!این صفحه فعلن در وضعیت آزمایشی قرار دارد

2018/07/09

گزارش تظاهرات اعتراضی علیه سفر ترامپ به بروکسل و شرکت او در نشست سران ناتو

شنبه ۷ ژوئیه‌‌ی ۲۰۱۸- در یک روز گرم تابستانی بیش از دو هزار نفر در تظاهرات «ضد ترامپ» به بهانه‌ی سفر ترامپ به بروکسل با فراخوان ائتلاف «Trump Not Welcome: Make peace great again» شرکت کردند و پیام روشن خودشان را به رئیس‌جمهوری آمریکا و نخست‌وزیر بلژیک و رهبران اروپایی رساندند: نه به جنگ! هر هزینه­‌ای برای جنگ ممنوع!

دونالد ترامپ عازم بروکسل است تا هفته‌ی آینده در گرد هم‌آیی ناتو شرکت کند. او از ابتدای به قدرت رسیدنش خواهان افزایش بودجه‌ی نظامی کشورهای عضو ناتو شده بود و این بار به بروکسل می‌آید که اختصاص دو درصد از تولید ناخالص داخلی به بودجه‌ی نظامی ناتو را تصویب کند. امری که در میان کشورهای مختلف اروپایی به موضع‌گیری‌های متفاوت و ناهمگونی دامن زده است. ائتلاف «Trump Not Welcome: Make peace great again» که پلتفرم توسط بیش از ۷۰ حزب، سازمان و گروه سیاسی امضا شده است زمینه‌ی حرکتی منسجم و متحدانه در برابر سیاست‌های دونالد ترامپ و مشخصاً سیاست‌های جنگ‌طلبانه و نظامی او را فراهم ساخته بود. جمعیتِ خشمگین طیف گسترده‌ای از مردم را شامل می‌شد: از مردم عادی گرفته تا فعالین سیاسی، فعالین سندیکایی، اعضا و هواداران احزاب مختلف از چپ و سبزها گرفته تا برخی گرایش‌های سیاسی در کمیسیون اروپا، دانشجویان و جوانان،‌ فعالین مهاجرین بدون برگه اقامت، گروه صلح، فمینیست‌ها و ... در این تظاهرات شرکت داشتند. فعالین سازمان زنان هشت مارس (افغانستان ـ ایران) در بلژیک و کمیته‌ی جوانان بلژیک ضمن اعلام همبستگی و حضور در این ائتلاف، به‌طور فعال در این تظاهرات شرکت داشتند.

تظاهرات از ایستگاه قطار نورد شروع می‌شد. به همین دلیل از ساعتی قبل تظاهرکننده‌گان و رسانه‌ها در محل حاضر بودند و فرصت مناسبی برای بحث‌های سیاسی بین شرکت‌کننده‌گان، انجام مصاحبه و پخش بیانیه و ... بود. ما هم با پخش وسیع بیانیه‌های‌مان در مورد سفر ترامپ به زبان انگلیسی و بیانیه‌های کارزار زنان به زبان فرانسه کارمان را شروع کردیم. بنر بزرگ ما که شعار کارزار «رفیوز فاشیسم!» (در آمریکا) را در یک‌طرف بر خود داشت، برجسته بود:


“No! In the name of humanity, we refuse to accept a fascist America”
نه! به‌نام بشریت، تن به یک آمریکای فاشیست نخواهیم داد!
در طرف دیگر بنر نوشته‌شده بود:
مردم جهان علیه امپریالیسم و بنیادگرایی مذهبی متحد شوید! 


سال گذشته در اعتراض به سفر ترامپ و در همبستگی با کارزار «رفیوز فاشیسم!» ما تعداد زیادی از شعار مرکزی این کارزار به زبان انگلیسی را در اختیار تظاهرکننده‌گان قرار داده بودیم و همه از این حرکت استقبال کردند، امسال نیز تصمیم گرفتیم در حد توان‌مان این کار را انجام دهیم با این تفاوت که امسال همین شعار را به زبان‌های مختلف تهیه کردیم: از فرانسه، آلمانی، ایتالیایی و اسپانیایی گرفته تا عبری، عربی، چینی، روسی، هندی، اردو، فارسی، ترکی و ... این حرکت نیز با استقبال روبه‌رو شد، از آن عکس و فیلم می‌گرفتند و بر سر آن‌ها شروع به بحث با مردم کردیم و در صورت تمایل پلاکاردی را در اختیارشان قرار می‌دادیم که تا انتهای تظاهرات در دست افراد در نقاط مختلف صف تظاهرات دیده‌ می‌شد. برخی از مردم این شعار را به زبان خودشان انتخاب می‌کردند و برخی هم - در همبستگی - شعارها به زبان‌های دیگر را برمی‌داشتند. مردی گفت من مجبورم انگلیسی را انتخاب کنم چون ترامپ این‌قدر احمق است که هیچ زبان دیگری را نمی‌فهمد. چند نفر از فعالین جنبش فلسطین پلاکاردهای عربی و عبری را انتخاب کردند. پلاکارد علیه فاشیسم، به زبان عبری در دست یک دختر عرب فلسطینی تضاد و توجه زیادی ایجاد کرده بود. یک رهگذر چینی، پلاکارد یک تظاهرکننده به زبان چینی را گرفت و با اشتیاق آن را به دوستانش نشان داد و با آن عکس انداخت و ... این‌ها صحنه‌هایی کوچک اما مهم از همبستگی مردم از ملیت‌های مختلف با هدف مشترک بود.

علاوه بر ساختن این پلاکاردها ما استیکرهایی با همین شعار تهیه کرده بودیم که تظاهرکننده‌گان از آن استقبال می‌کردند؛ و البته استیکر دیگری که می‌گفت: «بدن من متعلق به من است، نه هیچ دولت، نه هیچ مذهب و نه هیچ فردی!» و خیلی از زنان از این استیکر هم استقبال کردند. زن مسنی می‌گفت آیا منظور شما کشور خودتان است یا همه‌جا و ما توضیح دادیم نه‌تنها در کشور خودمان که در همین بلژیک و آمریکا این‌یکی از موضوعات مرکزی مبارزات زنان است. ما هم استیکرها را روی تی‌شرت‌های مبارزاتی و لباسهای‌مان چسبانده بودیم.

علاوه بر شعار اصلی‌مان علیه فاشیسم، پلاکاردهایی داشتیم که سیاست‌های جنگ‌طلبانه،‌ ضد زن، ضد مهاجرت و ضد بشری ترامپ و امپریالیست‌ها را افشا می‌کرد. امسال ما تأکید داشتیم که باید سیاست جنگ‌طلبانه‌ی ترامپ علیه ایران را هم با قدرت افشا کرد، بدون این‌که ذره‌ای به جمهوری اسلامی امتیاز بدهیم چون سرنگونی انقلابی جمهوری اسلامی کاری است که باید توسط مردم ایران انجام شود و نه هیچ نیروی دیگری. به همین دلیل برخی از پلاکاردهای‌ ما مشخصاً ضد جنگ بود:

- مردم جهان! علیه جنگ متحد شوید!
- نه به نام ما، دونالد ترامپ!
- نه! به دستور کار ترامپ!
- نه! به جنگ!
- به نام بشریت، کشتار و وحشیگری پلیس مهاجرت علیه مهاجران را متوقف کنید!
- به نام بشریت، به پناه‌جویان و پناهنده‌گان اجازه‌ی ورود بدهید!
- به نام بشریت، تهدید و ارعاب کودکان مهاجران را متوقف کنید!
- این کابوس باید تمام شود: رژیم ترامپ/پنس باید برود!
- منطقه‌ی بدون فاشیسم! بدونِ راسیسم، سکسیسم، بیگانه‌هراسی، هم‌جنس‌گرا‌هراسی، اسلام‌هراسی، pussy grabbing، نفرت از مسلمانان، انکار علم، یهودی‌ستیزی، فاشیسم!

تمام پلاکاردها، تراکت‌ها و استیکرهای تهیه‌شده در همان ابتدای گرد هم‌آیی پخش شد. هم‌زمان پلاکاردها و شعارهای بسیار جالبی در دست مردم می‌دیدیم و انواع خلاقیت‌هایی که برای حضور در تظاهرات به خرج داده بودند.

یک مرد که دختر کوچکی را در قفس کوچک سیاری (همراه اسباب‌بازی‌هایش) به تظاهرات آورده بود، می‌گفت: «من می‌خواهم خیلی واضح بگویم، نه‌تنها جای هیچ کودکی در زندان نیست بلکه راه‌حل هم این نیست که با پدر و مادرهای‌شان مشترکا زندانی شوند!» او این شعار را در دست داشت: «بمباران برای صلح، مانند تجاوز برای بکارت است!»، زن دیگری روی یک جاروی گردگیری نوشته بود: «ترامپ را بروبیم!»، برخی از زنان کلاه‌های صورتی به سر داشتند و برخی از فعالین جنبش LGBT هم شعار: “Make America Gay Again!” را به همراه داشتند. زنی هم علیه ناتو نوشته بود:«ناتو: سازمان تروریستی شمال-آتلانتیک است!»، یکی دیگر از شعار هم خواستار آزادی زندانیان سیاسی انقلابی در آمریکا بود و برخی از فعالین محیط‌زیست و صلح نیز ماکت موشک‌های بزرگ اتمی را به نشانه‌ی اعتراض با خود حمل می‌کردند...

بخش مهمی از هدف تظاهرات در سخنرانی‌های ابتدای آن مشخص بود. سخنرانان از زوایای مختلف به موضوع پرداختند اما محوری‌ترین نکته‌ای که در صحبت‌های همه‌ی آن‌ها برجسته بود عدم اختصاص بودجه‌ی اضافی به ناتو بود که به شکل‌های مختلفی بیان شد. از این‌که این بودجه باید صرف آموزش و تحصیل ارزان و رایگان شود گرفته تا این‌که باید صرف هزینه‌های بهداشت و درمان گردد، یا این‌که باید به اشتغال‌زایی در کشور بیانجامد. بحث‌هایی نیز از جنایات بی‌پایانی که طی سال‌های متمادی در افغانستان، عراق و لیبی شد و ناتو در آن نقش داشت و یا سرنوشت نامشخص فلسطین و مسأله‌ی خروج آمریکا از برجام نیز مطرح گشت. یکی از سخنرانان فمینیست ضمن برشمردن سیاست‌های ضدزن و ضدمهاجرتِ ترامپ،‌ به افشاگری از معاملات کلان نظامی کشورهای اروپایی با کشورهایی مانند عربستان و امارات نیز پرداخت.

پس از صحبت‌های سخنرانان جمعیت به حرکت درآمد. از همان ابتدا پخش چند موزیک ریتمیک و رزمنده انرژی تازه‌ای به جمعیت داد و بخشا بلوک کوچکی که حول ما شکل‌گرفته بود را منسجم کرد؛ گروه کمک سرخ بلژیک، برخی از فمینیست‌ها، یک بلوک از یهودیان ضد جنگ و ضد صهیونیسم، یک کلکتیو از فعالین ضد جنگ که از آلمان آمده بودند با ما همراه شدند و مشترکا در دادن شعارها همراهی می‌کردیم. شعارهای‌مان نقش تعیین‌کننده‌ای در طول مسیر داشت و استقبال خوب شرکت‌کنندگان و همراهی آن‌ها نشانه خوبی بود؛ ازجمله این شعارها:

«هی هی! هو هو! ترامپ و پنس باید بروند!»، «چگونه می‌توان فاشیسم را متوقف کرد؟! انقلاب و نه چیزی کمتر!؟»، «انقلاب! تنها راه‌حل!»، «نه مرز، نه ملیت، اخراج پناه‌جویان را متوقف کنید!»، «آ آنتی آنتی کاپیتالیستا!»، «دونالد ترامپ! گمشو! گمشو! مارین لوپن! گمشو! گمشو! اردوغان! ... تئوفرانکین! ... بشاراسد!... جمهوری اسلامی ... نتانیاهو ... اسرائیل ... ولادمیرپوتین ... فلامس‌بلانگ ... گیرت ویلدرز ... خامنه‌ای ...ان‌وآ ... داعش...»، «آیا آماده مبارزه با سکسیسم، راسیسم، پدرسالاری، همجنس‌گرا هراسی، دیگرهراسی، اسلام‌هراسی، یهودی‌هراسی و ... سرمایه‌داری هستید؟! به‌پیش!»، «آمریکا همین حالا از خاورمیانه خارج شو!»، «آمریکا! ترکیه! ایران! روسیه! همین الان از سوریه خارج شوید!»، «هی! هی! آمریکا چندین کودک را تا همین امروز کشته‌ای؟!»

علاوه بر همراهی خوب شرکت‌کنندگان حول این بلوک کوچک و همراهی در تکرار شعارهای انقلابی و ... دیدن پلاکاردهای تهیه‌شده در طول مسیر در دست مردم دیدنی بود. زنانی بودند که به دنبال پلاکاردهایی در افشای زن‌ستیزی ترامپ بودند، دختران و پسران جوانی که پلاکاردهایی با شعار اصلی را بر دست داشتند و با انرژی شعارها را تکرار می‌کردند. طبق برنامه جمعیت با عبور از کنار کانال و کمپ پناهندگان وارد مرکز شهر شد و سپس به سمت نقطه‌ی آغاز راهپیمایی به‌عنوان نقطه‌ی پایان بازگشت.

حضور ما در تظاهرات امسال از جوانب مهمی اهمیت داشت؛ ازیک‌طرف مبارزه‌ی انترناسیونالیستی که علیه عروج فاشیسم و راست افراطی در آمریکا و اروپا ضرورت دارد را تقویت کردیم، تلاش کردیم مبارزات مردم و زنان آمریکا علیه ترامپ را تنها نگذاریم، تلاش کردیم سیاست‌های داخلی و بین‌المللی ترامپ را افشا کنیم و از طرف دیگر به‌عنوان بخشی از نیروهای انقلابی از ایران تلاش کردیم بگویم چرا امروز که جمهوری اسلامی در بحران عدم مشروعیت و بحران اقتصادی، سیاسی و اجتماعی قرار دارد، بیشتر از هرزمانی مسأله‌ی مبارزه‌ی ما با دو قطب ارتجاعی موجود در جهان و نماینده‌گان سیاسی آن‌ها اهمیت دارد. چرا در این بحبوحه‌ی جنگ‌افروزی و تضادهای ارتجاعی بین جمهوری اسلامی و امپریالیست‌‌ها ساختن نیرو و آلترناتیو دیگری در مقابل آن‌ها با تکیه‌بر خشم و مبارزه‌ی جسورانه‌ی مردم اهمیت دارد و ... خوشبختانه توانستیم کم‌وبیش این بحث را پیش ببریم چه به شکل بنر، شعار و پلاکارد چه در بحث‌های کناری مثلاً میان برخی از رفقا با گروهی از فعالین جنبش فلسطین یا فعالین جنبش زنان در بلژیک و ... در این بحث‌وجدل‌های کوتاه کاملاً روشن بود که انرژی زیادی در میان مردم مترقی و خواهان تغییر برای مبارزه با ترامپ وجود دارد و بخش مهمی از جمعیت فراتر از محورهای مورد تأکید و درست سخنرانان به فکر تغییر جهان هستند.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته جوانان بلژیک


برخی از لینک‌های خبری این تظاهرات (درج این لینک‌ها به معنای تأیید مواضع این رسانه‌‌ها نیست):


- لینک مستقیم و گزارش تصویری از این تظاهرات: 


- و تصاویر بیشتر در لینک گزارش تصویری از این تظاهرات.

2018/07/05

فراخوان تظاهرات علیه سفر ترامپ نماینده‌‌‌ی فاشیست نظام سرمایه‌داری- امپریالیستی آمریکا به بلژیک

روزهای ۱۱ و ۱۲ ماه ژوئیه، دونالد ترامپ برای شرکت در نشست ناتو در بروکسل حضور خواهد یافت.
قرار است ترامپ برای تقویت پایه‌های وحدت سیاسی و نظامی دولت فاشیستی خود با دیگر کشورهای عضو ناتو به بروکسل بیاید.
قرار است تکلیف پیمان‌ها و بودجه‌های نظامی آتی و جنگ‌های وحشیانه‌تر علیه مردم جهان روشن‌تر شود.
قرار است مدافعین اصلی سیستم سرمایه‌داری / امپریالیستی در این دیدار راهی برای دفاع هرچه بیشتر از این سیستم ستم و استثمار پیدا کنند.
قرار است افزایش بودجه‌ی نظامی و دفاعی کشورهای عضو ناتو، ازجمله بلژیک، در سرفصل برنامه‎‌های این نشست قرار گیرد.
قرار است این دیدار به پیشبرد سیاست‌های فاشیستی ترامپ نه‌تنها در آمریکا، بلکه در سراسر جهان، خدمت کند.
قرار است چرخه‌ی ستم و استثمار، جنگ، کشتار، تخریب محیط‌زیست، زن‌ستیزی، تعصبات مذهبی‌، همجنس‌گراهراسی، نژادپرستی، دیگرهراسی، مهاجرت، آوارگی، بردگی، بی‌آیندگی و... تحت رژیم فاشیستی آمریکا و بال‌وپر گرفتن جنبش‌های فاشیستی و راست افراطی در اروپا گسترده‌تر شود.
بله! چون ترامپ نماینده‌ی عقب‌افتاده‌ترین، پوسیده‌ترین و ارتجاعی‌ترین ارزش‌ها و ایده‌هاست و تمام فجایع سیستم را یک‌جا در رژیم خود جمع کرده است. حاکمیت فاشیستی که تهدیدی برای بشریت و کل کره زمین است. امروزه خطر فاشیسم نه‌تنها بر آمریکا، بلکه در اروپا و کل جهان سایه انداخته است.
چون طی یک سال و نیمی که از روی کار آمدن او می‌گذرد، اهتمام ویژه‌ای به کار بسته است تا با فیگوری «عمل‌گرایانه» در تقابل با دولت‌های قبل از خود، به وعده‌های فاشیستیِ انتخاباتی‌اش، علیه مردم آمریکا و کل مردم جهان جامه‌ی عمل بپوشاند.

به همین دلیل نباید سکوت کنیم!
باید روز ۷ ژوئیه به خیابان بیاییم!
باید به‌صف تظاهرات مردم بپیوندیم!
چون ما معترضیم به حضور کسی که:
زنان را چیزی جز ابزار شهوت و بچه‌زایی نمی‌داند، آواره‌گان جنگ‌های امپریالیستی را مقصر اوضاع بحرانی دنیا می‌نامد، مهاجرین و قربانیان فجایع سرمایه‌داری را جمعیت اضافی می‌داند، علم را سد راه گسترش خرافه و مذهب می‌داند، استثمار و بهره‌کشی را نماد برتری و قدرت می‌داند، در تخریب باقی‌مانده‌ی محیط‌زیست و کره‌ی زمین در خدمت به سود سرمایه ابایی ندارد، با وعده‌ی عظمت‌طلبی سفید/مسیحی آمریکا می‌خواهد میلیون‌ها نفر را طعمه‌ی نژادپرستی، دیگری‌هراسی و تنفر پراکنی کند؛ و حتی از جدا کردن کودکان از خانواده‌ی آواره و بی‌پناه‌شان هم شرم و ابایی ندارد. کسی که برای رسیدن به این اهداف ابایی از جنگ‌افروزی بیشتر و کشتار ندارد و برای دستیابی به «عظمت آمریکا» انگشت خود را بر دکمه‌ی بمب‌های هسته‌ای آماده گذاشته است؛ و از طرف دیگر به اسم جلوگیری از «هسته‌ای شدن» دیگر کشورها و جلوگیری از «حمایت از تروریسم»، جهان و خاورمیانه را به سمت روشن کردن آتش جنگ ارتجاعی جدیدی سوق می‌دهد.

بله! ترامپ به‌عنوان نماینده‌ی فاشیست دولت آمریکا یعنی سردمدار جنگ‌افروزترین و میلیتاریست‌ترین امپریالیسم جهان، ادعای مهار جمهوری اسلامی را در شرایطی بهانه کرده است که تضاد منافع امپریالیست‌ها در خاورمیانه به جنگ‌های نیابتی گره‌خورده و حاصل این جنگ‌افروزی، امروز افزایش تضاد منافع بین جمهوری اسلامی و دولت آمریکاست. آن‌هم در شرایطی که رژیم جمهوری اسلامی در سراشیب عدم مشروعیت داخلی و بحران اقتصادی، سیاسی، اجتماعی قرارگرفته است. حاصل این ترکیب مثل همیشه سرکوب داخلی، شکنجه، زندان و اعدام هرچه بیشتر مردم ایران و افزایش فقر و شکاف طبقاتی است. درنهایت چه رژیم جمهوری اسلامی و آمریکا دوباره به توافقاتی برای حفظ نظام اسلامی دست یابند، چه آمریکا سودای تغییر رژیم را عملی سازد، چه تحریم‌ها تشدید شوند و چه جنگ مستقیماً علیه ایران آغاز گردد، مردم ایران باید بهای سنگین آن را با خون بپردازند.

فرصت تعلل و تردید نیست. باید زمین و زمان را به هم بدوزیم تا جلوی رشد هر چه بیشتر فاشیسم، بنیادگرایی مذهبی‌، جنگ ارتجاعی و هر نوع نیروی واپس‌گرایی که بشریت و کره زمین را تهدید می‌کند، گرفته شود. مبارزه علیه دهشت‌های سرمایه‌داری امپریالیستی جدا از مبارزه‌ علیه بنیادگرایی مذهبی نیست، این دو قطب واپس‌گرا در حین اختلاف، یکدیگر را تقویت می‌کنند. مبارزه علیه فاشیسم و راست افراطی در غرب، جدا از مبارزه‌ی ما علیه رژیم زن‌ستیز و سرکوبگر جمهوری اسلامی ایران و سایر نیروهای بنیادگرای اسلامی نیست.

ما فعالین سازمان زنان هشت مارس و کمیته‌ی جوانان در بلژیک و در همبستگی با کارزار «نه به فاشیسم!» (Refuse Fascism) و ائتلاف «ترامپ خوش نیامدی!» (Trump not welcome!) از همه‌ی نیروها، احزاب، سازمان‌ها، تشکلات و افراد ایرانی و غیرایرانی دعوت می‌کنیم که به‌صف تظاهرات اعتراضی بپیوندند تا بتوانیم در همبستگی با مردم و نیروهای انقلابی در آمریکا صفوف مبارزه‌ی مشترک‌مان را برای به زیر کشیدن رژیم فاشیستی ترامپ/پنس گسترده کنیم. بی‌شک امروزه مبارزه‌ علیه عروج راست‌افراطی و فاشیسم از یک‌سو و مبارزه علیه عروج بنیادگرایی مذهبی از سوی دیگر مبارزه‌ی همه‌ی انقلابیون و آزادی‌خواهان جهان و همه‌ی ‌کسانی است که در جهت ساختن جهانی بدون ستم و استثمار مبارزه می‌کنند.

زمان: ۷ ژوئیه ۲۰۱۸ - ساعت ۱۵:۰۰
مکان: ایستگاه شمالی بروکسل
(Brussels-North station)

سازمان زنان هشت مارس (ایران - افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

2018/06/23

در اعتراض به حکم اعدام رامین حسین پناهی - بروکسل

روز جهانی تجمعات سراسری در اعتراض به حکم اعدام رامین حسین پناهی
بروکسل - ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸

2018/05/27

گزارش سمینارِ حزب کار بلژیک درباره­‌ی «وضعیت سیاسی ایران و خروج آمریکا از برجام» - بروکسل

روز جمعه ۲۵ مه ۲۰۱۸ سمیناری برای بررسی «وضعیت سیاسی ایران و خروج آمریکا از برجام»، توسط «حزب کار بلژیک»(Partij van de Arbeid van België) در شهر بروکسل برگزار شد. سخنرانان این سمینار مارک بوتنگا(Marc Botenga)، نماینده حزب کار بلژیک و متخصص امور ایران، نیلوفر اشتری(Nilufar Ashtari) روزنامه‌نگار ایرانی بلژیکی؛ و بهار کیمونگر(Bahar Kimyongür) روزنامه‌نگار بلژیکی ـ ترکیه­ای و از اعضای حزب/جبهه انقلابی آزادیبخش خلق ها(Revolutionary People's Liberation Party/Front) بودند که قرار بود به دعوتِ شاخه‌ی بروکسلِ انجمن «همبستگی» (یکی از انجمن‌های ضد جنگ وابسته به حزب کار بلژیک) نکات و مواضع خود را بیان کنند. هر سخنران نزدیک به بیست دقیقه صحبت کرد و بعد از یک استراحت چنددقیقه‌ای نوبت به پرسش و بحث رسید و سپس جمع‌بندی سخنرانان. یکی از رفقای کمیته‌ی جوانان بلژیک نیز در این سمینار شرکت کرده بود. در این گزارش فشرده‌ی بحث‌های سخنرانان و صحبت‌های رفیق ما را به اطلاع شما می‌رسانیم. علاقه‌مندان می‌توانند برای شناختِ بیشتر از سخنرانان، نظرات آن‌ها را در اینترنت بخوانند.

جلسه با خوش‌آمدگویی برگزارکنندگان و معرفی سخنرانان آغاز شد و با اشاره به وضعیت سیاسی جاری در خاورمیانه بر اهمیتِ شرکت فعال حاضرین در سالن تأکید گشت. مارک بوتنگا اولین سخنرانی بود که «... با تشریح قوانین بین‌المللی و عدم تعهد دولت ایالات‌متحده بحث خود را آغاز کرد. برشمردنِ نقشی که ایران در حمایت از رژیم اسد در برابر تروریست‌های وابسته به عربستان و ... داشته و امنیت را به عراق بازگردانده ... دفاع تمام و کمال ایران از فلسطین و حماس و ... و بازگشت آمریکا به دوران جنگ‌طلبیِ بوش و فاصله گرفتن از سیاست‌های عاقلانه‌ی اوباما نکاتی بود که بوتنگا بر آن‌ها تأکید کرد و این‌که باید با تمام توان در مقابل جنگ‌طلبی دولت ترامپ ایستاد. دو نکته‌ی اساسی در صحبت‌های بوتنگا دائماً تکرار می‌شد و بر مواضع حزب کار بلژیک تأکید می‌کرد: اول این‌که سیاست رژیم ایران، سیاستی صحیح مبتنی بر عدم خروج از برجام بود اما با خروج آمریکا از برجام و اگر اروپایی‌ها (فرانسه، انگلیس و آلمان) شروط ایران را فراهم نکنند، ایران حق دارد که به سیاست دوران احمدی‌نژاد بازگردد. یعنی در تقابل با غرب، به غنی‌سازی ادامه داده و بر سر توان دفاعی خود هیچ جای بحثی را باقی نگذارد. دوم این‌که ایران تفاوت عمده‌ای با کشورهای دیگر منطقه دارد. سیاست ایران در تهران تدوین می‌شود اما سیاست کشوری مانند بحرین در واشنگتن. این یعنی کشوری مستقل که تحمل آن برای دولت آمریکا و گاهاٌ اروپایی‌ها سخت است و آن‌ها ایرانی وابسته می‌خواهند. بوتنگا در توجیه نکته‌ی اول فهرستی از اقدامات ایران در دوران احمدی‌نژاد برای مقابله با تحریم‌ها ارائه کرد که امروزه باید تشدید شوند و این‌که ما باید به دور زدن تحریم‌ها توسط دولت ایران کمک کنیم. در توجیه نکته‌ی دوم مصدق بهترین مثالی بود که به‌کار برد و از دشمنی آمریکا و غرب با ایرانِ مستقل گفت که حتی بعد از به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی هم ادامه دارد.»

نیلوفر اشتری سخنران دوم بود که »عمدتاً به مسأله‌ی تحریم‌ها پرداخت و مغایرت آن با قوانین بین‌المللی را برشمرد. او نیز مانند بوتنگا بر ضرورت ایستادگی در برابر سیاست‌های جنگ‌طلبانه‌ی ترامپ تأکید کرد و این‌که امروزه باید از ابتکارِعمل اروپائیان و ایران مبنی بر ماندن در برجام دفاع کرد. اشتری از حق دموکراتیک مردم ایران برای بهره‌مند شدن از تعهد متقابلِ دولت‌شان با غربی‌ها گفت و این‌که هر بحث دیگری امروزه انحرافی است و باید از موضع دولت ایران و شروطش مبنی بر تعهد دو طرف در برجام، ولو بدون آمریکا، دفاع کرد. خطر سوریه‌ای شدن نیز در انتهای صحبت اشتری تأکید شد.»

بهار کیمونگر به‌عنوان سومین سخنران «به تشریح تفاوت‌های ایران و سایر کشورهای منطقه از زاویه سنت و فرهنگ و دین پرداخت و این‌که چگونه این تفاوت‌ها در یک بستر تاریخی امروزه به دولت جمهوری اسلامی رسیده و همان نقش قبلی را در منطقه ایفا می‌کند؛ یعنی امپراتوری‌یی که زمانی ضامنِ امنیت منطقه در برابر رومیان و ... بود امروزه در رژیم جمهوری اسلامی خلاصه می‌شود که قابل دفاع است. کیمونگر رقابت شیعه - سنی در منطقه را با نقل‌قول‌هایی از شریعتی به رقابت حق و باطل گره زد و این‌که امروزه شیعیان به رهبری رژیم ایران، در موضع صحیح ضدامپریالیستی و سنی‌ها در موضع غلط پروامپریالیستی هستند. البته او برای خالی نماندن عریضه و البته سابقه­ی خودش به‌عنوان یک روزنامه‌نگارِ میلیتانت چپ،‌ به اپوزیسیون چپ و ناسیونالیست ایران هم اشاره کرد که کماکان فعال هستند و امروزه باید در موضع ضدجنگ و ضد تجاوز اسرائیل و آمریکا در جبهه‌ی رژیم قرار بگیرند تا ایران سوریه نشود!»

بعد از استراحت کوتاهی نوبت پرسش و بحث از سوی شرکت‌کنندگان در سمینار شد. مهم‌ترین سوالاتی که مطرح شدند از نقش ایران در یمن، انتخابات عراق و سرنوشت نفوذ ایران بود. رفیق ما نیز در دو نوبت نکاتی را مطرح کرد که هرچند با روند حاکم بر سمینار در تضاد بود اما خوشبختانه توانست تأثیر خوبی بر عده‌ای از حضار داشته باشد. از آن‌جا که بوتنگا در ایران یک پروژه‌ی تحقیقاتی گذرانده بود و اشتری نیز پروژه‌ی دکترایی در رابطه با زنان در سینمای ایران را در کارنامه‌ی خود داشت و کیمونگر نیز تحقیقات مفصلی در رابطه با اقلیت‌های قومی و ... منتشر کرده بود، جا داشت که از یک زاویه صحیح به جوی که بر سطوحِ دانشگاهی دوران ما غالب است و در بحث‌های هر سه سخنران برجسته بود اشاره‌ای شود، یعنی استفاده از متدولوژی محدود ساختنِ واقعیت عینی در آن‌چه هست و نه آن‌چه می‌تواند و باید بشود. این متدولوژی در سیاست خود را به شکل انتخاب میانِ گزینه‌های موجود مشخص می‌کند؛ یعنی حفظ وضع موجود. رفیق ما تأکید کرد که مقایسه‌ی میانِ قدرت‌های ارتجاعی منطقه و یا مقایسه میان دولت ارتجاعی ترامپ و رژیم ارتجاعی ایران نتیجه‌ای جز دفاع از دشمن کوچک‌تر در برابر دشمن بزرگ‌تر ندارد؛ یعنی خط سیاسی حزب کار بلژیک. سکوت در برابر رژیمِ ارتجاعی ایران در ویران‌گری خاورمیانه و اسلامیزه کردن بسیاری از جنبش‌های سابقاً سکولار مانند فلسطین و ... به دلیل تحریم‌ها و تهاجم دولت ترامپ به آن یعنی حمایت از رژیم ایران. وقتی فاکتور ایدئولوژی در بحث‌ها و تحلیل‌ها غایب باشد و همه‌چیز را با رابطه‌ی قدرت، آن‌هم رابطه‌ی قدرتِ میانِ دولت‌های سرمایه‌داری جستجو کنیم چاره‌ای جز دفاع از یکی از آن‌ها نداریم. این خط سیاسی در جنگِ داخلی سوریه هم توسط حزب کار بلژیک به‌کار بسته شد؛ یعنی دفاع از رژیم اسد، ایران، حزب‌الله و قطعاً روسیه در مقابل نیروهای وابسته به کشورهای خلیج یا ترکیه و حتی در مقابل روژآوا. خطی که توده‌ها و خواستِ آن‌ها و شورش آن‌ها در برابر بی‌عدالتی را نادیده انگاشته و در دالان‌های قدرت‌های دولتی موجود به دنبال راه‌حل یا مبارزه می‌گردد. چنین درکی از سیاست است که دولت و مردم ایران را یکی ساخته و از تضادهای موجود درصحنه‌های داخلی و بین‌المللی به‌راحتی می‌گذرد و به سمت‌گیری میانِ دولت‌های ارتجاعی در برابر هم روی می‌آورد. رژیم ایران هرچند نماینده‌ی سرمایه‌داری در ایران است اما نماینده‌ی بخش عظیمی از مردم ایران، به‌ویژه خلق‌های تحت ستم، زحمت‌کشان نیست و از همین رو در تضاد با منافع اساسی مردم، سرکوب ۴۰ ساله‌ی جنبش‌های اجتماعی را تثبیت کرده است. امثال حزب کار بلژیک، مبارزات مردمی و جنبش‌های دموکراتیک کشورهایی مثل ایران را، مانند خیزش دی‌ماه ۹۶ را، یکسره دسیسه‌های دشمنان به‌ویژه عربستان و آمریکا معرفی کرده و سرکوب خلق‌های تحت ستم، زن‌ستیزی، اعدام، زندان و شکنجه در ایران را هم‌صدا با نمایندگان رژیم ایران در جهت مبارزه با امپریالیسم تفسیر کردند.

رفیق‌مان ادامه داد که مباحثِ هر سه سخنران چینشِ دلبخواهی و رایج فاکت‌ها بوده و نتوانست بستری که این اتفاقات رخ می‌دهند را روشن سازد. پرسش امروز این نیست که باید در برابر ترامپ فاشیست و دولتش ایستادگی کرد یا نه؟! پرسش امروز این نیست که خطر جنگ جدی است یا نه؟! پرسش امروز این هم نیست که تحریم‌ها وضعیت زندگی مردم را بدتر می‌کند یا نه؟! پرسش‌های اساسی این‌ها هستند: این اوضاع بر چه زمینه‌ای رخ می‌دهد؟ و چه باید کرد؟

زمینه‌ای که این وضعیت در آن جاری است، به‌طور خلاصه جدال و رقابت امپریالیست‌ها برای هژمونی اقتصادی و سیاسی بر جهان است که در خاورمیانه فشرده شده و ایران در این منطقه نقش ویژه‌ای دارد. هم در ویرانی منطقه و هم در مانع‌تراشی برای هژمونی آمریکا؛ بنابراین تحریم‌ها و حملات اسرائیل به پایگاه‌های سپاه پاسداران در سوریه، خروج آمریکا از برجام و اصرار اروپائیان بر قراردادهای تازه‌ای برای کنترل نفوذ ایران در منطقه و توان نظامی‌اش را باید در این زمینه بررسی کرد. رقابت میان امپریالیست‌های آمریکایی، اروپایی، روسیه و چین به مراوده با ایران هم گره‌خورده است و رژیم ایران نیز با آگاهی از این مساله،‌ در تلاش است که در وضعیت جدیدی که در آن قرارگرفته، سیاست همسویی با یکی و تقابل با دیگری را در پیش بگیرد. سیاستی که امید به بقا و همکاری با جهان سرمایه‌داری را به هیأت حاکمه‌ی ایران می‌دهد و تشدید سرکوب اعتراضات مردمی را نیز مشروع می‌سازد. البته امروزه چنین سیاستی توسط ایران به بن‌بست هجوم دولت ترامپ خورده است. بدون دیدن چنین ترکیبی امکان بررسی وضعیت موجود و ارائه‌ی آلترناتیو یا صرفاً موضع‌گیری فراهم نخواهد شد و لاجرم به دامان یکی از این دو نیروی ارتجاعی می‌افتیم.

با این‌که یکی دو بار برخی از اعضای حزب کار بلژیک با صدای بلند خواهانِ اخراجِ رفیق ما از سمینار شدند و یا فریاد زدند که «سوالت را بپرس! تو که سخنران نیستی!» اما برخی از جوانان به دفاع از رفیق ما برخاسته و خواهان ادامه صحبت او شدند. رفیق ما به گفتمان‌های غلطی که در فضای آکادمیک اروپا رایج است پرداخت و جایگاه انتخابات و حاکمیت در ایران را توضیح داد: «این‌که در ایران انتخابات بوده و هنوز هم برگزار می‌شود و در بسیاری از کشورهای پادشاهی خاورمیانه شاهد روندهای دیگری هستیم دلیلی بر وجود دموکراسیِ لیبرالی در ایران نیست. تئوکراسیِ فشرده در نهادهایی مانند ولایت‌فقیه، شورای نگهبان پایاپای مناسبات لیبرالی موجود مانند انتخابات، پارلمان و روابط اقتصادی در ایران عمل کرده و در جهت حفظ شکل خاصی از مناسبات سرمایه‌دارانه در ایران همزیستی می‌کنند. این فقط یک نگاه اروپا محور است که انقلاب کردن را هم از کانال‌های انتخاباتی و رقابت میان نمایندگان سیاسی جستجو می‌کند. درکی که لنین و بسیاری دیگر از رهبران کمونیست بی‌پایه بودن آن را برای انقلاب کردن تأکید و اثبات کردند اما با شکست سوسیالیسم در قرن بیستم، این تفکر غیرانقلابی باقدرت بیشتر وارد صحنه شده و امروزه جزئی از سیستم موجود گشته است که زحمت حمله به انقلابیون توسط لیبرال‌ها و راست‌ها را کم کرده است. چه در فضای آکادمیک، چه در فضای کارگری و سندیکالیستی و چه در جنبش‌های اجتماعی موجود شاهد این روند هستیم. درحالی‌که انقلاب مفهومی است که به‌هیچ‌وجه در پیِ حفظ وضعیت موجود نیست بلکه آن را بر هم می‌زند و صورت‌بندی اجتماعی نوینی را برپا می‌کند. این همان چیزی است که نه‌تنها حزب کار بلژیک بلکه بسیاری از نیروهای سیاسی دیگر هم آن را نفی می‌کنند، حتی در ایران. چون خارج از چارچوب نظم موجود باید حرکت و عمل کنند و این در سیاست حاکم نامتعارف است.» فردی در میان جمعیت فریاد زد که «راه‌حل خودت چیست؟» رفیق ما گفت که «ما نیز ـ ما در ایران - مانند سوریه‌ای‌ها و کشورهای درگیر در بهار عربی از داشتن یک نیروی سیاسی توده‌ای و آلترناتیو در کوران خیزش‌های عظیم مردمی در چندساله‌ی اخیر محروم بوده و هستیم. عمده‌ترین دلیل این وضعیت شکست انقلابات جهانی و سرکوب شدید و ممتد نیروهای سیاسی متشکل توسط رژیم جمهوری اسلامی بوده است؛ اما جنبش‌های اجتماعی و نیروهای سیاسی در طول تاریخ بر بستر تضادهای جهانی و داخلی هر کشوری نسج گرفته و بالنده می‌شوند. این وضعیت برای ایران هم مانند کشورهای عربی و ... صادق است. آری در رابطه با انقلاب کردن، عنصر ذهنی از شرایط عینی بسیار عقب‌تر است؛ و تمام تلاش ما باید ایجاد و تقویت چنین نیرویی باشد که با سطوح مختلف مبارزات توده‌ای در ارتباط قرار گیرد. نیرویی که بتواند بخشی هرچند کوچک از توده‌ها را در چنین شرایط هولناکی رهبری کرده و از میان دونیروی ارتجاعی جمهوری اسلامی و امپریالیست‌ها، صدای رهایی مردم باشد. رویکردی مانند لنین و بلشویک‌ها در روسیه و آن‌هم در میانه‌ی یک جنگ جهانی.» به‌جز سه چهار جوان پرشور کسی برای رفیق ما کف نزد ولی سکوت باقی ماند.

مجری برنامه با تشکر از رفیق ما خواهان ورود به بخش جمع‌بندی شد. در جمع‌بندی بوتانگا ضمن اعتراف به کاستی‌های بحث خود، آن را به کمبود وقت مرتبط دانست اما بحث‌های رفیق ما را نوستالژی انقلابیون نامید. بوتانگا به سوالات دیگران پرداخت و آمار خوب و مستندی از مراودات اقتصادی ایران، ترکیه و غرب در دوران قبل و بعد از برجام ارائه کرد و بحث خود را خاتمه داد. اشتری از جمع‌بندی خودداری کرد و کیمونگر به رفیق ما اطمینان داد که او از توده‌ها و مبارزات آن‌ها حمایت می‌کند اما امروز خطر جنگ است و اگر رژیمی باثبات و قوی مانند ایران بپاشد یا درگیر جنگ شود، نظم خاورمیانه از چیزی که هست بدتر خواهد شد.

جلسه با آرامش به پایان رسید اما تا ساعاتی پس‌ازآن بحث‌های کناری ادامه داشت. رفیق ما در بحث‌های کناری در ابتدا حملات کادرهای حزب کار بلژیک را تحمل کرد که بدون توجه به فضای سمینار بحث‌های تند و بی‌پایه‌ای را شروع کردند. به هر صورت رفیق ما چاره را در این دید که بحث را با آن‌ها ادامه دهد و هرچند فضا کمی متشنج شده بود اما لازم بود که رویکرد دیگری که باید تقویت شود را برجسته کرد. در ادامه تعدادی از جوانان حزب کار بلژیک که عمدتاً درگیر مبارزات فلسطین و کارزار ضد فاشیسم هستند با خوش‌رویی با رفیق ما وارد صحبت شدند. این بخش بسیار دل‌نشین بود چون این جوانان از سیاست‌های حزب خود انتقاد داشته و خواهان بحث عمیق‌تر بر سر مقوله‌های اصلی مورد تأکید در صحبت کوتاه رفیق ما بودند. قرارهایی با برخی از ایشان گذاشته شد که بتوان در مشورت و بحثی جمعی به نتایج مبارزاتی بهتری دست‌یافت.

کمیته جوانان بلژیک

2018/05/25

گزارش آکسیون اعتراضی به قتل «مودا» دختر دوساله‌ی پناه‌جو توسط پلیس بلژیک

چهارشنبه ۲۳ مه در بروکسل یک آکسیون در اعتراض به قتل «مودا» (Mawda Shawdi) دختر دوساله‌ی پناه‌جو که توسط پلیس بلژیک کشته‌شده است برگزار شد. قتل این دختر روز جمعه ۱۸ مه صورت گرفت و کماکان اخبار رسمی و اطلاعات فعالین سیاسی و حقوق بشری بسیار محدود و ضدونقیض است، زیرا از همان ساعات اولیه اخبار دروغی به شکل رسمی در این مورد اعلام‌شده و هنوز امکان بررسی گفته‌های شاهدین و والدین برای وکلا و رسانه‌ها وجود ندارد؛ اما عمق این فاجعه‌ی تراژیک به‌قدری زیاد است که هنوز به گفته‌ی بسیاری از فعالین سیاسی همه شوکه هستند.

این آکسیون که در مقابل «کاخ دادگستری» (Palais de justice) بروکسل برگزار شد با فراخوان مرکز هماهنگی «Semira Adamu» سازمان‌دهی شده بود. ساعت ۱۷:۳۰ ما نیز خودمان را به محل آکسیون رساندیم و خوشبختانه با جمعیت نسبت زیادی بیش از ۱۰۰۰ نفر مواجه شدیم که در روز کاری وسط هفته از سراسر کشور خودشان را به این آکسیون رسانده بودند. فعالین احزاب، سازمان‌های پناهندگی و حقوق بشری، سندیکاها، فعالین سیاسی، هنرمندان و مردمی که همگی غمگین و خشمگین بودند. بخش بزرگی از جمعیت را کماکان بلژیکی‌ها و خصوصاً جوانان تشکیل می‌داد؛ اما حضور کودکان بسیار چشمگیر بود. خانواده‌ها عمدا همراه با بچه‌ها از سنین مختلف حضور داشتند و مشخص بود بسیاری از آن‌ها از مدرسه مستقیماً خود را به بروکسل و تظاهرات رسانده‌اند. تعداد شعارها زیاد نبود ولی در گوشه‌ای از میدان چندین طناب رخت آویزان بود که لباس‌های کودک بالای سایز ۱۴۰‌سانتیمتر آویزان بود و روی آن اسم «مودا» نوشته‌شده بود. به فراخوان سازمان‌دهندگان مردم این لباس‌ها را آورده بودند تا به شکل نمادین نشان دهند «مودا» و کودکانی مثل او هرگز این لباس‌ها را به تن نخواهند کرد؛ این احساسات و همدلی مردم بسیار ستایش‌انگیز بود اما بسیاری از فعالین سیاسی از جو غیرسیاسی آکسیون ناراضی بودند و معتقد بودند چنین جنایتی عکس‌العمل قوی‌تر و معترضانه‌تری را طلب می‌کند.

برنامه با صحبت مرکز هماهنگی «Semira Adamu» شروع شد. آن‌ها ابتدا در مورد «سمیرا آدامو» گفتند: ما امروز در بیستمین سالگرد قتل سمیرا، دوباره به خاطر قتل مودا این‌جا هستیم. سمیرا پناه‌جوی ۲۰ ساله‌ی نیجریه‌ای بود که کشورش را برای فرار از ازدواج اجباری ترک کرده بود و سال ۱۹۹۸ از دولت بلژیک دستور اخراج گرفت و او چندین بار از اخراج امتناع کرده بود، دریکی از تلاش‌های پلیس برای بازپس‌فرستادن، در لحظه‌ی پرواز دو مأمور پلیس در هواپیما برای جلوگیری از اعتراض و فریاد او که نسبت به این اخراج اعتراض داشت و مقاومت می‌کرد، بالشی روی دهانش گذاشتند و سمیرا در اثر فشار پلیس جان داد. امسال این تشکل برای بلند کردن بیستمین سالگرد صدای مقاومت سمیرا، تصمیم به فعالیت داشته که با موضوع قتل مودا مواجه شده است. جنایتی که امتداد همان سیاست پناهندگی دولت بلژیک در شکلی وحشیانه‌تر است؛ بنابراین موضوع اصلی ازنظر آن‌ها سیاست پناهندگی دولت بلژیک و اروپاست.

سخنران بعدی که از سازمان حمایت از کودکان بود گفت امروز تمام کودکان دنیا برای مودا گریه می‌کنند. وکیل خانواده‌ی مودا «سلما» که یکی از وکلای «شبکه‌ی وکلای مترقی» است، او و سخنرانان بعدی تلاش کردند جزییات این جنایت را بیشتر افشا کنند. آن‌ها گفتند: مودا هنوز دوساله نشده بود و همراه خانواده خود که کُرد عراق هستند از جنگ گریخته و خواهان رفتن به انگلستان بودند. ظاهراً چهار ماشین پلیس، ماشین ونی را که حامل سی مهاجر (بزرگ‌سال و کودک) بوده در محاصره گرفته‌اند و شلیک کرده‌اند، مسافرین شیشه عقب را شکسته‌اند تا پلیس ببیند که کودکان در ماشین هستند اما در اثر شلیک پلیس مودا مورد اصابت واقع‌شده و در آمبولانس جان‌باخته است. در آمبولانسی که به مادر و برادر چهارساله‌ی او اجازه نداده‌اند که سوار آن شوند، چون آن‌ها را همراه دیگر پناه­جویان به کمپ بسته برده‌ و مدت ۲۴ ساعت بازجویی کردند. پلیس ابتدا اعلام کرد که در ماشین پناه‌جویان غیرقانونی یک کودک مرده یافته است، بعد گفتند کودک در اثر بیماری و شوک مرده است. بعد از جنجال خبری رسانه‌ها وزیر کشور اعلام کرد که کودک در اثر شلیک گلوله کشته‌شده اما گلوله پلیس نبوده و قاچاقچی‌ها در ماشین اسلحه داشته‌اند و... بعد اما مجبور شدند اعتراف کنند که گلوله‌ی پلیس بوده است؛ اما درنهایت هنوز صحبت‌های پلیس و والدین مودا هم‌خوانی ندارد و وکلا در پی روشن کردن ماجرا هستند. سلما تأکید کرد که دولت از ترافیک انسان صحبت می‌کند اما موضوع این است که این افراد قربانی جنگ هستند و این حمله‌ی پلیس تروریستی بوده است. پلیس حتی در سرقت‌های مسلحانه و ... اجازه می‌دهد تا مجرمین بدون کشته شدن، دستگیر شوند اما نسبت به یک ماشین از پناه‌جویان بی‌سلاح و گریزان چنین انعطافی ندارد؟!!! سخنرانان دیگر هم همگی تأکید داشتند که این حمله‌ی خشونت‌بار پلیس کاملاً یک منشأ راسیستی داشته است و ما هیچ اعتمادی به پلیس و دولت و دستگاه قضایی نداریم و باید یک کمیته‌ی تحقیق مستقل و دادگاه مستقل به این جنایت رسیدگی کند. برخی از سخنرانان تأکید داشتند که باید نخست‌وزیر میشل توبیخ شود و معاون او و وزیر امنیت و داخلی «ژان ژامبون» و وزیر پناه‌جویی و مهاجرت «تئو فرانکن» که هر دو از حزب راست و ناسیونالیست NVA هستند، اخراج شوند. این جنایات حاصل سیاست آن‌هاست. برخی خواهان دستگیری پلیس و محاکمه‌ی او به‌عنوان قاتل بودند و ... یکی از فعالین سازمان پناهندگان گفت: امروز نوبت شما بلژیکی‌هاست. شما هستید که این وزرا را به نماینده‌گی انتخاب کردید و آن‌ها به نام شما این کارها را می‌کنند که با تشویق جمعیت مورد تأیید قرار گرفت. پیام سازمان زنان پناه‌جو هم خوانده شد که مسئول آن گفته بود من به خاطر این‌که باید کودکانم را از مدرسه بیاورم کنار شما نیستم، یک مادر همه‌جا مادر است و آن‌ها به مادر مودا حتی اجازه ندادند با کودکش به بیمارستان برود. ما مادران تمام کودکان پناه‌جو هستیم، اما شما به کودکان ما حتی حق وجود داشتن نمی‌دهید. مسئول یکی از سازمان‌های کُردی هم گفت مودا در خاورمیانه کشته نشده بلکه او با اسلحه‌ی پلیس بلژیک و در بلژیک کشته‌شده است... ما و چندنفری از زنان مهاجر که نزدیک‌مان بودند تلاش کردیم در بین سخنرانی‌ها شعارهای سیاسی و اعتراضی بدهیم: «وزیر باید برود!»، «فرانکن باید اخراج شود!»، «پلیس همه‌جا! عدالت هیچ جا!»، «عدالت و صلحی وجود ندارد!»، «نه مرز! نه ملیت! اخراج را متوقف کنید!» ...

ما همچنین پلاکاردهایی با این مضمون داشتیم: «نه مرز، نه ملیت! نه جنسیت! این وضع دیگر قابل‌تحمل نیست، باید دست به یک مبارزه­ی پویا بزنیم!»، «نه به جنگ! نه به راسیسم! نه به اخراج! نه به فرودستی زنان!» و ضد فاشیسم و ... یک توریست‌ سیاه‌پوست آمریکایی که شعارهای ما را دید سراغ‌مان آمد و جویای ماجرا شد و شروع کرد صحبت از ترامپ و این‌که در آمریکا دیگر قتل با اسلحه‌ی پلیس «طبیعی» شده است و جالب این‌که آن‌جا همه مهاجر هستند و ... یکی از زنان کُرد به ما گفت خیلی از حاضرین هنگام سخنرانی برای مودا اشک ریختند اما مودا اولی نبوده و متأسفانه آخرین هم نیست. کودکان ما هرروز آن‌جا کشته می‌شوند شما جنگ را پایان دهید نه سیاست مهاجرتی را و ... در آخرین دقایق آکسیون، باران تندی شروع شد و بسیاری از حاضرین که همراه چندین بچه بودند مجبور شدند بروند اما برخی از ما ماندیم و زیر باران با صدای بلند شعار دادیم چون ما فقط غمگین نبودیم، ما خشمگین بودیم، خشمگین از قتل مودا و میلیون‌ها مودا که با اسلحه‌ی کشتارجمعی همین دولت‌های اروپایی کشته می‌شوند و ما به‌خوبی می‌دانیم که اخراج هیچ وزیری این وضع را تغییر نخواهد داد و فقط تغییر ریشه‌ای این نظام جنگ‌طلب و سلطه‌گر امپریالیستی است که می‌تواند به جنگ‌ها و رقابت‌های امپریالیستی و قتل و کشتار بشریت پایان دهد.


فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان – بلژیک


- لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون:


- و تصاویر بیشتر در لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون

2018/05/17

گزارشی کوتاه از آکسیون اعتراضیِ «کشتار در غزه را متوقف کنید!» - بروکسل

در اعتراض به جنایت اسرائیل و کشتار ده‌ها نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰۰ نفر در تظاهرات روز دوشنبه ۱۴ مه در نوار غزه، آکسیونی سه‌شنبه ۱۵ مه ۲۰۱۸ در ایستگاه مرکزی بروکسل برگزار شد. این فراخوان به فاصله‌ی چند ساعت، پس از کشتارها در غزه، توسط برخی از سازمان‌های مدافع خلق فلسطین و سازمان‌های طرفدار صلح و ... داده شده بود؛ و بسیاری از مردم خودشان را از شهرهای مختلف به این آکسیون رساندند. مردم خشمگین بودند و هر کس تلاش کرده بود شعار یا پیام خود را به همراه داشته باشند اما شعارها نشان می‌داد که همه خشمگین هستند. خشمگین از ادعاهای وقیحانه‌ی دولت اسرائیل مبنی بر هفتادمین سالگرد تأسیس و استقلال کشور اسرائیل و به‌اصطلاح جشن‌ وقیحانه‌ی اشغالگری، خشمگین از آوارگی و تحقیر ملت فلسطین، خشمگین از کشتار مردم معترض و خشمگین از وقاحت فاشیستی ترامپ در جابجایی سفارت آمریکا در این روز به اورشلیم و ... البته حملات و کشتارها از چند هفته پیش آغاز شده بود چون از سال ۱۹۹۸ مردم رانده‌شده‌ی فلسطین هم‌زمان با جشن‌های «استقلال» اسرائیل، تحت نام «یوم‌النکبه» (روز فاجعه) در نوار غزه دست به راهپیمایی و تظاهرات اعتراضی می‌زنند، اما امسال به خاطر تحرکات جنگی در منطقه و خصوصاً انتقال سفارت آمریکا و ... این تظاهرات از حساسیت بالاتری برخوردار بود یا به عبارتی ارتش اسرائیل تدارک بیشتر و وقیحانه‌ای برای کشتار و سرکوب اعتراضات دیده بود.

در بروکسل نیز، هم‌زمان با بسیاری از شهرهای دیگر صدها نفر در حمایت از مردم فلسطین و در اعتراض به این جنایات به خیابان آمدند. شعار مرکزی تظاهرکنندگان این بود: «نسل‌کشی را متوقف کنید!»، «فلسطین باید آزاد شود!»، «اسرائیل باید بایکوت شود!»، «آمریکا باید بایکوت شود!»، «تنها راه‌حل، پایان دادن به اشغال است!» و ... خوشبختانه تعداد جوانان (به‌ظاهر) «اروپایی» و همچنین «غیراروپایی» بسیار زیاد بود و خیلی از مهاجرین به شکل خانوادگی حضور داشتند که تداعی‌کننده همان تظاهرات روز نکبه، در غزه بود. اکثرا پلاکارهایی در حمایت از مردم و ضد اسرائیل داشتند، و یک پرچم بزرگ چند ده متری فلسطین بر فراز سر جمعیت توسط جوانان حمل می‌شد. ما هم با شعار‌های‌مان «مردم متحد شکست نخواهند خورد!»، «زنده باد همبستگی جهانی!»، «از افغانستان تا ایران، از سوریه تا فلسطین، از یمن تا کردستان تنها راه‌حل انقلاب است!» تلاش کردیم خودمان را به این آکسیون برسانیم. یکی از سخنرانان اسامی ده‌ها کشته‌ی دیروز را خواند و سخنرانان دیگر هرکدام اسرائیل را در این جنایات محکوم کردند؛ اما کماکان درخواست برخی از آن‌ها این بود که دولت‌های اروپایی و مشخصاً دولت بلژیک باید از دولت اسرائیل بخواهد که به اشغال پایان دهد یا به حقوق مردم فلسطین احترام بگذارد. درحالی‌که ما با همان اندک شعارها وجه تمایز دیدگاه‌مان را نشان دادیم که ضمن همبستگی قدرت‌مند با خواسته‌های به‌حق مردم فلسطین و در تقابل با جنایت و اشغالگری اسرائیل اما هیچ تقاضایی نمی‌توانیم از هیچ دولت امپریالیستی و ارتجاعی داشته باشیم چون تماما مشترک‌المنافع هستند، بلکه پیروزی در اتحاد و همبستگی مردم و انقلاب است و نه چیزی کمتر! پیرامون شعارمان با برخی از شرکت‌کنندگان بحث می‌کردیم و برخی از آن‌ها ما را برای شرکت در کنفرانس‌هایی پیرامون این مسأله دعوت می‌کردند و ... درمجموع می‌توان گفت همین میزان از عکس‌العمل و اعتراض هرچند کوچک اما نشان می‌داد که شعله‌های مقاومت علیه کشتار و جنگ‌های امپریالیستی و سیاست‌های فاشیستی روشن است و باید آن را با خط انقلابی تقویت کرد.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

- لینک مستقیم گزارش تصویری از این آکسیون


- تصاویر بیشتر در گزارش تصویری از این آکسیون

2018/05/05

گزارش تظاهرات اول ماه مه ۲۰۱۸ - بروکسل


 امسال با فراخوانی که از سوی «بلوک نیروهای آلترناتیو»* برای برگزاری اول ماه مه انقلابی داده‌شده بود، ما فعالین سازمان زنان هشت مارس در بلژیک و کمیته جوانان بلژیک که از سازمان‌دهنده‌گان بودیم نیز به همراه سایر نیروها در محل شروع تظاهرات حاضر شدیم. از ساعت ۱۱ صبح نزدیک به ۴۰۰ نفر به شکل جمعی و فردی در Carré de Moscou گرد هم آمدند تا پرانرژی و متحد اولین تظاهرات «روز جهانی مبارزه‌ی طبقه‌ی کارگر» را از همین نقطه به سمت Place Poelaert آغاز کنیم. ما می‌خواستم با عبور از محله‌های پرتردد این منطقه خودمان را به نقطه‌ی شروع تظاهرات دوم یعنی محل فراخوان سندیکاها برسانیم و سپس متحد به راهپیمایی ادامه دهیم.
خوشبختانه طی چند سال گذشته راهپیمایی آلترناتیو حرکتی مبارزاتی، در برابر بی‌عملی سندیکاهای کارگری بلژیک در روز اول ماه مه بود که عملاً این روز را به «جشن و کارناوال خیابانی» تبدیل کرده بودند. به همین دلیل ما و سایر نیروهایی که اول ماه مه را «یک روز مبارزاتی و سمبل مبارزه علیه سرمایه‌داری» می‌دانیم، با سازمان‌دهی این تظاهرات آلترناتیو سعی کرده بودیم خصلت مبارزاتی این روز را حفظ کنیم؛ اما خوشبختانه امسال در تقابل با قدرت‌گیری نیروهای راست و راست‌افراطی بخشی از سندیکالیست‌ها و احزاب چپ نیز تصمیم به راهپیمایی سمبلیک گرفته بودند. ازاین‌رو سیاست ما ـ بلوک نیروهای آلترناتیو ـ این بود که مسیر حرکت و زمان‌بندی برنامه خود را به‌گونه‌ای تنظیم کنیم که در نقطه‌ای به آن‌ها پیوسته و صف متحدی را شکل دهیم. هرچند این سیاست با مخالفت و موافقت برخی از نیروها مواجه شد ولی نهایتاً بخش اصلی آن‌ها موافقت خود را اعلام کردند.
در نقطه‌ی شروع تظاهرات ما نیز در کنار سایر نیروها بنرها و پلاکاردهای‌مان را آماده کردیم. دو بنر بزرگ که روی یکی نوشته شده بود: «پرولتاریا چیزی برای از دست دادن ندارد اما جهانی برای فتح دارد!» و دیگری: «زنان در مقابل دو واپس‌گرای پدرسالار: سرمایه‌داری امپریالیستی و بنیادگرایان مذهبی!» پلاکاردهای ما به زبان‌های فارسی و انگلیسی روی موضوعات دیگری متمرکز بود: «از افغانستان تا ایران، از سوریه تا فلسطین، از یمن تا کردستان، تنها راه‌حل انقلاب است!»، «مردم متحد شوید! جهان به تغییر نیاز دارد!»، «اول ماه مه، روز جهانی کارگر، روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی علیه سرمایه‌داری!»، «اول ماه مه، علیه سرمایه‌داری، علیه پدرسالاری، علیه راسیسم، علیه فاشیسم، علیه تبعیض!»، «زنده باد همبستگی انترناسیونالیستی!»، «مردم متحد شوید! برای ساخت جهانی نو متحد شوید!»، «مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد!»، «نه به سرمایه‌داری امپریالیستی و نه به ارتجاع مذهبی! جهان نوینی باید ساخت!»، «نه به جنگ‌های امپریالیستی و نه به جنگ دولت‌های ارتجاعی، مردم متحد شوید!»، «مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری راه را برای مبارزه‌ی عمیق‌تر با ستم و استثمار هموار می‌کند!» برنامه با قرائت فراخوان بلوک آلترناتیو ـ که توسط ده سازمان و کلکتیو (از طیف‌های مختلف انقلابی از آنارشیست، فمینیست، کمونیست و ...) امضا شده بود ـ توسط یکی از رفقای برگزارکننده، آغاز شد. به نماینده‌‌گان اکثر نیروهای سازمان‌دهنده نیز فرصتی داده شد تا دقایقی صحبت کنند. نکته‌ی اصلی بیانیه ‌و بحث ما که توسط رفیق‌مان بیان شد تأکید بر اهمیت درک شرایط فاجعه‌بار جهان و رشد نیروها و دولت‌های بنیادگرا و ارتجاعی بود و این‌که طبقه‌ی کارگر و نیروهای آلترناتیو می‌توانند و باید نقطه پایانی بر این دهشت گذاشته و با مرزبندی و مبارزه با دو قطب پوسیده‌ی امپریالیست‌ها و دولت‌ها و نیروهای ارتجاعی، جهانی نوین بسازند.
پس از پیام‌ها و شنیدن چند موزیک و رقص و سرودخوانی رفقای کُرد و تُرک حرکت آغاز شد. حضور پرشمار پلیس ـ با یونیفرم و لباس شخصی ـ هم چشم‌گیر و هم اسباب خنده‌ی شرکت‌کننده‌گان بود. مسیر حرکت خیابان‌های چندین محله‌ی مردمی شهر بروکسل بود که با استقبال ساکنین و مردم محلی نیز روبرو شد. جمعیت در تمام طول مسیر شعارهای مختلفی در ضدیت با وضعیت موجود سر می‌داد و چهره‌های بشاش و پرانرژی شرکت‌کننده‌گان نوید مبارزه‌ی خوبی را می‌داد. شرکت‌کننده‌گان عمدتاً جوان بودند و زن، مرد، پیر، جوان و حتی کودکان تلاش می‌کردند با شعارها همراهی کنند. فضایی رفیقانه و پرشور حاکم بود و سردادن شعار به زبان‌های مختلف صف انترناسیونالیستی ما را به‌خوبی معرفی می‌کرد. عمده‌ترین شعارها این‌ها بودند: «زنده‌باد همبستگی انترناسیونالیستی!»، «آ آنت آنتی کاپیتالیستا»، «نابود باد دولت و پلیس بورژوا!»، « نابود باد دولت مردسالار!»، «تنها راه رهایی انقلاب است!»، «مردم متحد شکست نخواهند خورد!»، «همبستگی، همبستگی، با تمام مردم جهان!»، «داغ‌تر، داغ‌تر، ما از فاشیست‌ها داغ‌تر هستیم!»، «نباید هیچ فاشیستی در شهر ما باشد!»... و شعارهایی در حمایت از عفرین و کردستان، شعارهای با برشمردن اسامی دیکتاتورها و نمایندگان دولت‌های امپریالیستی و تکرار واژه «گم‌شو!» توسط شرکت‌کنندگان.
ما تظاهرات را تا محل تجمع سندیکالیست‌ها به همین شکل ادامه دادیم و بعد از توقف کوتاهی به همراه آن‌ها مجدداً حرکت را آغاز کردیم. با این‌که تعداد تظاهرکننده‌گان بیشتر شده و جریانات دیگر هم به ما پیوسته بودند اما بازهم عمدتاً رفقای بلوک ما بودند که شعار می‌دادند و نقطه‌ی اوج آن زمانی بود که به مقابل ساختمان حزب سوسیالیست رسیدیم. افشاگری از تبانی‌های این حزب با سایر احزاب در قدرت نقطه‌ی تیز اعتراض ما بود. مسیر تا محل جشن سندیکا طی شد و در نقطه‌ی پایانی برخی از شرکت‌کنندگان وارد فضای جشن شدند و برخی دیگر به مرکز فرهنگی گارسیالورکا رفته و از میزبانی آن‌ها برای صحبت و استراحت استفاده کردند. ما نیز ضمن استراحت به بحث سیاسی ادامه دادیم.

زنده‌باد همبستگی انترناسیونالیستی
زنده‌باد انقلاب

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان)
کمیته‌ی جوانان بلژیک


http://1mai.xyz


- لینک مستقیم آلبوم تصویری از این گزارش



 - تصاویر بیشتر در آلبوم تصویری از این گزارش

2018/04/29

اول ماه مه را به روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی برای تغییر جهان تبدیل کنیم!


اول ماه مه امسال در بلژیک به همراه نیروهای آلترناتیو و انترناسیونالیست به خیابان می‌آییم تا صفوف رزمنده‌ی مبارزه علیه سرمایه‌داری جهانی را تقویت کنیم. اول ماه مه امسال در خیابان‌های بروکسل به همراه رزمندگانی که استثمار و فوق‌استثمار، فاشیسم، بنیادگرایی مذهبی، مردسالاری و انواع تبعیض و ستم را برنمی‌تابند راهپیمایی کرده و سرود رهایی بشر را می‌خوانیم. ما دست در دست مردم مترقی بلژیک کلیت نظام سرمایه‌داری امپریالیستی را نفی کرده و ساختِ جهانی نوین را فراخوان می‌دهیم. ما در حالی ساختِ آینده‌ای نوین را فراخوان می‌دهیم که جهانی که در آن زندگی می‌کنیم به میدانِ رقابت قدرت‌های امپریالیستی برای کسب سودهای حداکثری تبدیل‌شده و پیمان‌نامه‌های صلح بر بستری از سرزمین‌های سوخته و ویران امضا می‌شود. فراخوان به تغییر جهان در شرایطی اعلام می‌شود که توده‌های خاورمیانه قربانی جنگ‌های امپریالیستی، نیابتی، ملی و مذهبی شده و نیاز به تغییر از افغانستان تا عراق و سوریه، از فلسطین تا ایران و ترکیه و کردستان پاسخ درخوری می‌طلبد. خاورمیانه به میدان تمرکز رقابت‌های امپریالیست‌های بحران‌زده تبدیل گشته است که ارتجاعی‌ترین اشکال سرکوب توده‌ها را متبارز کرده است، مردسالاری در برابر رهایی زنان، جنگ‌های فرقه‌ای شیعه-سنی در برابر رهایی توده‌ها از مذهب، سکوت جهانی در پسِ سرکوب توده‌های فلسطین در برابر متجاوزانِ سرزمین‌های اشغالی، شوونیسمِ ترک و فارس در برابر حق تعیین سرنوشتِ ملت کُرد، عرب، بلوچ و ... و گرم‌ترین بازار صدور تجهیزات جنگیِ امپریالیست‌های آمریکایی، اروپایی، روسی و چینی به قیمت قتل‌عام دقیقه‌ای توده‌ها. نام این شرایط جنایت علیه بشریت است که به زنجیره‌ی ستم و استثماری مشابه در آفریقا و آسیا و ... گره خورده است. این شرایط جهنمی اما به اتکای نیروی عظیم فرودستان جان به لب رسیده هم‌زمان آبستن شرایط انقلابی است. به همین دلیل می‌توان و باید بر این روند نقطه‌ی پایانی گذاشت.

از طرف دیگر ظهور راست افراطی و عروج فاشیسم به شکل نیروهای قدرتمند سیاسی در کشورهای سرمایه‌داری جهان تبارز دیگری از روابطی است که برجهان ما حاکم است. سرکوب و اخراج مهاجرانی که به‌واسطه‌ی دخالت‌های نظامی-اقتصادی کشورهای متروپول به قاره اروپا و آمریکای شمالی سرازیر شده‌اند لایه‌ی قابل‌مشاهده‌ی قدرت گیری راست افراطی در این کشورها است. لایه‌ی ناپیدای آن اما تغییرات گسترده‌ای است که از راه می‌رسند و هر چه زودتر باید آن را متوقف ساخت. تغییراتی که ارتجاعی‌ترین وجوه سرمایه‌داری را برجسته ساخته و این‌بار در سطحی جهانی خود را بازتاب می‌دهد. این روند را می‌توان و باید متوقف کرد.

به همین‌دلیل و بی‌تردید اول ماه مه، روز جهانی کارگر، روز مبارزه‌ی انترناسیونالیستی ما علیه کلیت نظام سرمایه‌داری جهانی و علیه تمام وجوه ارتجاعی آن است. روز مبارزه علیه جنگ و ویرانی، روزِ مبارزه علیه اشغالگری و سرکوب، روز مبارزه علیه مردسالاری و بنیان‌های تبعیض نژادی، زبانی، جنسیتی، ... و روز مبارزه‌ی متحد ستم‌دیده‌گان جهان علیه ستم و استثمار است. ما در این روز با فریاد رهایی بشر از نظام سرمایه‌داری و در جهتِ ساختِ جهانی نو مبارزه می‌کنیم. ما جانب هیچ‌کدام از نیروهای ارتجاعی را در برابر دیگری نمی‌گیریم بلکه ما انقلابیون، همدستِ توده‌های زحمتکش و دشمن ارتجاعیون از هر رنگ، ملیت، جنسیت، مذهب و ... هستیم.

زنده‌باد اول ماه مه رزمنده!
زنده باد انقلاب!
سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته‌ی جوانان بلژیک

2018/04/28

پوستر کلکتیو اول ماه می


2018/03/28

گزارش راهپیمایی به مناسبت روز جهانی مبارزه با «نژادپرستی و تبعیض» شنبه ۲۴ مارس ۲۰۱۸ – بروکسل


روز شنبه ۲۴ ماه مارس ـ به مناسبت روز جهانی مبارزه با «نژادپرستی و تبعیض» (۲۱ مارس) - شهر بروکسل شاهد حرکت اعتراضی بیش از هشت هزار نفر علیه «نژادپرستی و تبعیض» بود. پلتفرم این راهپیمایی از سوی سازمان‌ها، انجمن‌ها و کلکتیوهای ضد‌نژادپرستی آماده شده بود و مورد استقبال بیش از ۱۲۰ تشکل (احزاب، انجمن‌ها، سندیکاها و ...) و بسیاری از نیروهای سیاسی مختلف قرار گرفت.

تظاهرات از ساعت ۱۴ مقابل ایستگاه شمالی (نورد استیشن) شروع شد و تا ساعت ۱۷:۳۰ در مقابل ایستگاه جنوبی به پایان رسید. هرچند مسیر تظاهرات طولانی بود اما این مسیر به شکل سمبلیک انتخاب شده بود و تظاهر کننده‌گان از نقاطی عبور کردند که به شکلی موضوع نژادپرستی، تبعیض یا مهاجرت و پناهندگی را بازنمایی می‌کرد. صف تظاهرات از مقابل ایستگاه نورد آغاز شد که مقابل دفتر مرکزی کمیساریای پناهنده‌گی در بلژیک است و معمولاً بسیاری از پناهنده‌گان ساعت‌ها و روزها و بخشا سال‌ها برای پناهنده‌گی در این حوالی معطل می‌شوند. تظاهرات از مقابل پارک ماکسی‌میلیان عبور کرد که محل استقرار موقت بسیاری از پناهند‌ه‌گان سوری، عراقی و افغانستانی و ... در فضای باز است و بارها مورد هجوم پلیس قرار گرفته است. همچنین صف تظاهرات از مقابل «پتی‌شاتو» که یک کمپ پناهنده‌گی بزرگ است به شکل سمبلیک عبور کرد. عبور از خیابان‌های مولنبیک که به محله‌ی مسلمان‌نشین معروف شده است هم آگاهانه برنامه‌ریزی شده بود، چون در طی چند سال گذشته و خصوصاً بعد از حملات انفجاری داعش در اروپا به شکل هدفمندی این محله به‌عنوان محل پرورش «تروریسم» معرفی شده است و تحت این تبلیغات، کنترل پلیسی و تبعیض سیستماتیک و فقر در این محله گسترش یافته است. عبور از محله‌ی اندرلخت که یکی از محلات «خارجی‌نشین» بروکسل است هم به همین مناسبت انتخاب شده بود.

صف تظاهرات هم به همین شکل متنوع و رنگارنگ بود. از ساعتی پیش از حرکت هزاران نفر در محل شروع حاضر بودند و با شور و انرژی و چهره‌های رنگارنگ و بشاش خود را آماده می‌کردند. بیانیه، روزنامه، استیکر و نمادهای مبارزه با راسیسم را پخش می‌کردند و آفتاب درخشنده این روز بعد از ماه‌های زمستان، گرمای روابط بین افراد را نیز افزایش داده بود. بنرهایی، پلاکارها و شعارهایی که به شکل خلاقانه توسط تشکلات یا افراد تهیه شده بود و میزان خلاقیت افراد انرژی‌بخش بود. حتی کودکان در این روز سهم بزرگی داشتند و حضور گسترده جوانان از ملیت‌های مختلف، زن و مرد نویدبخش استمرار جنبش بود. حضور خانواده‌ها و خصوصاً مادران تنهایی که با چند بچه کوچک در تظاهرات بودند تحسین‌برانگیز بود کودکانی که ما دیدیم تا نقطه پایان تظاهرات که دیگر رمقی برای راه رفتن نبود، پرشور شعار می‌دادند و پلاکارهای‌شان را حمل می‌کردند. زنان و مردان مسنی که با عصا یا ویلچیر حاضر بودند و شعارهای‌شان را با تمام توان بالا نگاه می‌داشتند صحنه‌های زیبایی بود که نمی‌شد از آن به‌راحتی عبور کرد.

در برخورد با ترکیب متنوع جمعیتی می‌شد فهمید که بسیاری از شرکت‌کنندگان فعالین سیاسی-اجتماعی ندرلندز زبان هستند که از شهرهای دیگر برای تظاهرات به بروکسل آمده‌اند. هرچند بسیار واضح است که به لحاظ سیاسی نیز رشد راسیسم و فاشیسم و پایه‌های احزاب راست افراطی در منطقه‌ی هلندی‌زبان بیشتر است؛ اما این حضور گسترده‌ی هلندی‌زبان‌ّها نشانه‌ی خوبی از وجود مقاومت رزمنده در مقابل رشد نژادپرستی، خارجی‌ستیزی، مهاجرستیزی، اسلاموفوبیا و ... در این بخش‌ها بود. نوجوانانی که از ظاهرشان می‌شد حدس زد که مسلمان هستند یا سیاه‌پوست یا «کله‌سیاه» و ... نیز تلاش داشتند با حداکثر توان در این مبارزه نقش بگیرند و این تلاش کاملاً به رسمیت شناخته می‌شد و موتور محرک بسیاری از کلکتیوها بود.

ما برخی از فعالینِ سازمان زنان هشت مارس (ایران-افغانستان) با تی‌شرت‌های سرخ‌مان و رفقای کمیته‌ی جوانان بلژیک نیز در این مبارزه‌ی متحد شرکت کرده بودیم، چون این مبارزه را بخشی از مبارزه‌ی خودمان می‌دانیم و باید این اتحاد و مبارزه‌ی انترناسیونالیستی خود با جنبش ضدنژادپرستی و ضدفاشیسم در بلژیک را به‌صورت عملی نشان می‌دادیم.

همچنین برخی کلکیتوهای عرب‌زبان صف مبارزاتی متحدی را شکل داده بودند. تشکلات و احزاب کُرد هم تلاش کردند، مبارزات «در دفاع از عفرین» را به این حرکت پیوند بزنند که حرکت خلاقانه و خوبی بود. آن‌ها هم با شعارها و پرچم‌های مبارزاتی و حمایتی خودشان حضور داشتند و موردحمایت همه بودند.

از نظر ما گسترش نفوذ نیروهای سیاسی راست‌گرا در کشورهای اروپایی زنگ خطر را برای بسیاری از مهاجرین و پناهنده‌گانِ مقیم این کشورها به صدا در آورده است. فضای پر تنش جهان، جنگ‌های خاورمیانه، تقابل دو قطب ارتجاعی در جهان یعنی سرمایه‌داری امپریالیستی و نیروهای بنیادگرای مذهبی فشار مضاعفی را به مهاجرینِ کشورهای اروپایی وارد ساخته و مبارزاتِ جنبش ضدنژادپرستی و ضدفاشیسم را پیچیده و درهم‌تنیده کرده است؛ از یک‌سو جوامع اروپایی به‌شدت در حال پولاریزه شدن هستند و این امر به نفع راستِ افراطی در حال عروج و نیروهای بنیادگرای اسلامی است؛ از سوی دیگر نیاز به رهایی از استثمار نظام سرمایه‌داری در گوشه و کنار جهان به‌شدت آشکارشده است و نقش جنبش‌های اجتماعی و نیروهای سیاسی ضد سرمایه‌داری و مظاهر این نظام مانند نژادپرستی و فاشیسم به‌شدت اهمیت یافته است. یکی از مواردی که ادغام خواسته‌ و اهداف جنبش‌های اجتماعی مختلف را عینی کرده و در میان تمام خطرات و تهدیدهای موجود، امکان بالقوه‌‌ی ایجاد جبهه‌ای مبارزاتی علیه راست افراطی و نیروهای بنیادگرا را فراهم ساخته همین در هم تنیده‌گی خواسته‌ها و اهداف جنبش‌های مختلف در روبه‌رو شدن آن‌ها با یکی از (یا هر دو) قطب ارتجاعی یعنی سرمایه‌داری امپریالیستی و بنیادگرایان مذهبی و نماینده‌گان سیاسی و فکری آن‌هاست.

وضعیت امروز در سوریه و نقش هر دو قطب ارتجاعی، قتل‌عام عفرین توسط ارتش ترکیه و حمام خون در غوطه‌ی شرقی توسط سایر نیروهای ارتجاعی مانند رژیم اسد، ایران، روسیه و حزب‌الله، حمله‌ی احزاب راست اروپایی به مهاجرین و اقشار فرودست این جوامع به همراه تهاجم سیاسی - نظامی ترامپ به خارجی‌ها و ... جای هیچ ابهامی باقی نگذاشته است که باید با این دو قطب واپس‌گرا مرزبندی قاطع کرد. به همین دلیل هدف ما از شرکت در تظاهرات روز شنبه بردنِ این پیام به میان سایر فعالین، مبارزین و مردم بود.

ما این تلاش را در شعارهای‌مان به زبان‌های انگلیسی، فرانسه و فارسی منعکس کردیم:

«مردم علیه امپریالیسم و دولت‌های ارتجاعی منطقه، برای ساختن یک جهان نوین، متحد شوید!»، «راه‌حل مساله‌ی کُرد، مبارزه‌ی هم‌زمان با امپریالیست‌ها و ارتجاعیون منطقه است!»، «از فلسطین تا کردستان، در سراسر جهان، مبارزه علیه امپریالیست‌ها و دولت‌های ارتجاعی! جهان به یک انقلاب واقعی نیاز دارد!»، «منطقه‌ی بدون فاشیسم! بدونِ راسیسم، سکسیسم، بیگانه‌هراسی، هم‌جنس‌گرا‌هراسی، اسلام‌هراسی، pussy grabbing، نفرت از مسلمانان، انکار علم، یهودی‌ستیزی، فاشیسم!»

فعالین هشت مارس همچنین تلاش داشتند از این فرصت برای آگاهی‌بخشی در مورد جنبش زنان ایران و رابطه‌ی آن با جنبش جهانی ضدتبعیض استفاده کنند. پخش کردن بیانیه بحث‌های خوبی به راه می‌انداخت. اکثر افراد میان‌سال به بالا از مبارزات اخیر در ایران و مبارزه علیه حجاب اجباری اطلاع داشتند و عمدتاً از آن دفاع می‌کردند. برخی با ما وارد بحث می‌شدند که آیا شما فقط حجاب را تنها معضل زنان یا تنها معضل مردم می‌دانید و ما پاسخ می‌دادیم قطعاً خیر! اما دلیل اهمیت و برجستگی و رابطه‌ی آن با سایر اشکال ستم و مبارزه علیه جمهوری اسلامی را توضیح می‌دادیم. ما بیانیه‌های‌مان را به دختران و زنان محجبه که پرتعدادتر از همیشه بودند هم می‌دادیم. یکی از آن‌ها گفت اما حجاب اجباری نیست! و ما توضیح دادیم که در ایران و برخی کشورها نه‌تنها اجباری است بلکه سرپیچی از پوشیدن آن مجازات هم دارد. زن دیگری گفت من به دعوت خواهرم سال آینده می‌خواهم به ایران بروم اما شک دارم. من موافق اصل آزادی پوشش هستم (حتی برای زنان مسلمان) اما به‌عنوان یک زن نمی‌خواهم به‌زور حجاب سر کنم و شاید با این بحث شما اصلاً به ایران نروم این خلاف اعتقادات فردی من است.

چنان از بیانیه‌های ما استقبال شد که در همان ساعت اول بیانیه‌های‌مان تمام شد و بقیه مسیر را به شعار دادن و بحث کردن سپری کردیم: «همه ما فرزندان مهاجرین هستیم، نسل اول، نسل دوم یا نسل سوم»، «هیچ فاشیستی نباید در شهر ما باشد!»، «ما از فاشیست‌ها داغ‌تر هستیم!»، «پلیس همه‌جا، عدالت هیچ جا!»، «بلند و روشن بگویید! پناه‌جویان خوش‌آمدید!»، «نه مرز، نه ملیت، اخراج پناه‌جویان را متوقف کنید!»، «همبستگی با مهاجرین! این پناه‌جویان و مهاجرین نیستند که باید عوض شوند! این قانون است که باید عوض شود! این فرانکن* است که باید برود!» و ... همه پرشور بودند و تا پایان مسیر پرانرژی آمدند. همه برای حفظ این روحیه‌ی همبستگی و اتحاد تلاش می‌کردند، مثلا برخی از فعالین کلکتیو «آنتی‌کپتالیسم» با شور و هیجان بلندگوی خود را در اختیار نوجوانان و جوانان مهاجر معترض قرار ‌دادند و به این شکل کلتیو بزرگ‌تر، رنگین‌تر و پرحرارت‌تری ایجاد کردند که تا انتهای تظاهرات بی‌وقفه شعار می‌داد. در محل پایانی تظاهرات پدیومی از طرف برگزار کننده‌گان گذاشته شده بود و یک گروه کُر که عمدتاً زنان و مردان مسن و پیر بودند از تظاهرکنندگان با صدای گرم‌شان استقبال کردند. خواندن برخی از شعارها به شکل جمعی و سرودهای مبارزاتی مثل «مردم متحد هرگز شکست نخواهند خورد!» (یکی از سرودهای جنبش مقاومت شیلی علیه دولت پینوشه)، «بلاچاو» (سرود جنبش مقاومت ایتالیا علیه فاشیسم) و «باستا» و ... به جمعیت انرژی دوباره داد و تظاهرات با سخنرانی کوتاهی پایان یافت درحالی‌که ما و دیگران یکدیگر را یافته بودیم و خودمان را برای مبارزات آینده آماده می‌کردیم.




  • * تئو فرانکن وزیر مهاجرت و پناهنده‌گی از حزب راست ناسیونالیت بخش فلامان NVA، که نقش زیادی در تصویب قوانین ضدمهاجرین و محدود کردن حق پناهنده‌گی دارد.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته جوانان بلژیک

- لینک گزارش کامل تصویری از این راهپیمایی


- و تصاویر بیشتر در گزارش تصویری از این راهپیمایی

2018/02/28

از مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری حمایت کنید!


از مبارزات زنان ایران علیه حجاب اجباری حمایت کنید!
کنترل بدن من حق من است، نه هیچ دولت، نه هیچ مذهب و نه هیچ فردی!

Soutenir les luttes des femmes iraniennes contre le port obligatoire du voile.
Disposer de mon corps, c'est MON droit! PAS celui de l’Etat, ni de la religion, ni de personne d'autre!

Steun de strijd van de Iraanse vrouwen tegen de verplichte sluier!
Over mijn lichaam beslissen is MIJN recht! NIET dat van staten, noch van religies, noch van iemand anders!

Support the struggles of Iranian women against the compulsory veil!
Control over my body is MY right! NOT the states, nor religion, nor anyone else!

Date and time:
Thursday, March 8, 2018, 15:00 -16:00
Place: in front of the Iranian Embassy, Brussels
Avenue Franklin Roosevelt 15, 1050 Ixelles

زمان: پنجشنبه ۸ مارس ۲۰۱۸، از ساعت ۱۵ تا ۱۶
مکان: مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران، بروکسل
Avenue Franklin Roosevelt 15, 1050 Ixelles

سازمان زنان هشت مارس (ایران- افغانستان)
8 March Women’s Organisation (Iran- Afghanistan)-Belgium


2018/02/03

بهمنی دیگر در راه است! «فراخوان به آکسیون در مقابل سفارت جمهوری اسلامی ایران - بروکسل»

بهمنی دیگر در راه است. سردمداران حکومت چپاول و سرکوب می‌خواهند ۲۲ بهمن امسال، یک‌بار دیگر مذبوحانه‌ سال‌روز دزیدن قدرت از مردم را به اصطلاح جشن بگیرند و در اصل یک بار دیگر با خودشان تجدیدعهد کنند و در مقابل مردم «قدرت‌نمایی» دروغین به راه بیندازند. در حالی که با وجود تمام سرکوب‌ها، دستگیری‌ها و کشتارها و ... مردم جان به لب رسیده کماکان در خیابان‌های ایران هر شب و هر روز «جمهوری اسلامی نمی‌خوایم! نمی‌خوایم!» را فریادمی‌زنند، دیوارنویسی می‌کنند و ... از صمیم قلب و با تمام وجود آن را طلب می‌کنند.

جمهوری اسلامی در شرایطی می‌خواهد جشن میلاد ننگین‌اش را برگزار کند که کارخانه‌ها در اشغال کارگران ناراضی است، دانشگاه‌ها محل اعتراض دانشجویان مبارز و خیابان‌ها در اشغال مردم خشمگین و هر بلندی، سکویی برای «دختران انقلاب» و گامی برای بلند کردن پرچم مبارزه‌ی زنان علیه حجاب اجباری در حکومت زن‌ستیز جمهوری اسلامی‌ است.

در این شرایط ما نه تنها از مبارزات مردم برای سرنگونی جمهوری اسلامی با تمام توان حمایت خواهیم کرد بلکه خود را بخشی از جنبشی می‌دانیم که سرنگونی جمهوری اسلامی را به دست مردم و بدون دخالت نیروهای واپس‌گرای جهانی تسریع خواهد کرد. ما بخشی از جنشی هستیم که دیگر هیچ کشور، هیچ شهر، هیچ روستا، هیچ منطقه، هیچ سفارتخانه و حتی هیچ جایی را برای جمهوری اسلامی امن باقی نخواهد گذاشت تا تحقق سرنگونی کلیت نظام ستم و استثمار جمهوری اسلامی از پای نخواهیم نشست.

ما همه‌ی کسانی را که از تحمیل ۳۹ سال فقر، استثمار، بی‌حقوقی، بی‌کاری، زندان، شکنجه، سرکوب، سانسور، اعدام، اعتیاد، ستم ملی، تبعیض مذهبی، ستم جنسیتی، تن‌فروشی، ازدواج اجباری، ازدواج و کار کودکان، تخریب محیط زیست، همجنس‌گرا‌ستیزی، بهایی‌کشی، ستم بر هم‌وطنان افغانستانی، سلب آزادی پوشش و حجاب اجباری و .... ناراضی هستند، دعوت می‌کنیم تا در کنار هم نمایش پوشالی جشن سالگرد به قدرت رسیدن جمهوری اسلامی را به جشن ستمدیدگان برای سرنگونی جمهوری اسلامی بدل کنیم.

از تمامى شما مردم آزادی‌خواه، حق‌طلب و همچنين تمامى فعالین سیاسی و اجتماعی، سازمان‌ها، احزاب، تشكل‌هاى سياسی و اجتماعى، سازمان‌های مترقی، ایرانی و غیرایرانی دعوت می‌کنیم كه با همبستگی در این آکسیون در مبارزات مردم ایران سهم بگیرید تا بتوانیم صفوف مبارزه‌ی مشترک‌مان را با قدرت هر چه بیشتر بیاراییم.


برای حمایت از مردم مبارز و به ستوه آمده به پا خیزید!
زمان: شنبه ۱۰ فوریه ۲۰۱۸ از ساعت ۱۳:۳۰ تا ۱۵:۰۰
مكان: مقابل سفارت جمهوری اسلامی در بروکسل
Avenue Franklin Roosevelt 15, 1050 Ixelles


جلسه‌ی بحث و گفتگو «در ایران چه می‌گذرد؟» :
روز جمعه ۹ فوریه ۲۰۱۸ ساعت ۱۹ جلسه‌ای برای بحث و گفتگو حول اوضاع سیاسی ایران در مجموعه فرهنگی «پیانوفابریک» برگزار می‌شود. همه‌ی علاقمندان می‌توانند برای مشارکت و تبادل نظر آزاد در این بحث شرکت کنند.

زمان: جمعه ۹ فوریه ۲۰۱۸ ساعت ۱۹
مکان: سالن کازابلانکا II، مجموعه فرهنگی پیانوفابریک
Pianofabriek (Casablanca II) Rue du Fort 35, 1060 Saint-Gilles
نزدیکترین ایستگاه مترو: ترام‌های شماره ۳ و ۴ و ۵۱ ایستگاه Parvis de Saint-Gilles



برای هرگونه هماهنگی، همکاری و طرح ابتکار عمل‌های مبارزاتی با برگزار کننده‌گان تماس حاصل نمایید:
۰۴۸۹۷۴۳۵۶۲
shora.hemayat.mardom.belgium@gmail.com

2018/01/29

تجمع اعتراضی در حمایت از عفرین

شنبه ۲۷ ژانویه ۲۰۱۸ تجمع بزرگی در محکومیت حمله‌ی اشغالگرانه‌ی ارتش ترکیه به عفرین در شهر بروکسل برگزار شد. در این تجمع اکثر نیروهای کُرد سوریه، عراق، ترکیه و ایران به‌صورت متشکل حضور داشتند و گروه‌های چپ بلژیکی و ترک و ... به همراه برخی از فعالین ما (کمیته‌ی جوانان و سازمان زنان هشت مارس) و برخی سازمان‌های طرفدار صلح نیز در همبستگی با مبارزات مردم کردستان و محکومیت اشغالگری رژیم اردوغان شرکت کرده بودند.

این تجمع با سرودخوانی جمعیت عمدتاً کُرد آغاز شد که در میانه‌ی سرودها شعارهایی علیه اردوغان سر داده می‌شد. جمعیت خشمگین یک‌صدا فریاد می‌زد: «اردوغان، دیکتاتور!»، «اردوغان، فاشیست!»، «زنده‌باد عفرین!» و ...

پیام‌های همبستگی از جانب برخی از سازمان‌های چپ و دموکراتیک بلژیک قرائت شد و هم‌زمان شاهد بحث‌وجدل خوب و فعالی میان جمعیت حاضر در محل بودیم. در میان انبوه پرچم‌هایی با تصاویری از اوجالان، نمادهای ی.پ.گ و پ.ک.ک و همچنین تعدادی از پرچم‌های چپ‌های انقلابی،‌ رفقای شرکت کننده ما نیز دو شعار مشخص به زبان فرانسه در دست داشتند: «علیه جنگ و اتحاد ارتجاعیِ امپریالیستی (ترکیه، ایران، آمریکا، روسیه، اروپا و اسد ...) علیه مردم! همبستگی با مبارزات مردم کُرد برای رهایی!»، «اتحاد، مبارزه، پیروزی! زنده‌باد همبستگی خلق‌های کُرد، عرب، تُرک، بلوچ و ... علیه ارتجاع و امپریالیست!»

شعارهای ما مورد توجه برخی از رسانه‌ها و حاضرین در برنامه واقع شد چراکه ضمن دفاع روشن از مبارزات خلق کُرد بر ضرورت مرزبندی با امپریالیست‌ها و دولت‌های ارتجاعی تأکید داشت. همین شعار و رویکرد زمینه را برای درگرفتنِ جدل خوبی میان ما و تنی چند از فعالین کُرد و بلژیکی فراهم ساخت. بر شمردنِ نکات برجسته‌ی مبارزه در منطقه و کردستان و این‌که چرا باید از مبارزه‌ی خلق‌ها برای رهایی دفاع قاطع کرد، مورد تأیید طرفین بحث بود ولی قائدتا بحث بر سر خط سیاسی حاکم بر مبارزه‌ی توده‌ها مشخصاً مبارزه در روژآوا مورد اختلاف سیاسی یا حداقل تفاوت بحث‌ها بود. همچنین برخی از فعالین کُرد ترکیه تأکید داشتند که وضعیت در ترکیه به‌شدت خطرناک و امنیتی شده است. دولت اردوغان اعلام کرده هرکسی چه در فضای علنی، چه مجازی از کُردها حمایت کند، خائن به وطن (ترکیه) محسوب می‌شود. تعداد زیادی از دانشجویان و چهره‌های آکادمیک و فعالین سیاسی در همین چند روز دستگیرشده‌اند و در استانبول که مبارزه‌ی خیابانی سابقه دارد با فراخوان نیروهای کُرد فقط ۱۲ نفر به خیابان آمدند که سریعاً دستگیرشده‌اند و هیچ‌کس حتی جرأت ارسال پیام در شبکه‌های مجازی را هم ندارد.

این در شرایطی است که وضعیت جنگی در منطقه‌ی خاورمیانه روزبه‌روز وخیم‌تر می‌شود و نیروهای ارتجاعی یک‌به‌یک وارد عرصه‌ی نبرد شده یا از آن به‌طور موقتی خارج می‌شوند، دفاع از مبارزه‌ی توده‌های ستمدیده به‌ویژه خلق کُرد اهمیت زیادی دارد که باید در دستور کار نیروهای رادیکال و انقلابی قرار گیرد. ما نیز کماکان و به سهم خود در تقویت این همبستگی و مبارزه مشارکت خواهیم کرد.

فعالین سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) – بلژیک
کمیته‌ی جوانان بلژیک


2018/01/24

گزارشی از آکسیون اعتراضی در اولین سال‌روز روی کار آمدن ترامپ در بروکسل

روز یکشنبه ۲۱ ژانویه ۲۰۱۸ در اولین سال‌روز روی کار آمدن دونالد ترامپ در آمریکا مبارزات گسترده‌ای در سراسر جهان به پیش رفت و در اولین سال‌روز مبارزات مردم سراسر جهان به دعوت «مارش زنان» علیه به قدرت رسیدن ترامپ و عروج فاشیسم در آمریکا باز هم به خیابان آمدیم. سال گذشته در چنین روزی میلیون‌ها نفر و خصوصا زنان در سراسر جهان به خیابان آمده بودند تا مخالفت خود را با قدرت‌گیری دونالد ترامپ نماینده‌ی نظام سرمایه‌داری – امپریالیستی پدر/مردسالار آمریکا که نه تنها مردم این کشور بلکه سراسر جهان را با ستم و استثمار، تجاوز نظامی و جنگ در خدمت به منافع خود به بند کشیده است، نشان دهند. امسال هم تظاهرات‌ها و آکسیون‌های بزرگ و کوچکی در شهرها و کشورهای مختلف جهان برگزار شد.*

در بلژیک هم روز یکشنبه آکسیونی در مرکز شهر بروکسل در مقابل ساختمان بورس، برگزار شد. این آکسیون به دعوت فعالین «لایتز فور رایتز» (فعالین مارش زنان در بلژیک) سازماندهی شده بود. از آن‌جایی که این جمع صرفا به دادن یک فراخوان اینترنتی بسنده کرده بودند، عده زیادی حتی از فعالین سیاسی بلژیک هم از این حرکت اطلاع نداشتند، اما با این وجود تعداد قابل توجهی در این آکسیون شرکت کردند. زنانی با کلاه صورتی که تبدیل به نماد «مارش زنان» شده است و شعارهایی در مخالفت با سیاست‌های ترامپ و در دفاع از حقوق زنان، مهاجرین، هم‌جنس‌گرایان و ... هرچند این آکسیون طبق سیاست سازمان دهنده‌گان عمدتا در فضایی «غیرسیاسی» و با روشن کردن شمع و خواندن سرود به پیش می‌رفت اما حضور برخی از فعالین جنبش زنان در بلژیک با شعارهای سیاسی در دفاع از حقوق زنان و برخی از فعالین احزاب و ... فضا را تغییر می‌داد. ما برخی از فعالین سازمان زنان هشت مارس در بلژیک و فعالین کمیته‌ی جوانان بلژیک هم در همبستگی با کارزار «رفیوز فاشیسم» با بنری که روی آن نوشته شده بود: «نه! به نام بشریت تن به یک آمریکای فاشیست نخواهیم داد!» و در طرف دیگر «مردم جهان علیه امپریالیسم و بنیادگرایی مذهبی متحد شوید!» در این آکسیون شرکت کردیم. ما با شعار «هی هی! هو هو! ترامپ باید برود!» و «تنها راه متوقف کردن دولت ترامپ و پنس انقلاب است و نه چیزی کمتر!» سعی کردیم فضای آکسیون را تغییر دهیم که خوشبختانه حاضرین با ما همراهی کردند و برخی از زنان جداگانه گفتند که این همان صدایی بود که ما دوست داشتیم بشنویم و خوشحالیم که شما اینجا هستید.

* اخبار مربوط به این مبارزات را می‌توانید در سایت «مارش زنان» مشاهده کنید:
https://www.womensmarchglobal.com

سازمان زنان هشت مارس (ایران – افغانستان) - بلژیک
کمیته جوانان بلژیک 

گزارش تصویری: