!این صفحه فعلن در وضعیت آزمایشی قرار دارد

2018/05/17

گزارشی کوتاه از آکسیون اعتراضیِ «کشتار در غزه را متوقف کنید!» - بروکسل

در اعتراض به جنایت اسرائیل و کشتار ده‌ها نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰۰ نفر در تظاهرات روز دوشنبه ۱۴ مه در نوار غزه، آکسیونی سه‌شنبه ۱۵ مه ۲۰۱۸ در ایستگاه مرکزی بروکسل برگزار شد. این فراخوان به فاصله‌ی چند ساعت، پس از کشتارها در غزه، توسط برخی از سازمان‌های مدافع خلق فلسطین و سازمان‌های طرفدار صلح و ... داده شده بود؛ و بسیاری از مردم خودشان را از شهرهای مختلف به این آکسیون رساندند. مردم خشمگین بودند و هر کس تلاش کرده بود شعار یا پیام خود را به همراه داشته باشند اما شعارها نشان می‌داد که همه خشمگین هستند. خشمگین از ادعاهای وقیحانه‌ی دولت اسرائیل مبنی بر هفتادمین سالگرد تأسیس و استقلال کشور اسرائیل و به‌اصطلاح جشن‌ وقیحانه‌ی اشغالگری، خشمگین از آوارگی و تحقیر ملت فلسطین، خشمگین از کشتار مردم معترض و خشمگین از وقاحت فاشیستی ترامپ در جابجایی سفارت آمریکا در این روز به اورشلیم و ... البته حملات و کشتارها از چند هفته پیش آغاز شده بود چون از سال ۱۹۹۸ مردم رانده‌شده‌ی فلسطین هم‌زمان با جشن‌های «استقلال» اسرائیل، تحت نام «یوم‌النکبه» (روز فاجعه) در نوار غزه دست به راهپیمایی و تظاهرات اعتراضی می‌زنند، اما امسال به خاطر تحرکات جنگی در منطقه و خصوصاً انتقال سفارت آمریکا و ... این تظاهرات از حساسیت بالاتری برخوردار بود یا به عبارتی ارتش اسرائیل تدارک بیشتر و وقیحانه‌ای برای کشتار و سرکوب اعتراضات دیده بود.

در بروکسل نیز، هم‌زمان با بسیاری از شهرهای دیگر صدها نفر در حمایت از مردم فلسطین و در اعتراض به این جنایات به خیابان آمدند. شعار مرکزی تظاهرکنندگان این بود: «نسل‌کشی را متوقف کنید!»، «فلسطین باید آزاد شود!»، «اسرائیل باید بایکوت شود!»، «آمریکا باید بایکوت شود!»، «تنها راه‌حل، پایان دادن به اشغال است!» و ... خوشبختانه تعداد جوانان (به‌ظاهر) «اروپایی» و همچنین «غیراروپایی» بسیار زیاد بود و خیلی از مهاجرین به شکل خانوادگی حضور داشتند که تداعی‌کننده همان تظاهرات روز نکبه، در غزه بود. اکثرا پلاکارهایی در حمایت از مردم و ضد اسرائیل داشتند، و یک پرچم بزرگ چند ده متری فلسطین بر فراز سر جمعیت توسط جوانان حمل می‌شد. ما هم با شعار‌های‌مان «مردم متحد شکست نخواهند خورد!»، «زنده باد همبستگی جهانی!»، «از افغانستان تا ایران، از سوریه تا فلسطین، از یمن تا کردستان تنها راه‌حل انقلاب است!» تلاش کردیم خودمان را به این آکسیون برسانیم. یکی از سخنرانان اسامی ده‌ها کشته‌ی دیروز را خواند و سخنرانان دیگر هرکدام اسرائیل را در این جنایات محکوم کردند؛ اما کماکان درخواست برخی از آن‌ها این بود که دولت‌های اروپایی و مشخصاً دولت بلژیک باید از دولت اسرائیل بخواهد که به اشغال پایان دهد یا به حقوق مردم فلسطین احترام بگذارد. درحالی‌که ما با همان اندک شعارها وجه تمایز دیدگاه‌مان را نشان دادیم که ضمن همبستگی قدرت‌مند با خواسته‌های به‌حق مردم فلسطین و در تقابل با جنایت و اشغالگری اسرائیل اما هیچ تقاضایی نمی‌توانیم از هیچ دولت امپریالیستی و ارتجاعی داشته باشیم چون تماما مشترک‌المنافع هستند، بلکه پیروزی در اتحاد و همبستگی مردم و انقلاب است و نه چیزی کمتر! پیرامون شعارمان با برخی از شرکت‌کنندگان بحث می‌کردیم و برخی از آن‌ها ما را برای شرکت در کنفرانس‌هایی پیرامون این مسأله دعوت می‌کردند و ... درمجموع می‌توان گفت همین میزان از عکس‌العمل و اعتراض هرچند کوچک اما نشان می‌داد که شعله‌های مقاومت علیه کشتار و جنگ‌های امپریالیستی و سیاست‌های فاشیستی روشن است و باید آن را با خط انقلابی تقویت کرد.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

- لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون


- تصاویر بیشتر در گزارش تصویری از این آکسیون

2018/05/05

گزارش تظاهرات اول ماه مه ۲۰۱۸ - بروکسل


 امسال با فراخوانی که از سوی «بلوک نیروهای آلترناتیو»* برای برگزاری اول ماه مه انقلابی داده‌شده بود، ما فعالین سازمان زنان هشت مارس در بلژیک و کمیته جوانان بلژیک که از سازمان‌دهنده‌گان بودیم نیز به همراه سایر نیروها در محل شروع تظاهرات حاضر شدیم. از ساعت ۱۱ صبح نزدیک به ۴۰۰ نفر به شکل جمعی و فردی در Carré de Moscou گرد هم آمدند تا پرانرژی و متحد اولین تظاهرات «روز جهانی مبارزه‌ی طبقه‌ی کارگر» را از همین نقطه به سمت Place Poelaert آغاز کنیم. ما می‌خواستم با عبور از محله‌های پرتردد این منطقه خودمان را به نقطه‌ی شروع تظاهرات دوم یعنی محل فراخوان سندیکاها برسانیم و سپس متحد به راهپیمایی ادامه دهیم.
خوشبختانه طی چند سال گذشته راهپیمایی آلترناتیو حرکتی مبارزاتی، در برابر بی‌عملی سندیکاهای کارگری بلژیک در روز اول ماه مه بود که عملاً این روز را به «جشن و کارناوال خیابانی» تبدیل کرده بودند. به همین دلیل ما و سایر نیروهایی که اول ماه مه را «یک روز مبارزاتی و سمبل مبارزه علیه سرمایه‌داری» می‌دانیم، با سازمان‌دهی این تظاهرات آلترناتیو سعی کرده بودیم خصلت مبارزاتی این روز را حفظ کنیم؛ اما خوشبختانه امسال در تقابل با قدرت‌گیری نیروهای راست و راست‌افراطی بخشی از سندیکالیست‌ها و احزاب چپ نیز تصمیم به راهپیمایی سمبلیک گرفته بودند. ازاین‌رو سیاست ما ـ بلوک نیروهای آلترناتیو ـ این بود که مسیر حرکت و زمان‌بندی برنامه خود را به‌گونه‌ای تنظیم کنیم که در نقطه‌ای به آن‌ها پیوسته و صف متحدی را شکل دهیم. هرچند این سیاست با مخالفت و موافقت برخی از نیروها مواجه شد ولی نهایتاً بخش اصلی آن‌ها موافقت خود را اعلام کردند.
در نقطه‌ی شروع تظاهرات ما نیز در کنار سایر نیروها بنرها و پلاکاردهای‌مان را آماده کردیم. دو بنر بزرگ که روی یکی نوشته شده بود: «پرولتاریا چیزی برای از دست دادن ندارد اما جهانی برای فتح دارد!» و دیگری: «زنان در مقابل دو واپس‌گرای پدرسالار: سرمایه‌داری امپریالیستی و بنیادگرایان مذهبی!» پلاکاردهای ما به زبان‌های فارسی و انگلیسی روی موضوعات دیگری متمرکز بود: «از افغانستان تا ایران، از سوریه تا فلسطین، از یمن تا کردستان، تنها راه‌حل انقلاب است!»، «مردم متحد شوید! جهان به تغییر نیاز دارد!»، «اول ماه مه، روز جهانی کارگر، روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی علیه سرمایه‌داری!»، «اول ماه مه، علیه سرمایه‌داری، علیه پدرسالاری، علیه راسیسم، علیه فاشیسم، علیه تبعیض!»، «زنده باد همبستگی انترناسیونالیستی!»، «مردم متحد شوید! برای ساخت جهانی نو متحد شوید!»، «مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد!»، «نه به سرمایه‌داری امپریالیستی و نه به ارتجاع مذهبی! جهان نوینی باید ساخت!»، «نه به جنگ‌های امپریالیستی و نه به جنگ دولت‌های ارتجاعی، مردم متحد شوید!»، «مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری راه را برای مبارزه‌ی عمیق‌تر با ستم و استثمار هموار می‌کند!» برنامه با قرائت فراخوان بلوک آلترناتیو ـ که توسط ده سازمان و کلکتیو (از طیف‌های مختلف انقلابی از آنارشیست، فمینیست، کمونیست و ...) امضا شده بود ـ توسط یکی از رفقای برگزارکننده، آغاز شد. به نماینده‌‌گان اکثر نیروهای سازمان‌دهنده نیز فرصتی داده شد تا دقایقی صحبت کنند. نکته‌ی اصلی بیانیه ‌و بحث ما که توسط رفیق‌مان بیان شد تأکید بر اهمیت درک شرایط فاجعه‌بار جهان و رشد نیروها و دولت‌های بنیادگرا و ارتجاعی بود و این‌که طبقه‌ی کارگر و نیروهای آلترناتیو می‌توانند و باید نقطه پایانی بر این دهشت گذاشته و با مرزبندی و مبارزه با دو قطب پوسیده‌ی امپریالیست‌ها و دولت‌ها و نیروهای ارتجاعی، جهانی نوین بسازند.
پس از پیام‌ها و شنیدن چند موزیک و رقص و سرودخوانی رفقای کُرد و تُرک حرکت آغاز شد. حضور پرشمار پلیس ـ با یونیفرم و لباس شخصی ـ هم چشم‌گیر و هم اسباب خنده‌ی شرکت‌کننده‌گان بود. مسیر حرکت خیابان‌های چندین محله‌ی مردمی شهر بروکسل بود که با استقبال ساکنین و مردم محلی نیز روبرو شد. جمعیت در تمام طول مسیر شعارهای مختلفی در ضدیت با وضعیت موجود سر می‌داد و چهره‌های بشاش و پرانرژی شرکت‌کننده‌گان نوید مبارزه‌ی خوبی را می‌داد. شرکت‌کننده‌گان عمدتاً جوان بودند و زن، مرد، پیر، جوان و حتی کودکان تلاش می‌کردند با شعارها همراهی کنند. فضایی رفیقانه و پرشور حاکم بود و سردادن شعار به زبان‌های مختلف صف انترناسیونالیستی ما را به‌خوبی معرفی می‌کرد. عمده‌ترین شعارها این‌ها بودند: «زنده‌باد همبستگی انترناسیونالیستی!»، «آ آنت آنتی کاپیتالیستا»، «نابود باد دولت و پلیس بورژوا!»، « نابود باد دولت مردسالار!»، «تنها راه رهایی انقلاب است!»، «مردم متحد شکست نخواهند خورد!»، «همبستگی، همبستگی، با تمام مردم جهان!»، «داغ‌تر، داغ‌تر، ما از فاشیست‌ها داغ‌تر هستیم!»، «نباید هیچ فاشیستی در شهر ما باشد!»... و شعارهایی در حمایت از عفرین و کردستان، شعارهای با برشمردن اسامی دیکتاتورها و نمایندگان دولت‌های امپریالیستی و تکرار واژه «گم‌شو!» توسط شرکت‌کنندگان.
ما تظاهرات را تا محل تجمع سندیکالیست‌ها به همین شکل ادامه دادیم و بعد از توقف کوتاهی به همراه آن‌ها مجدداً حرکت را آغاز کردیم. با این‌که تعداد تظاهرکننده‌گان بیشتر شده و جریانات دیگر هم به ما پیوسته بودند اما بازهم عمدتاً رفقای بلوک ما بودند که شعار می‌دادند و نقطه‌ی اوج آن زمانی بود که به مقابل ساختمان حزب سوسیالیست رسیدیم. افشاگری از تبانی‌های این حزب با سایر احزاب در قدرت نقطه‌ی تیز اعتراض ما بود. مسیر تا محل جشن سندیکا طی شد و در نقطه‌ی پایانی برخی از شرکت‌کنندگان وارد فضای جشن شدند و برخی دیگر به مرکز فرهنگی گارسیالورکا رفته و از میزبانی آن‌ها برای صحبت و استراحت استفاده کردند. ما نیز ضمن استراحت به بحث سیاسی ادامه دادیم.

زنده‌باد همبستگی انترناسیونالیستی
زنده‌باد انقلاب

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان)
کمیته‌ی جوانان بلژیک


http://1mai.xyz


- لینک مستقیم آلبوم تصویری از این گزارش



 - تصاویر بیشتر در آلبوم تصویری از این گزارش

2018/04/29

اول ماه مه را به روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی برای تغییر جهان تبدیل کنیم!


اول ماه مه امسال در بلژیک به همراه نیروهای آلترناتیو و انترناسیونالیست به خیابان می‌آییم تا صفوف رزمنده‌ی مبارزه علیه سرمایه‌داری جهانی را تقویت کنیم. اول ماه مه امسال در خیابان‌های بروکسل به همراه رزمندگانی که استثمار و فوق‌استثمار، فاشیسم، بنیادگرایی مذهبی، مردسالاری و انواع تبعیض و ستم را برنمی‌تابند راهپیمایی کرده و سرود رهایی بشر را می‌خوانیم. ما دست در دست مردم مترقی بلژیک کلیت نظام سرمایه‌داری امپریالیستی را نفی کرده و ساختِ جهانی نوین را فراخوان می‌دهیم. ما در حالی ساختِ آینده‌ای نوین را فراخوان می‌دهیم که جهانی که در آن زندگی می‌کنیم به میدانِ رقابت قدرت‌های امپریالیستی برای کسب سودهای حداکثری تبدیل‌شده و پیمان‌نامه‌های صلح بر بستری از سرزمین‌های سوخته و ویران امضا می‌شود. فراخوان به تغییر جهان در شرایطی اعلام می‌شود که توده‌های خاورمیانه قربانی جنگ‌های امپریالیستی، نیابتی، ملی و مذهبی شده و نیاز به تغییر از افغانستان تا عراق و سوریه، از فلسطین تا ایران و ترکیه و کردستان پاسخ درخوری می‌طلبد. خاورمیانه به میدان تمرکز رقابت‌های امپریالیست‌های بحران‌زده تبدیل گشته است که ارتجاعی‌ترین اشکال سرکوب توده‌ها را متبارز کرده است، مردسالاری در برابر رهایی زنان، جنگ‌های فرقه‌ای شیعه-سنی در برابر رهایی توده‌ها از مذهب، سکوت جهانی در پسِ سرکوب توده‌های فلسطین در برابر متجاوزانِ سرزمین‌های اشغالی، شوونیسمِ ترک و فارس در برابر حق تعیین سرنوشتِ ملت کُرد، عرب، بلوچ و ... و گرم‌ترین بازار صدور تجهیزات جنگیِ امپریالیست‌های آمریکایی، اروپایی، روسی و چینی به قیمت قتل‌عام دقیقه‌ای توده‌ها. نام این شرایط جنایت علیه بشریت است که به زنجیره‌ی ستم و استثماری مشابه در آفریقا و آسیا و ... گره خورده است. این شرایط جهنمی اما به اتکای نیروی عظیم فرودستان جان به لب رسیده هم‌زمان آبستن شرایط انقلابی است. به همین دلیل می‌توان و باید بر این روند نقطه‌ی پایانی گذاشت.

از طرف دیگر ظهور راست افراطی و عروج فاشیسم به شکل نیروهای قدرتمند سیاسی در کشورهای سرمایه‌داری جهان تبارز دیگری از روابطی است که برجهان ما حاکم است. سرکوب و اخراج مهاجرانی که به‌واسطه‌ی دخالت‌های نظامی-اقتصادی کشورهای متروپول به قاره اروپا و آمریکای شمالی سرازیر شده‌اند لایه‌ی قابل‌مشاهده‌ی قدرت گیری راست افراطی در این کشورها است. لایه‌ی ناپیدای آن اما تغییرات گسترده‌ای است که از راه می‌رسند و هر چه زودتر باید آن را متوقف ساخت. تغییراتی که ارتجاعی‌ترین وجوه سرمایه‌داری را برجسته ساخته و این‌بار در سطحی جهانی خود را بازتاب می‌دهد. این روند را می‌توان و باید متوقف کرد.

به همین‌دلیل و بی‌تردید اول ماه مه، روز جهانی کارگر، روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی ما علیه کلیت نظام سرمایه‌داری جهانی و علیه تمام وجوه ارتجاعی آن است. روز مبارزه علیه جنگ و ویرانی، روزِ مبارزه علیه اشغالگری و سرکوب، روز مبارزه علیه مردسالاری و بنیان‌های تبعیض نژادی، زبانی، جنسیتی، ... و روز مبارزه‌ی متحد ستم‌دیده‌گان جهان علیه ستم و استثمار است. ما در این روز با فریاد رهایی بشر از نظام سرمایه‌داری و در جهتِ ساختِ جهانی نو مبارزه می‌کنیم. ما جانب هیچ‌کدام از نیروهای ارتجاعی را در برابر دیگری نمی‌گیریم بلکه ما انقلابیون، همدستِ توده‌های زحمتکش و دشمن ارتجاعیون از هر رنگ، ملیت، جنسیت، مذهب و ... هستیم.

زنده‌باد اول ماه مه رزمنده!
زنده باد انقلاب!
سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته‌ی جوانان بلژیک

2018/04/28

پوستر کلکتیو اول ماه می


2018/03/28

گزارش راهپیمایی به مناسبت روز جهانی مبارزه با «نژادپرستی و تبعیض» شنبه ۲۴ مارس ۲۰۱۸ – بروکسل


روز شنبه ۲۴ ماه مارس ـ به مناسبت روز جهانی مبارزه با «نژادپرستی و تبعیض» (۲۱ مارس) - شهر بروکسل شاهد حرکت اعتراضی بیش از هشت هزار نفر علیه «نژادپرستی و تبعیض» بود. پلتفرم این راهپیمایی از سوی سازمان‌ها، انجمن‌ها و کلکتیوهای ضد‌نژادپرستی آماده شده بود و مورد استقبال بیش از ۱۲۰ تشکل (احزاب، انجمن‌ها، سندیکاها و ...) و بسیاری از نیروهای سیاسی مختلف قرار گرفت.

تظاهرات از ساعت ۱۴ مقابل ایستگاه شمالی (نورد استیشن) شروع شد و تا ساعت ۱۷:۳۰ در مقابل ایستگاه جنوبی به پایان رسید. هرچند مسیر تظاهرات طولانی بود اما این مسیر به شکل سمبلیک انتخاب شده بود و تظاهر کننده‌گان از نقاطی عبور کردند که به شکلی موضوع نژادپرستی، تبعیض یا مهاجرت و پناهندگی را بازنمایی می‌کرد. صف تظاهرات از مقابل ایستگاه نورد آغاز شد که مقابل دفتر مرکزی کمیساریای پناهنده‌گی در بلژیک است و معمولاً بسیاری از پناهنده‌گان ساعت‌ها و روزها و بخشا سال‌ها برای پناهنده‌گی در این حوالی معطل می‌شوند. تظاهرات از مقابل پارک ماکسی‌میلیان عبور کرد که محل استقرار موقت بسیاری از پناهند‌ه‌گان سوری، عراقی و افغانستانی و ... در فضای باز است و بارها مورد هجوم پلیس قرار گرفته است. همچنین صف تظاهرات از مقابل «پتی‌شاتو» که یک کمپ پناهنده‌گی بزرگ است به شکل سمبلیک عبور کرد. عبور از خیابان‌های مولنبیک که به محله‌ی مسلمان‌نشین معروف شده است هم آگاهانه برنامه‌ریزی شده بود، چون در طی چند سال گذشته و خصوصاً بعد از حملات انفجاری داعش در اروپا به شکل هدفمندی این محله به‌عنوان محل پرورش «تروریسم» معرفی شده است و تحت این تبلیغات، کنترل پلیسی و تبعیض سیستماتیک و فقر در این محله گسترش یافته است. عبور از محله‌ی اندرلخت که یکی از محلات «خارجی‌نشین» بروکسل است هم به همین مناسبت انتخاب شده بود.

صف تظاهرات هم به همین شکل متنوع و رنگارنگ بود. از ساعتی پیش از حرکت هزاران نفر در محل شروع حاضر بودند و با شور و انرژی و چهره‌های رنگارنگ و بشاش خود را آماده می‌کردند. بیانیه، روزنامه، استیکر و نمادهای مبارزه با راسیسم را پخش می‌کردند و آفتاب درخشنده این روز بعد از ماه‌های زمستان، گرمای روابط بین افراد را نیز افزایش داده بود. بنرهایی، پلاکارها و شعارهایی که به شکل خلاقانه توسط تشکلات یا افراد تهیه شده بود و میزان خلاقیت افراد انرژی‌بخش بود. حتی کودکان در این روز سهم بزرگی داشتند و حضور گسترده جوانان از ملیت‌های مختلف، زن و مرد نویدبخش استمرار جنبش بود. حضور خانواده‌ها و خصوصاً مادران تنهایی که با چند بچه کوچک در تظاهرات بودند تحسین‌برانگیز بود کودکانی که ما دیدیم تا نقطه پایان تظاهرات که دیگر رمقی برای راه رفتن نبود، پرشور شعار می‌دادند و پلاکارهای‌شان را حمل می‌کردند. زنان و مردان مسنی که با عصا یا ویلچیر حاضر بودند و شعارهای‌شان را با تمام توان بالا نگاه می‌داشتند صحنه‌های زیبایی بود که نمی‌شد از آن به‌راحتی عبور کرد.

در برخورد با ترکیب متنوع جمعیتی می‌شد فهمید که بسیاری از شرکت‌کنندگان فعالین سیاسی-اجتماعی ندرلندز زبان هستند که از شهرهای دیگر برای تظاهرات به بروکسل آمده‌اند. هرچند بسیار واضح است که به لحاظ سیاسی نیز رشد راسیسم و فاشیسم و پایه‌های احزاب راست افراطی در منطقه‌ی هلندی‌زبان بیشتر است؛ اما این حضور گسترده‌ی هلندی‌زبان‌ّها نشانه‌ی خوبی از وجود مقاومت رزمنده در مقابل رشد نژادپرستی، خارجی‌ستیزی، مهاجرستیزی، اسلاموفوبیا و ... در این بخش‌ها بود. نوجوانانی که از ظاهرشان می‌شد حدس زد که مسلمان هستند یا سیاه‌پوست یا «کله‌سیاه» و ... نیز تلاش داشتند با حداکثر توان در این مبارزه نقش بگیرند و این تلاش کاملاً به رسمیت شناخته می‌شد و موتور محرک بسیاری از کلکتیوها بود.

ما برخی از فعالینِ سازمان زنان هشت مارس (ایران-افغانستان) با تی‌شرت‌های سرخ‌مان و رفقای کمیته‌ی جوانان بلژیک نیز در این مبارزه‌ی متحد شرکت کرده بودیم، چون این مبارزه را بخشی از مبارزه‌ی خودمان می‌دانیم و باید این اتحاد و مبارزه‌ی انترناسیونالیستی خود با جنبش ضدنژادپرستی و ضدفاشیسم در بلژیک را به‌صورت عملی نشان می‌دادیم.

همچنین برخی کلکیتوهای عرب‌زبان صف مبارزاتی متحدی را شکل داده بودند. تشکلات و احزاب کُرد هم تلاش کردند، مبارزات «در دفاع از عفرین» را به این حرکت پیوند بزنند که حرکت خلاقانه و خوبی بود. آن‌ها هم با شعارها و پرچم‌های مبارزاتی و حمایتی خودشان حضور داشتند و موردحمایت همه بودند.

از نظر ما گسترش نفوذ نیروهای سیاسی راست‌گرا در کشورهای اروپایی زنگ خطر را برای بسیاری از مهاجرین و پناهنده‌گانِ مقیم این کشورها به صدا در آورده است. فضای پر تنش جهان، جنگ‌های خاورمیانه، تقابل دو قطب ارتجاعی در جهان یعنی سرمایه‌داری امپریالیستی و نیروهای بنیادگرای مذهبی فشار مضاعفی را به مهاجرینِ کشورهای اروپایی وارد ساخته و مبارزاتِ جنبش ضدنژادپرستی و ضدفاشیسم را پیچیده و درهم‌تنیده کرده است؛ از یک‌سو جوامع اروپایی به‌شدت در حال پولاریزه شدن هستند و این امر به نفع راستِ افراطی در حال عروج و نیروهای بنیادگرای اسلامی است؛ از سوی دیگر نیاز به رهایی از استثمار نظام سرمایه‌داری در گوشه و کنار جهان به‌شدت آشکارشده است و نقش جنبش‌های اجتماعی و نیروهای سیاسی ضد سرمایه‌داری و مظاهر این نظام مانند نژادپرستی و فاشیسم به‌شدت اهمیت یافته است. یکی از مواردی که ادغام خواسته‌ و اهداف جنبش‌های اجتماعی مختلف را عینی کرده و در میان تمام خطرات و تهدیدهای موجود، امکان بالقوه‌‌ی ایجاد جبهه‌ای مبارزاتی علیه راست افراطی و نیروهای بنیادگرا را فراهم ساخته همین در هم تنیده‌گی خواسته‌ها و اهداف جنبش‌های مختلف در روبه‌رو شدن آن‌ها با یکی از (یا هر دو) قطب ارتجاعی یعنی سرمایه‌داری امپریالیستی و بنیادگرایان مذهبی و نماینده‌گان سیاسی و فکری آن‌هاست.

وضعیت امروز در سوریه و نقش هر دو قطب ارتجاعی، قتل‌عام عفرین توسط ارتش ترکیه و حمام خون در غوطه‌ی شرقی توسط سایر نیروهای ارتجاعی مانند رژیم اسد، ایران، روسیه و حزب‌الله، حمله‌ی احزاب راست اروپایی به مهاجرین و اقشار فرودست این جوامع به همراه تهاجم سیاسی - نظامی ترامپ به خارجی‌ها و ... جای هیچ ابهامی باقی نگذاشته است که باید با این دو قطب واپس‌گرا مرزبندی قاطع کرد. به همین دلیل هدف ما از شرکت در تظاهرات روز شنبه بردنِ این پیام به میان سایر فعالین، مبارزین و مردم بود.

ما این تلاش را در شعارهای‌مان به زبان‌های انگلیسی، فرانسه و فارسی منعکس کردیم:

«مردم علیه امپریالیسم و دولت‌های ارتجاعی منطقه، برای ساختن یک جهان نوین، متحد شوید!»، «راه‌حل مساله‌ی کُرد، مبارزه‌ی هم‌زمان با امپریالیست‌ها و ارتجاعیون منطقه است!»، «از فلسطین تا کردستان، در سراسر جهان، مبارزه علیه امپریالیست‌ها و دولت‌های ارتجاعی! جهان به یک انقلاب واقعی نیاز دارد!»، «منطقه‌ی بدون فاشیسم! بدونِ راسیسم، سکسیسم، بیگانه‌هراسی، هم‌جنس‌گرا‌هراسی، اسلام‌هراسی، pussy grabbing، نفرت از مسلمانان، انکار علم، یهودی‌ستیزی، فاشیسم!»

فعالین هشت مارس همچنین تلاش داشتند از این فرصت برای آگاهی‌بخشی در مورد جنبش زنان ایران و رابطه‌ی آن با جنبش جهانی ضدتبعیض استفاده کنند. پخش کردن بیانیه بحث‌های خوبی به راه می‌انداخت. اکثر افراد میان‌سال به بالا از مبارزات اخیر در ایران و مبارزه علیه حجاب اجباری اطلاع داشتند و عمدتاً از آن دفاع می‌کردند. برخی با ما وارد بحث می‌شدند که آیا شما فقط حجاب را تنها معضل زنان یا تنها معضل مردم می‌دانید و ما پاسخ می‌دادیم قطعاً خیر! اما دلیل اهمیت و برجستگی و رابطه‌ی آن با سایر اشکال ستم و مبارزه علیه جمهوری اسلامی را توضیح می‌دادیم. ما بیانیه‌های‌مان را به دختران و زنان محجبه که پرتعدادتر از همیشه بودند هم می‌دادیم. یکی از آن‌ها گفت اما حجاب اجباری نیست! و ما توضیح دادیم که در ایران و برخی کشورها نه‌تنها اجباری است بلکه سرپیچی از پوشیدن آن مجازات هم دارد. زن دیگری گفت من به دعوت خواهرم سال آینده می‌خواهم به ایران بروم اما شک دارم. من موافق اصل آزادی پوشش هستم (حتی برای زنان مسلمان) اما به‌عنوان یک زن نمی‌خواهم به‌زور حجاب سر کنم و شاید با این بحث شما اصلاً به ایران نروم این خلاف اعتقادات فردی من است.

چنان از بیانیه‌های ما استقبال شد که در همان ساعت اول بیانیه‌های‌مان تمام شد و بقیه مسیر را به شعار دادن و بحث کردن سپری کردیم: «همه ما فرزندان مهاجرین هستیم، نسل اول، نسل دوم یا نسل سوم»، «هیچ فاشیستی نباید در شهر ما باشد!»، «ما از فاشیست‌ها داغ‌تر هستیم!»، «پلیس همه‌جا، عدالت هیچ جا!»، «بلند و روشن بگویید! پناه‌جویان خوش‌آمدید!»، «نه مرز، نه ملیت، اخراج پناه‌جویان را متوقف کنید!»، «همبستگی با مهاجرین! این پناه‌جویان و مهاجرین نیستند که باید عوض شوند! این قانون است که باید عوض شود! این فرانکن* است که باید برود!» و ... همه پرشور بودند و تا پایان مسیر پرانرژی آمدند. همه برای حفظ این روحیه‌ی همبستگی و اتحاد تلاش می‌کردند، مثلا برخی از فعالین کلکتیو «آنتی‌کپتالیسم» با شور و هیجان بلندگوی خود را در اختیار نوجوانان و جوانان مهاجر معترض قرار ‌دادند و به این شکل کلتیو بزرگ‌تر، رنگین‌تر و پرحرارت‌تری ایجاد کردند که تا انتهای تظاهرات بی‌وقفه شعار می‌داد. در محل پایانی تظاهرات پدیومی از طرف برگزار کننده‌گان گذاشته شده بود و یک گروه کُر که عمدتاً زنان و مردان مسن و پیر بودند از تظاهرکنندگان با صدای گرم‌شان استقبال کردند. خواندن برخی از شعارها به شکل جمعی و سرودهای مبارزاتی مثل «مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد!» (یکی از سرودهای جنبش مقاومت شیلی علیه دولت پینوشه)، «بلاچاو» (سرود جنبش مقاومت ایتالیا علیه فاشیسم) و «باستا» و ... به جمعیت انرژی دوباره داد و تظاهرات با سخنرانی کوتاهی پایان یافت درحالی‌که ما و دیگران یکدیگر را یافته بودیم و خودمان را برای مبارزات آینده آماده می‌کردیم.




  • * تئو فرانکن وزیر مهاجرت و پناهنده‌گی از حزب راست ناسیونالیت بخش فلامان NVA، که نقش زیادی در تصویب قوانین ضدمهاجرین و محدود کردن حق پناهنده‌گی دارد.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

- لینک گزارش کامل تصویری از این راهپیمایی


- و تصاویر بیشتر در گزارش تصویری از این راهپیمایی