله‌ی مبارزه‌ی ما با دو قطب ارتجاعی موجود در جهان و نماینده‌گان سیاسی آن‌ها اهمیت دارد. چرا در این بحبوحه‌ی جنگ‌افروزی و تضادهای ارتجاعی بین جمهوری اسلامی و امپریالیست‌‌ها ساختن نیرو و آلترناتیو دیگری در مقابل آن‌ها با تکیه‌بر خشم و مبارزه‌ی جسورانه‌ی مردم اهمیت دارد و ... خوشبختانه توانستیم کم‌وبیش این بحث را پیش ببریم چه به شکل بنر، شعار و پلاکارد چه در بحث‌های کناری مثلاً میان برخی از رفقا با گروهی از فعالین جنبش فلسطین یا فعالین جنبش زنان در بلژیک و ... در این بحث‌وجدل‌های کوتاه کاملاً روشن بود که انرژی زیادی در میان مردم مترقی و خواهان تغییر برای مبارزه با ترامپ وجود دارد و بخش مهمی از جمعیت فراتر از محورهای مورد تأکید و درست سخنرانان به فکر تغییر جهان هستند.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته جوانان بلژیک


برخی از لینک‌های خبری این تظاهرات (درج این لینک‌ها به معنای تأیید مواضع این رسانه‌‌ها نیست):


- لینک مستقیم و گزارش تصویری از این تظاهرات: 


- و تصاویر بیشتر در لینک گزارش تصویری از این تظاهرات.

2018/07/05

فراخوان تظاهرات علیه سفر ترامپ نماینده‌‌‌ی فاشیست نظام سرمایه‌داری- امپریالیستی آمریکا به بلژیک

روزهای ۱۱ و ۱۲ ماه ژوئیه، دونالد ترامپ برای شرکت در نشست ناتو در بروکسل حضور خواهد یافت.
قرار است ترامپ برای تقویت پایه‌های وحدت سیاسی و نظامی دولت فاشیستی خود با دیگر کشورهای عضو ناتو به بروکسل بیاید.
قرار است تکلیف پیمان‌ها و بودجه‌های نظامی آتی و جنگ‌های وحشیانه‌تر علیه مردم جهان روشن‌تر شود.
قرار است مدافعین اصلی سیستم سرمایه‌داری / امپریالیستی در این دیدار راهی برای دفاع هرچه بیشتر از این سیستم ستم و استثمار پیدا کنند.
قرار است افزایش بودجه‌ی نظامی و دفاعی کشورهای عضو ناتو، ازجمله بلژیک، در سرفصل برنامه‎‌های این نشست قرار گیرد.
قرار است این دیدار به پیشبرد سیاست‌های فاشیستی ترامپ نه‌تنها در آمریکا، بلکه در سراسر جهان، خدمت کند.
قرار است چرخه‌ی ستم و استثمار، جنگ، کشتار، تخریب محیط‌زیست، زن‌ستیزی، تعصبات مذهبی‌، همجنس‌گراهراسی، نژادپرستی، دیگرهراسی، مهاجرت، آوارگی، بردگی، بی‌آیندگی و... تحت رژیم فاشیستی آمریکا و بال‌وپر گرفتن جنبش‌های فاشیستی و راست افراطی در اروپا گسترده‌تر شود.
بله! چون ترامپ نماینده‌ی عقب‌افتاده‌ترین، پوسیده‌ترین و ارتجاعی‌ترین ارزش‌ها و ایده‌هاست و تمام فجایع سیستم را یک‌جا در رژیم خود جمع کرده است. حاکمیت فاشیستی که تهدیدی برای بشریت و کل کره زمین است. امروزه خطر فاشیسم نه‌تنها بر آمریکا، بلکه در اروپا و کل جهان سایه انداخته است.
چون طی یک سال و نیمی که از روی کار آمدن او می‌گذرد، اهتمام ویژه‌ای به کار بسته است تا با فیگوری «عمل‌گرایانه» در تقابل با دولت‌های قبل از خود، به وعده‌های فاشیستیِ انتخاباتی‌اش، علیه مردم آمریکا و کل مردم جهان جامه‌ی عمل بپوشاند.

به همین دلیل نباید سکوت کنیم!
باید روز ۷ ژوئیه به خیابان بیاییم!
باید به‌صف تظاهرات مردم بپیوندیم!
چون ما معترضیم به حضور کسی که:
زنان را چیزی جز ابزار شهوت و بچه‌زایی نمی‌داند، آواره‌گان جنگ‌های امپریالیستی را مقصر اوضاع بحرانی دنیا می‌نامد، مهاجرین و قربانیان فجایع سرمایه‌داری را جمعیت اضافی می‌داند، علم را سد راه گسترش خرافه و مذهب می‌داند، استثمار و بهره‌کشی را نماد برتری و قدرت می‌داند، در تخریب باقی‌مانده‌ی محیط‌زیست و کره‌ی زمین در خدمت به سود سرمایه ابایی ندارد، با وعده‌ی عظمت‌طلبی سفید/مسیحی آمریکا می‌خواهد میلیون‌ها نفر را طعمه‌ی نژادپرستی، دیگری‌هراسی و تنفر پراکنی کند؛ و حتی از جدا کردن کودکان از خانواده‌ی آواره و بی‌پناه‌شان هم شرم و ابایی ندارد. کسی که برای رسیدن به این اهداف ابایی از جنگ‌افروزی بیشتر و کشتار ندارد و برای دستیابی به «عظمت آمریکا» انگشت خود را بر دکمه‌ی بمب‌های هسته‌ای آماده گذاشته است؛ و از طرف دیگر به اسم جلوگیری از «هسته‌ای شدن» دیگر کشورها و جلوگیری از «حمایت از تروریسم»، جهان و خاورمیانه را به سمت روشن کردن آتش جنگ ارتجاعی جدیدی سوق می‌دهد.

بله! ترامپ به‌عنوان نماینده‌ی فاشیست دولت آمریکا یعنی سردمدار جنگ‌افروزترین و میلیتاریست‌ترین امپریالیسم جهان، ادعای مهار جمهوری اسلامی را در شرایطی بهانه کرده است که تضاد منافع امپریالیست‌ها در خاورمیانه به جنگ‌های نیابتی گره‌خورده و حاصل این جنگ‌افروزی، امروز افزایش تضاد منافع بین جمهوری اسلامی و دولت آمریکاست. آن‌هم در شرایطی که رژیم جمهوری اسلامی در سراشیب عدم مشروعیت داخلی و بحران اقتصادی، سیاسی، اجتماعی قرارگرفته است. حاصل این ترکیب مثل همیشه سرکوب داخلی، شکنجه، زندان و اعدام هرچه بیشتر مردم ایران و افزایش فقر و شکاف طبقاتی است. درنهایت چه رژیم جمهوری اسلامی و آمریکا دوباره به توافقاتی برای حفظ نظام اسلامی دست یابند، چه آمریکا سودای تغییر رژیم را عملی سازد، چه تحریم‌ها تشدید شوند و چه جنگ مستقیماً علیه ایران آغاز گردد، مردم ایران باید بهای سنگین آن را با خون بپردازند.

فرصت تعلل و تردید نیست. باید زمین و زمان را به هم بدوزیم تا جلوی رشد هر چه بیشتر فاشیسم، بنیادگرایی مذهبی‌، جنگ ارتجاعی و هر نوع نیروی واپس‌گرایی که بشریت و کره زمین را تهدید می‌کند، گرفته شود. مبارزه علیه دهشت‌های سرمایه‌داری امپریالیستی جدا از مبارزه‌ علیه بنیادگرایی مذهبی نیست، این دو قطب واپس‌گرا در حین اختلاف، یکدیگر را تقویت می‌کنند. مبارزه علیه فاشیسم و راست افراطی در غرب، جدا از مبارزه‌ی ما علیه رژیم زن‌ستیز و سرکوبگر جمهوری اسلامی ایران و سایر نیروهای بنیادگرای اسلامی نیست.

ما فعالین سازمان زنان هشت مارس و کمیته‌ی جوانان در بلژیک و در همبستگی با کارزار «نه به فاشیسم!» (Refuse Fascism) و ائتلاف «ترامپ خوش نیامدی!» (Trump not welcome!) از همه‌ی نیروها، احزاب، سازمان‌ها، تشکلات و افراد ایرانی و غیرایرانی دعوت می‌کنیم که به‌صف تظاهرات اعتراضی بپیوندند تا بتوانیم در همبستگی با مردم و نیروهای انقلابی در آمریکا صفوف مبارزه‌ی مشترک‌مان را برای به زیر کشیدن رژیم فاشیستی ترامپ/پنس گسترده کنیم. بی‌شک امروزه مبارزه‌ علیه عروج راست‌افراطی و فاشیسم از یک‌سو و مبارزه علیه عروج بنیادگرایی مذهبی از سوی دیگر مبارزه‌ی همه‌ی انقلابیون و آزادی‌خواهان جهان و همه‌ی ‌کسانی است که در جهت ساختن جهانی بدون ستم و استثمار مبارزه می‌کنند.

زمان: ۷ ژوئیه ۲۰۱۸ - ساعت ۱۵:۰۰
مکان: ایستگاه شمالی بروکسل
(Brussels-North station)

سازمان زنان هشت مارس (ایران - افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

2018/06/23

در اعتراض به حکم اعدام رامین حسین پناهی - بروکسل

روز جهانی تجمعات سراسری در اعتراض به حکم اعدام رامین حسین پناهی
بروکسل - ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸

2018/05/27

گزارش سمینارِ حزب کار بلژیک درباره­‌ی «وضعیت سیاسی ایران و خروج آمریکا از برجام» - بروکسل

روز جمعه ۲۵ مه ۲۰۱۸ سمیناری برای بررسی «وضعیت سیاسی ایران و خروج آمریکا از برجام»، توسط «حزب کار بلژیک»(Partij van de Arbeid van België) در شهر بروکسل برگزار شد. سخنرانان این سمینار مارک بوتنگا(Marc Botenga)، نماینده حزب کار بلژیک و متخصص امور ایران، نیلوفر اشتری(Nilufar Ashtari) روزنامه‌نگار ایرانی بلژیکی؛ و بهار کیمونگر(Bahar Kimyongür) روزنامه‌نگار بلژیکی ـ ترکیه­ای و از اعضای حزب/جبهه انقلابی آزادیبخش خلق ها(Revolutionary People's Liberation Party/Front) بودند که قرار بود به دعوتِ شاخه‌ی بروکسلِ انجمن «همبستگی» (یکی از انجمن‌های ضد جنگ وابسته به حزب کار بلژیک) نکات و مواضع خود را بیان کنند. هر سخنران نزدیک به بیست دقیقه صحبت کرد و بعد از یک استراحت چنددقیقه‌ای نوبت به پرسش و بحث رسید و سپس جمع‌بندی سخنرانان. یکی از رفقای کمیته‌ی جوانان بلژیک نیز در این سمینار شرکت کرده بود. در این گزارش فشرده‌ی بحث‌های سخنرانان و صحبت‌های رفیق ما را به اطلاع شما می‌رسانیم. علاقه‌مندان می‌توانند برای شناختِ بیشتر از سخنرانان، نظرات آن‌ها را در اینترنت بخوانند.

جلسه با خوش‌آمدگویی برگزارکنندگان و معرفی سخنرانان آغاز شد و با اشاره به وضعیت سیاسی جاری در خاورمیانه بر اهمیتِ شرکت فعال حاضرین در سالن تأکید گشت. مارک بوتنگا اولین سخنرانی بود که «... با تشریح قوانین بین‌المللی و عدم تعهد دولت ایالات‌متحده بحث خود را آغاز کرد. برشمردنِ نقشی که ایران در حمایت از رژیم اسد در برابر تروریست‌های وابسته به عربستان و ... داشته و امنیت را به عراق بازگردانده ... دفاع تمام و کمال ایران از فلسطین و حماس و ... و بازگشت آمریکا به دوران جنگ‌طلبیِ بوش و فاصله گرفتن از سیاست‌های عاقلانه‌ی اوباما نکاتی بود که بوتنگا بر آن‌ها تأکید کرد و این‌که باید با تمام توان در مقابل جنگ‌طلبی دولت ترامپ ایستاد. دو نکته‌ی اساسی در صحبت‌های بوتنگا دائماً تکرار می‌شد و بر مواضع حزب کار بلژیک تأکید می‌کرد: اول این‌که سیاست رژیم ایران، سیاستی صحیح مبتنی بر عدم خروج از برجام بود اما با خروج آمریکا از برجام و اگر اروپایی‌ها (فرانسه، انگلیس و آلمان) شروط ایران را فراهم نکنند، ایران حق دارد که به سیاست دوران احمدی‌نژاد بازگردد. یعنی در تقابل با غرب، به غنی‌سازی ادامه داده و بر سر توان دفاعی خود هیچ جای بحثی را باقی نگذارد. دوم این‌که ایران تفاوت عمده‌ای با کشورهای دیگر منطقه دارد. سیاست ایران در تهران تدوین می‌شود اما سیاست کشوری مانند بحرین در واشنگتن. این یعنی کشوری مستقل که تحمل آن برای دولت آمریکا و گاهاٌ اروپایی‌ها سخت است و آن‌ها ایرانی وابسته می‌خواهند. بوتنگا در توجیه نکته‌ی اول فهرستی از اقدامات ایران در دوران احمدی‌نژاد برای مقابله با تحریم‌ها ارائه کرد که امروزه باید تشدید شوند و این‌که ما باید به دور زدن تحریم‌ها توسط دولت ایران کمک کنیم. در توجیه نکته‌ی دوم مصدق بهترین مثالی بود که به‌کار برد و از دشمنی آمریکا و غرب با ایرانِ مستقل گفت که حتی بعد از به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی هم ادامه دارد.»

نیلوفر اشتری سخنران دوم بود که »عمدتاً به مسأله‌ی تحریم‌ها پرداخت و مغایرت آن با قوانین بین‌المللی را برشمرد. او نیز مانند بوتنگا بر ضرورت ایستادگی در برابر سیاست‌های جنگ‌طلبانه‌ی ترامپ تأکید کرد و این‌که امروزه باید از ابتکارِعمل اروپائیان و ایران مبنی بر ماندن در برجام دفاع کرد. اشتری از حق دموکراتیک مردم ایران برای بهره‌مند شدن از تعهد متقابلِ دولت‌شان با غربی‌ها گفت و این‌که هر بحث دیگری امروزه انحرافی است و باید از موضع دولت ایران و شروطش مبنی بر تعهد دو طرف در برجام، ولو بدون آمریکا، دفاع کرد. خطر سوریه‌ای شدن نیز در انتهای صحبت اشتری تأکید شد.»

بهار کیمونگر به‌عنوان سومین سخنران «به تشریح تفاوت‌های ایران و سایر کشورهای منطقه از زاویه سنت و فرهنگ و دین پرداخت و این‌که چگونه این تفاوت‌ها در یک بستر تاریخی امروزه به دولت جمهوری اسلامی رسیده و همان نقش قبلی را در منطقه ایفا می‌کند؛ یعنی امپراتوری‌یی که زمانی ضامنِ امنیت منطقه در برابر رومیان و ... بود امروزه در رژیم جمهوری اسلامی خلاصه می‌شود که قابل دفاع است. کیمونگر رقابت شیعه - سنی در منطقه را با نقل‌قول‌هایی از شریعتی به رقابت حق و باطل گره زد و این‌که امروزه شیعیان به رهبری رژیم ایران، در موضع صحیح ضدامپریالیستی و سنی‌ها در موضع غلط پروامپریالیستی هستند. البته او برای خالی نماندن عریضه و البته سابقه­ی خودش به‌عنوان یک روزنامه‌نگارِ میلیتانت چپ،‌ به اپوزیسیون چپ و ناسیونالیست ایران هم اشاره کرد که کماکان فعال هستند و امروزه باید در موضع ضدجنگ و ضد تجاوز اسرائیل و آمریکا در جبهه‌ی رژیم قرار بگیرند تا ایران سوریه نشود!»

بعد از استراحت کوتاهی نوبت پرسش و بحث از سوی شرکت‌کنندگان در سمینار شد. مهم‌ترین سوالاتی که مطرح شدند از نقش ایران در یمن، انتخابات عراق و سرنوشت نفوذ ایران بود. رفیق ما نیز در دو نوبت نکاتی را مطرح کرد که هرچند با روند حاکم بر سمینار در تضاد بود اما خوشبختانه توانست تأثیر خوبی بر عده‌ای از حضار داشته باشد. از آن‌جا که بوتنگا در ایران یک پروژه‌ی تحقیقاتی گذرانده بود و اشتری نیز پروژه‌ی دکترایی در رابطه با زنان در سینمای ایران را در کارنامه‌ی خود داشت و کیمونگر نیز تحقیقات مفصلی در رابطه با اقلیت‌های قومی و ... منتشر کرده بود، جا داشت که از یک زاویه صحیح به جوی که بر سطوحِ دانشگاهی دوران ما غالب است و در بحث‌های هر سه سخنران برجسته بود اشاره‌ای شود، یعنی استفاده از متدولوژی محدود ساختنِ واقعیت عینی در آن‌چه هست و نه آن‌چه می‌تواند و باید بشود. این متدولوژی در سیاست خود را به شکل انتخاب میانِ گزینه‌های موجود مشخص می‌کند؛ یعنی حفظ وضع موجود. رفیق ما تأکید کرد که مقایسه‌ی میانِ قدرت‌های ارتجاعی منطقه و یا مقایسه میان دولت ارتجاعی ترامپ و رژیم ارتجاعی ایران نتیجه‌ای جز دفاع از دشمن کوچک‌تر در برابر دشمن بزرگ‌تر ندارد؛ یعنی خط سیاسی حزب کار بلژیک. سکوت در برابر رژیمِ ارتجاعی ایران در ویران‌گری خاورمیانه و اسلامیزه کردن بسیاری از جنبش‌های سابقاً سکولار مانند فلسطین و ... به دلیل تحریم‌ها و تهاجم دولت ترامپ به آن یعنی حمایت از رژیم ایران. وقتی فاکتور ایدئولوژی در بحث‌ها و تحلیل‌ها غایب باشد و همه‌چیز را با رابطه‌ی قدرت، آن‌هم رابطه‌ی قدرتِ میانِ دولت‌های سرمایه‌داری جستجو کنیم چاره‌ای جز دفاع از یکی از آن‌ها نداریم. این خط سیاسی در جنگِ داخلی سوریه هم توسط حزب کار بلژیک به‌کار بسته شد؛ یعنی دفاع از رژیم اسد، ایران، حزب‌الله و قطعاً روسیه در مقابل نیروهای وابسته به کشورهای خلیج یا ترکیه و حتی در مقابل روژآوا. خطی که توده‌ها و خواستِ آن‌ها و شورش آن‌ها در برابر بی‌عدالتی را نادیده انگاشته و در دالان‌های قدرت‌های دولتی موجود به دنبال راه‌حل یا مبارزه می‌گردد. چنین درکی از سیاست است که دولت و مردم ایران را یکی ساخته و از تضادهای موجود درصحنه‌های داخلی و بین‌المللی به‌راحتی می‌گذرد و به سمت‌گیری میانِ دولت‌های ارتجاعی در برابر هم روی می‌آورد. رژیم ایران هرچند نماینده‌ی سرمایه‌داری در ایران است اما نماینده‌ی بخش عظیمی از مردم ایران، به‌ویژه خلق‌های تحت ستم، زحمت‌کشان نیست و از همین رو در تضاد با منافع اساسی مردم، سرکوب ۴۰ ساله‌ی جنبش‌های اجتماعی را تثبیت کرده است. امثال حزب کار بلژیک، مبارزات مردمی و جنبش‌های دموکراتیک کشورهایی مثل ایران را، مانند خیزش دی‌ماه ۹۶ را، یکسره دسیسه‌های دشمنان به‌ویژه عربستان و آمریکا معرفی کرده و سرکوب خلق‌های تحت ستم، زن‌ستیزی، اعدام، زندان و شکنجه در ایران را هم‌صدا با نمایندگان رژیم ایران در جهت مبارزه با امپریالیسم تفسیر کردند.

رفیق‌مان ادامه داد که مباحثِ هر سه سخنران چینشِ دلبخواهی و رایج فاکت‌ها بوده و نتوانست بستری که این اتفاقات رخ می‌دهند را روشن سازد. پرسش امروز این نیست که باید در برابر ترامپ فاشیست و دولتش ایستادگی کرد یا نه؟! پرسش امروز این نیست که خطر جنگ جدی است یا نه؟! پرسش امروز این هم نیست که تحریم‌ها وضعیت زندگی مردم را بدتر می‌کند یا نه؟! پرسش‌های اساسی این‌ها هستند: این اوضاع بر چه زمینه‌ای رخ می‌دهد؟ و چه باید کرد؟

زمینه‌ای که این وضعیت در آن جاری است، به‌طور خلاصه جدال و رقابت امپریالیست‌ها برای هژمونی اقتصادی و سیاسی بر جهان است که در خاورمیانه فشرده شده و ایران در این منطقه نقش ویژه‌ای دارد. هم در ویرانی منطقه و هم در مانع‌تراشی برای هژمونی آمریکا؛ بنابراین تحریم‌ها و حملات اسرائیل به پایگاه‌های سپاه پاسداران در سوریه، خروج آمریکا از برجام و اصرار اروپائیان بر قراردادهای تازه‌ای برای کنترل نفوذ ایران در منطقه و توان نظامی‌اش را باید در این زمینه بررسی کرد. رقابت میان امپریالیست‌های آمریکایی، اروپایی، روسیه و چین به مراوده با ایران هم گره‌خورده است و رژیم ایران نیز با آگاهی از این مساله،‌ در تلاش است که در وضعیت جدیدی که در آن قرارگرفته، سیاست همسویی با یکی و تقابل با دیگری را در پیش بگیرد. سیاستی که امید به بقا و همکاری با جهان سرمایه‌داری را به هیأت حاکمه‌ی ایران می‌دهد و تشدید سرکوب اعتراضات مردمی را نیز مشروع می‌سازد. البته امروزه چنین سیاستی توسط ایران به بن‌بست هجوم دولت ترامپ خورده است. بدون دیدن چنین ترکیبی امکان بررسی وضعیت موجود و ارائه‌ی آلترناتیو یا صرفاً موضع‌گیری فراهم نخواهد شد و لاجرم به دامان یکی از این دو نیروی ارتجاعی می‌افتیم.

با این‌که یکی دو بار برخی از اعضای حزب کار بلژیک با صدای بلند خواهانِ اخراجِ رفیق ما از سمینار شدند و یا فریاد زدند که «سوالت را بپرس! تو که سخنران نیستی!» اما برخی از جوانان به دفاع از رفیق ما برخاسته و خواهان ادامه صحبت او شدند. رفیق ما به گفتمان‌های غلطی که در فضای آکادمیک اروپا رایج است پرداخت و جایگاه انتخابات و حاکمیت در ایران را توضیح داد: «این‌که در ایران انتخابات بوده و هنوز هم برگزار می‌شود و در بسیاری از کشورهای پادشاهی خاورمیانه شاهد روندهای دیگری هستیم دلیلی بر وجود دموکراسیِ لیبرالی در ایران نیست. تئوکراسیِ فشرده در نهادهایی مانند ولایت‌فقیه، شورای نگهبان پایاپای مناسبات لیبرالی موجود مانند انتخابات، پارلمان و روابط اقتصادی در ایران عمل کرده و در جهت حفظ شکل خاصی از مناسبات سرمایه‌دارانه در ایران همزیستی می‌کنند. این فقط یک نگاه اروپا محور است که انقلاب کردن را هم از کانال‌های انتخاباتی و رقابت میان نمایندگان سیاسی جستجو می‌کند. درکی که لنین و بسیاری دیگر از رهبران کمونیست بی‌پایه بودن آن را برای انقلاب کردن تأکید و اثبات کردند اما با شکست سوسیالیسم در قرن بیستم، این تفکر غیرانقلابی باقدرت بیشتر وارد صحنه شده و امروزه جزئی از سیستم موجود گشته است که زحمت حمله به انقلابیون توسط لیبرال‌ها و راست‌ها را کم کرده است. چه در فضای آکادمیک، چه در فضای کارگری و سندیکالیستی و چه در جنبش‌های اجتماعی موجود شاهد این روند هستیم. درحالی‌که انقلاب مفهومی است که به‌هیچ‌وجه در پیِ حفظ وضعیت موجود نیست بلکه آن را بر هم می‌زند و صورت‌بندی اجتماعی نوینی را برپا می‌کند. این همان چیزی است که نه‌تنها حزب کار بلژیک بلکه بسیاری از نیروهای سیاسی دیگر هم آن را نفی می‌کنند، حتی در ایران. چون خارج از چارچوب نظم موجود باید حرکت و عمل کنند و این در سیاست حاکم نامتعارف است.» فردی در میان جمعیت فریاد زد که «راه‌حل خودت چیست؟» رفیق ما گفت که «ما نیز ـ ما در ایران - مانند سوریه‌ای‌ها و کشورهای درگیر در بهار عربی از داشتن یک نیروی سیاسی توده‌ای و آلترناتیو در کوران خیزش‌های عظیم مردمی در چندساله‌ی اخیر محروم بوده و هستیم. عمده‌ترین دلیل این وضعیت شکست انقلابات جهانی و سرکوب شدید و ممتد نیروهای سیاسی متشکل توسط رژیم جمهوری اسلامی بوده است؛ اما جنبش‌های اجتماعی و نیروهای سیاسی در طول تاریخ بر بستر تضادهای جهانی و داخلی هر کشوری نسج گرفته و بالنده می‌شوند. این وضعیت برای ایران هم مانند کشورهای عربی و ... صادق است. آری در رابطه با انقلاب کردن، عنصر ذهنی از شرایط عینی بسیار عقب‌تر است؛ و تمام تلاش ما باید ایجاد و تقویت چنین نیرویی باشد که با سطوح مختلف مبارزات توده‌ای در ارتباط قرار گیرد. نیرویی که بتواند بخشی هرچند کوچک از توده‌ها را در چنین شرایط هولناکی رهبری کرده و از میان دونیروی ارتجاعی جمهوری اسلامی و امپریالیست‌ها، صدای رهایی مردم باشد. رویکردی مانند لنین و بلشویک‌ها در روسیه و آن‌هم در میانه‌ی یک جنگ جهانی.» به‌جز سه چهار جوان پرشور کسی برای رفیق ما کف نزد ولی سکوت باقی ماند.

مجری برنامه با تشکر از رفیق ما خواهان ورود به بخش جمع‌بندی شد. در جمع‌بندی بوتانگا ضمن اعتراف به کاستی‌های بحث خود، آن را به کمبود وقت مرتبط دانست اما بحث‌های رفیق ما را نوستالژی انقلابیون نامید. بوتانگا به سوالات دیگران پرداخت و آمار خوب و مستندی از مراودات اقتصادی ایران، ترکیه و غرب در دوران قبل و بعد از برجام ارائه کرد و بحث خود را خاتمه داد. اشتری از جمع‌بندی خودداری کرد و کیمونگر به رفیق ما اطمینان داد که او از توده‌ها و مبارزات آن‌ها حمایت می‌کند اما امروز خطر جنگ است و اگر رژیمی باثبات و قوی مانند ایران بپاشد یا درگیر جنگ شود، نظم خاورمیانه از چیزی که هست بدتر خواهد شد.

جلسه با آرامش به پایان رسید اما تا ساعاتی پس‌ازآن بحث‌های کناری ادامه داشت. رفیق ما در بحث‌های کناری در ابتدا حملات کادرهای حزب کار بلژیک را تحمل کرد که بدون توجه به فضای سمینار بحث‌های تند و بی‌پایه‌ای را شروع کردند. به هر صورت رفیق ما چاره را در این دید که بحث را با آن‌ها ادامه دهد و هرچند فضا کمی متشنج شده بود اما لازم بود که رویکرد دیگری که باید تقویت شود را برجسته کرد. در ادامه تعدادی از جوانان حزب کار بلژیک که عمدتاً درگیر مبارزات فلسطین و کارزار ضد فاشیسم هستند با خوش‌رویی با رفیق ما وارد صحبت شدند. این بخش بسیار دل‌نشین بود چون این جوانان از سیاست‌های حزب خود انتقاد داشته و خواهان بحث عمیق‌تر بر سر مقوله‌های اصلی مورد تأکید در صحبت کوتاه رفیق ما بودند. قرارهایی با برخی از ایشان گذاشته شد که بتوان در مشورت و بحثی جمعی به نتایج مبارزاتی بهتری دست‌یافت.

کمیته جوانان بلژیک

2018/05/25

گزارش آکسیون اعتراضی به قتل «مودا» دختر دوساله‌ی پناه‌جو توسط پلیس بلژیک

چهارشنبه ۲۳ مه در بروکسل یک آکسیون در اعتراض به قتل «مودا» (Mawda Shawdi) دختر دوساله‌ی پناه‌جو که توسط پلیس بلژیک کشته‌شده است برگزار شد. قتل این دختر روز جمعه ۱۸ مه صورت گرفت و کماکان اخبار رسمی و اطلاعات فعالین سیاسی و حقوق بشری بسیار محدود و ضدونقیض است، زیرا از همان ساعات اولیه اخبار دروغی به شکل رسمی در این مورد اعلام‌شده و هنوز امکان بررسی گفته‌های شاهدین و والدین برای وکلا و رسانه‌ها وجود ندارد؛ اما عمق این فاجعه‌ی تراژیک به‌قدری زیاد است که هنوز به گفته‌ی بسیاری از فعالین سیاسی همه شوکه هستند.

این آکسیون که در مقابل «کاخ دادگستری» (Palais de justice) بروکسل برگزار شد با فراخوان مرکز هماهنگی «Semira Adamu» سازمان‌دهی شده بود. ساعت ۱۷:۳۰ ما نیز خودمان را به محل آکسیون رساندیم و خوشبختانه با جمعیت نسبت زیادی بیش از ۱۰۰۰ نفر مواجه شدیم که در روز کاری وسط هفته از سراسر کشور خودشان را به این آکسیون رسانده بودند. فعالین احزاب، سازمان‌های پناهندگی و حقوق بشری، سندیکاها، فعالین سیاسی، هنرمندان و مردمی که همگی غمگین و خشمگین بودند. بخش بزرگی از جمعیت را کماکان بلژیکی‌ها و خصوصاً جوانان تشکیل می‌داد؛ اما حضور کودکان بسیار چشمگیر بود. خانواده‌ها عمدا همراه با بچه‌ها از سنین مختلف حضور داشتند و مشخص بود بسیاری از آن‌ها از مدرسه مستقیماً خود را به بروکسل و تظاهرات رسانده‌اند. تعداد شعارها زیاد نبود ولی در گوشه‌ای از میدان چندین طناب رخت آویزان بود که لباس‌های کودک بالای سایز ۱۴۰‌سانتیمتر آویزان بود و روی آن اسم «مودا» نوشته‌شده بود. به فراخوان سازمان‌دهندگان مردم این لباس‌ها را آورده بودند تا به شکل نمادین نشان دهند «مودا» و کودکانی مثل او هرگز این لباس‌ها را به تن نخواهند کرد؛ این احساسات و همدلی مردم بسیار ستایش‌انگیز بود اما بسیاری از فعالین سیاسی از جو غیرسیاسی آکسیون ناراضی بودند و معتقد بودند چنین جنایتی عکس‌العمل قوی‌تر و معترضانه‌تری را طلب می‌کند.

برنامه با صحبت مرکز هماهنگی «Semira Adamu» شروع شد. آن‌ها ابتدا در مورد «سمیرا آدامو» گفتند: ما امروز در بیستمین سالگرد قتل سمیرا، دوباره به خاطر قتل مودا این‌جا هستیم. سمیرا پناه‌جوی ۲۰ ساله‌ی نیجریه‌ای بود که کشورش را برای فرار از ازدواج اجباری ترک کرده بود و سال ۱۹۹۸ از دولت بلژیک دستور اخراج گرفت و او چندین بار از اخراج امتناع کرده بود، دریکی از تلاش‌های پلیس برای بازپس‌فرستادن، در لحظه‌ی پرواز دو مأمور پلیس در هواپیما برای جلوگیری از اعتراض و فریاد او که نسبت به این اخراج اعتراض داشت و مقاومت می‌کرد، بالشی روی دهانش گذاشتند و سمیرا در اثر فشار پلیس جان داد. امسال این تشکل برای بلند کردن بیستمین سالگرد صدای مقاومت سمیرا، تصمیم به فعالیت داشته که با موضوع قتل مودا مواجه شده است. جنایتی که امتداد همان سیاست پناهندگی دولت بلژیک در شکلی وحشیانه‌تر است؛ بنابراین موضوع اصلی ازنظر آن‌ها سیاست پناهندگی دولت بلژیک و اروپاست.

سخنران بعدی که از سازمان حمایت از کودکان بود گفت امروز تمام کودکان دنیا برای مودا گریه می‌کنند. وکیل خانواده‌ی مودا «سلما» که یکی از وکلای «شبکه‌ی وکلای مترقی» است، او و سخنرانان بعدی تلاش کردند جزییات این جنایت را بیشتر افشا کنند. آن‌ها گفتند: مودا هنوز دوساله نشده بود و همراه خانواده خود که کُرد عراق هستند از جنگ گریخته و خواهان رفتن به انگلستان بودند. ظاهراً چهار ماشین پلیس، ماشین ونی را که حامل سی مهاجر (بزرگ‌سال و کودک) بوده در محاصره گرفته‌اند و شلیک کرده‌اند، مسافرین شیشه عقب را شکسته‌اند تا پلیس ببیند که کودکان در ماشین هستند اما در اثر شلیک پلیس مودا مورد اصابت واقع‌شده و در آمبولانس جان‌باخته است. در آمبولانسی که به مادر و برادر چهارساله‌ی او اجازه نداده‌اند که سوار آن شوند، چون آن‌ها را همراه دیگر پناه­جویان به کمپ بسته برده‌ و مدت ۲۴ ساعت بازجویی کردند. پلیس ابتدا اعلام کرد که در ماشین پناه‌جویان غیرقانونی یک کودک مرده یافته است، بعد گفتند کودک در اثر بیماری و شوک مرده است. بعد از جنجال خبری رسانه‌ها وزیر کشور اعلام کرد که کودک در اثر شلیک گلوله کشته‌شده اما گلوله پلیس نبوده و قاچاقچی‌ها در ماشین اسلحه داشته‌اند و... بعد اما مجبور شدند اعتراف کنند که گلوله‌ی پلیس بوده است؛ اما درنهایت هنوز صحبت‌های پلیس و والدین مودا هم‌خوانی ندارد و وکلا در پی روشن کردن ماجرا هستند. سلما تأکید کرد که دولت از ترافیک انسان صحبت می‌کند اما موضوع این است که این افراد قربانی جنگ هستند و این حمله‌ی پلیس تروریستی بوده است. پلیس حتی در سرقت‌های مسلحانه و ... اجازه می‌دهد تا مجرمین بدون کشته شدن، دستگیر شوند اما نسبت به یک ماشین از پناه‌جویان بی‌سلاح و گریزان چنین انعطافی ندارد؟!!! سخنرانان دیگر هم همگی تأکید داشتند که این حمله‌ی خشونت‌بار پلیس کاملاً یک منشأ راسیستی داشته است و ما هیچ اعتمادی به پلیس و دولت و دستگاه قضایی نداریم و باید یک کمیته‌ی تحقیق مستقل و دادگاه مستقل به این جنایت رسیدگی کند. برخی از سخنرانان تأکید داشتند که باید نخست‌وزیر میشل توبیخ شود و معاون او و وزیر امنیت و داخلی «ژان ژامبون» و وزیر پناه‌جویی و مهاجرت «تئو فرانکن» که هر دو از حزب راست و ناسیونالیست NVA هستند، اخراج شوند. این جنایات حاصل سیاست آن‌هاست. برخی خواهان دستگیری پلیس و محاکمه‌ی او به‌عنوان قاتل بودند و ... یکی از فعالین سازمان پناهندگان گفت: امروز نوبت شما بلژیکی‌هاست. شما هستید که این وزرا را به نماینده‌گی انتخاب کردید و آن‌ها به نام شما این کارها را می‌کنند که با تشویق جمعیت مورد تأیید قرار گرفت. پیام سازمان زنان پناه‌جو هم خوانده شد که مسئول آن گفته بود من به خاطر این‌که باید کودکانم را از مدرسه بیاورم کنار شما نیستم، یک مادر همه‌جا مادر است و آن‌ها به مادر مودا حتی اجازه ندادند با کودکش به بیمارستان برود. ما مادران تمام کودکان پناه‌جو هستیم، اما شما به کودکان ما حتی حق وجود داشتن نمی‌دهید. مسئول یکی از سازمان‌های کُردی هم گفت مودا در خاورمیانه کشته نشده بلکه او با اسلحه‌ی پلیس بلژیک و در بلژیک کشته‌شده است... ما و چندنفری از زنان مهاجر که نزدیک‌مان بودند تلاش کردیم در بین سخنرانی‌ها شعارهای سیاسی و اعتراضی بدهیم: «وزیر باید برود!»، «فرانکن باید اخراج شود!»، «پلیس همه‌جا! عدالت هیچ جا!»، «عدالت و صلحی وجود ندارد!»، «نه مرز! نه ملیت! اخراج را متوقف کنید!» ...

ما همچنین پلاکاردهایی با این مضمون داشتیم: «نه مرز، نه ملیت! نه جنسیت! این وضع دیگر قابل‌تحمل نیست، باید دست به یک مبارزه­ی پویا بزنیم!»، «نه به جنگ! نه به راسیسم! نه به اخراج! نه به فرودستی زنان!» و ضد فاشیسم و ... یک توریست‌ سیاه‌پوست آمریکایی که شعارهای ما را دید سراغ‌مان آمد و جویای ماجرا شد و شروع کرد صحبت از ترامپ و این‌که در آمریکا دیگر قتل با اسلحه‌ی پلیس «طبیعی» شده است و جالب این‌که آن‌جا همه مهاجر هستند و ... یکی از زنان کُرد به ما گفت خیلی از حاضرین هنگام سخنرانی برای مودا اشک ریختند اما مودا اولی نبوده و متأسفانه آخرین هم نیست. کودکان ما هرروز آن‌جا کشته می‌شوند شما جنگ را پایان دهید نه سیاست مهاجرتی را و ... در آخرین دقایق آکسیون، باران تندی شروع شد و بسیاری از حاضرین که همراه چندین بچه بودند مجبور شدند بروند اما برخی از ما ماندیم و زیر باران با صدای بلند شعار دادیم چون ما فقط غمگین نبودیم، ما خشمگین بودیم، خشمگین از قتل مودا و میلیون‌ها مودا که با اسلحه‌ی کشتارجمعی همین دولت‌های اروپایی کشته می‌شوند و ما به‌خوبی می‌دانیم که اخراج هیچ وزیری این وضع را تغییر نخواهد داد و فقط تغییر ریشه‌ای این نظام جنگ‌طلب و سلطه‌گر امپریالیستی است که می‌تواند به جنگ‌ها و رقابت‌های امپریالیستی و قتل و کشتار بشریت پایان دهد.


فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان – بلژیک


- لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون:


- و تصاویر بیشتر در لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون